Σήμερον ἐνθάδε συνεληλύθαμεν, τέλος, πρὸς διάσκεψιν περὶ τὴν παιδείαν. Ἀφ᾽ οὗ τῆσδε τῆς Βουλῆς μέτειμι, περὶ πολλῶν μὲν ἐλέχθη, ἡ δὲ «παιδεία» λέξις μέχρι τοῦδε ὀλίγον ἠκούσθη, καὶ οὐκ ἀεὶ ἐν καιρῷ.
Βούλομαι δὲ πρῶτον ὀλίγας στιγμὰς ἐνδιατρῖψαι, εἰ ἐπιτρέπετε, ἵνα εὖ πληρώσω τὰ εἴκοσι λεπτὰ τὰ ἐμοὶ δεδομένα, τῇ σπουδαίᾳ τῆσδε τῆς λέξεως σημασίᾳ, ὅπως οἱ ἑπόμενοι λόγοι, ὑπὸ πάντων τῶν τῆς διασκέψεως μετεχόντων, μὴ εἰς ἀμφιβολίας καὶ συγχύσεις πίπτωσιν.

Η ΤΗΣ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΑΞΙΑ

Ἴσμεν ὅτι ἡ παιδεία σπουδαία ἐστίν, ἐπεὶ αὐτὴ ἡ ἡμετέρα τῶν ἀνθρώπων φύσις ἐκ τῆς παιδείας φύεται ἣν ἀνὰ τοὺς αἰῶνας ηὐξήσαμεν. Ἀφαιρεθείσης δὲ τῆς παιδείας, καὶ καλὸν τοῦτο σαφὲς εἶναι, ἐν τῷ Ἀνθρώπῳ προέρχεται τὸ θηρίον ὃ ἀεὶ ἦν, μυρίας ἐτῶν χιλιάδας, ἕως, οὐ πάνυ πολλαῖς χιλιάσιν ἐτῶν πρότερον, ἡ παιδεία αὐτὸν ἐκ τοῦ ἀσυνειδήτου ἐπιβιοῦν ἀνήγαγεν, τουτέστιν ἐκ καταστάσεως μόλις διακρινομένης ἀπὸ τῆς ἄλλου οὑτινοσοῦν ἀνωτέρου θηλαστικοῦ. Τοῦτο δὲ τὸ περιεργότατον φαινόμενον, ἡ παιδεία, ἐγέννησεν ἐν ἡμῖν ἐκεῖνο τὸ θαυμάσιον τῆς ἀληθείας ἀπεικονιστικὸν σύστημα ὃ λόγον καλοῦμεν, ὃς ἡμῖν χρόνῳ παρέσχεν ἐκεῖνον τὸν ποικίλον τῶν περιστάσεων σχεσιακῆς ἀναλύσεως κανόνα ὃς ἐποίησε δυνατὴν ἐν ἡμῖν τὴν τῆς ἀνθρωπίνης συνειδήσεως γένεσιν, οἵαν νῦν ἡμεῖς πειρώμεθα. Ἆ, ναί, ἔπειτα ἡ παιδεία καὶ πάντα τὰ θαυμάσια τῆς τέχνης τέρατα δυνατὰ ἐποίησεν, ἐνθάδε δὲ μᾶλλον ἡμῖν μέλει ὁ τοῦ Ἀνθρώπου νοῦς ἢ τὰ ὑλικὰ αὐτοῦ ἀποβαίνοντα.

Η ΠΑΙΔΕΙΑ ΑΡΧΗ ΕΣΤΙ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ

Ἡ οὖν παιδεία καθ᾽ ἑαυτὴν αὐτὴ ἡ ἀρχή ἐστι τῆς τοῦ βίου ἐξελίξεως, ἐκφραζομένη... σχεδὸν εἴποιμ᾽ ἂν «σαρκωθεῖσα»... ἐν τῇ τοῦ Ἀνθρώπου ἐξελίξει. Ἄνευ δὲ παιδείας τόδε τὸ βουλευτήριον σήμερον σπήλαιον ἂν ἦν σκοτεινόν, καὶ ἡμεῖς ἔνθα καὶ ἔνθα ἄνευ βουλευμάτων ἐρρεμβόμεθα ἄν, φθόγγους κακῶς διηρθρωμένους ψελλίζοντες ὀλίγας καὶ συγκεχυμένας φυλετικὰς σημασίας ἀνακαλοῦντας.
Ἡ οὖν ἀλήθεια, ὡς αὐτῆς πεῖραν καὶ συνείδησιν ἔχομεν, εὐθὺ τῆς παιδείας γέννημά ἐστιν, ἣ ἡμῖν τὰς λέξεις καὶ τὰς νοερὰς κατηγορίας παρέσχε πρὸς τὸ διακρίνειν καὶ τάττειν καὶ συνιέναι καὶ συνειδέναι πάντα τὰ ὄντα, καὶ ἡμᾶς αὐτούς.
Οὐ μικρὸν οὖν πρᾶγμα ἡ παιδεία, εἴπερ ταῦτα πάντα ἐγέννησεν.

Η ΠΑΙΔΕΙΑ Η ΕΚ ΤΟΥ ΠΑΡΕΛΗΛΥΘΟΤΟΣ ΗΚΟΥΣΑ ΚΑΙ Η ΠΑΙΔΕΙΑ Η ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΠΟΙΟΥΣΑ

Ἡ ἀλήθεια ὑπὸ τῆς παιδείας γεννᾶται, ἡ δὲ παιδεία τὴν ἀλήθειαν γεννᾷ. Τί βούλεται ἥδε ἡ φράσις; Σημαίνει ὅτι ἔξεστιν ἡμῖν τὴν παιδείαν εἰς δύο γένη μάλα ἀλλήλων διαφέροντα διαιρεῖν. Τὴν μὲν παιδείαν τὴν γενομένην καὶ τὰ ὄντα καὶ ἃ ἐσμὲν γεννήσασαν, ἔπειτα δὲ τὴν παιδείαν τὴν νῦν οὖσαν, τὴν νῦν πράττουσαν, hic et nunc, ἣ τὴν νέαν ἀλήθειαν γεννᾷ τὴν τὴν συνέχειαν τῆς ἡμετέρας ἐξελίξεως σημαίνουσαν.
Δύο δέ εἰσιν ὄψεις μάλα ἀλλήλων διαφέρουσαι.
Ἡ μὲν ἤδη οὖσα παιδεία, ὑπὸ τοῦ ἀνθρωπείου γένους ἐν χιλιετηρίσιν ἱστορίας σεσωρευμένη, βεβαία ἐστίν, οὐ μεταβάλλεται, γέγραπται, γνωστή ἐστιν, ὡς τοιαύτη ἀναγνωρίζεται, τρόπον τινὰ τὸ ἀπολίθωμά ἐστι τῆς ἀνθρωπίνης ἐξελίξεως, ἀλλ᾽ ἀπολίθωμα ἐνεργόν, λειτουργοῦν καὶ χρήσιμον, ὃ πάσῃ τῇ ἡμετέρᾳ διανοίᾳ καὶ πράξει νοῦν παρέχει. Οὐ μόνον δὲ χρησίμη ἐστίν, ἀλλὰ καὶ θεμελιώδης πρὸς τὸ σῴζειν τὸν νοερὸν καὶ ἀληθῆ πολιτισμὸν ὃν παρὰ τῶν προγόνων παρελάβομεν. Ἡ βεβαιοῦσα δύναμίς ἐστιν ἔν τε τῷ ἑκάστου ἡμῶν νῷ καὶ ἐν τῇ ἡμετέρᾳ κοινωνικῇ τάξει, ἀνθρώπους ἡμᾶς σῴζει καὶ ἐπιτρέπει ἡμῖν μᾶλλον ἢ ἧττον γαληνὴν καὶ πολιτικὴν καὶ ἐνδιαφέρουσαν συμβίωσιν. Πᾶσα ἐπιχείρησις ἣν ὁποιαοῦν ἀνθρωπίνης κοινωνίας διοίκησις ἐπιχειρεῖ πρὸς τὸ φυλάττειν, σῴζειν, δεικνύναι, διδάσκειν τὴν οὖσαν παιδευτικὴν κληρονομίαν, τιμία ἐστί, προσήκουσα, εὐλογημένη. Ἀλλὰ καθ᾽ ἑαυτὴν οὐκ ἐξαρκεῖ.
Οὐκ ἐξαρκεῖ δὲ ὅτι ἔστι καὶ ἐκεῖνο τὸ ἄλλο τῆς παιδείας γένος, τουτέστιν ἡ ΝΥΝ γιγνομένη παιδεία, ἡ παιδεία ἣ οὐ μόνον σῴζει, ἀλλὰ καὶ νῦν, ἐν τοῖσδε τοῖς ἔτεσιν, ἐν ταῖσδε ταῖς ἡμέραις, ἐν αὐτῇ ταύτῃ τῇ στιγμῇ, τὴν τῆς ἐξελίξεως ὁδὸν προάγει ἣν τὸ ἀνθρώπειον γένος ἀεὶ ἀκατασχέτως πορεύεται. Κατὰ ταύτην δὲ τὴν ὄψιν ἡ παιδεία ἀβέβαιός ἐστιν, ἄγνωστος, σπανίως ὡς τοιαύτη ἀναγνωριζομένη, ζῇ δὲ ὅσον καὶ μᾶλλον τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, ἐπεὶ ἐξ αὐτῆς ὁ ἀνθρώπινος βίος — ὡς ἡμεῖς αὐτὸν νοοῦμεν — φύεται, καὶ οὐ τοὐναντίον. Αὕτη δὲ ἡ μεταβαλλομένη παιδεία ἀβέβαιός ἐστι καὶ ἀβεβαιότητα ἐν τῷ παρόντι ποιεῖ, ἀλλ᾽ ἀβεβαιότητα γόνιμον, ἐπεὶ τὴν τοῦ μέλλοντος βεβαιότητα οἰκοδομεῖ. Κατὰ ταύτην δὲ τὴν ὄψιν ἡ παιδεία ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ οὐκ ἀναγνωρίζεται ὡς τοιαύτη, ἕως ἂν περιορισθῆναι καὶ νοηθῆναι δυνηθῇ, τουτέστιν ἕως ἂν παύσηται ἐξελισσομένη, τέλος βέβαιον ἑαυτῆς ἀπολίθωμα γενομένη. Ὡριμὴ δὲ ἀνθρωπίνης κοινωνίας διοίκησις ταύτην τὴν δευτέραν τῆς παιδείας ὄψιν οὐχ ἧττον προτρέπει καὶ στηρίζει ἢ τὴν πρώτην τιμᾷ καὶ ῥώννυσιν.
Τὸ μὲν πρῶτον τῆς παιδείας γένος ὃ ὡρισάμεθα ἡ ἔκφρασίς ἐστι τῆς τοῦ παρεληλυθότος βεβαιούσης ἐπὶ τὸ ἡμέτερον παρὸν ῥοπῆς.
Τὸ δὲ δεύτερον τῆς παιδείας γένος ὃ ὡρισάμεθα ἡ ἔκφρασίς ἐστι τῆς τοῦ μέλλοντος ποιητικῆς καὶ μεταμορφωτικῆς καὶ ἐξελικτικῆς ἐπὶ τὸ ἡμέτερον παρὸν ἐνεργείας.
Οὐ δεῖ ἡμᾶς τοὺς ὀφθαλμοὺς κλείειν οὔτε πρὸς τὸ παρεληλυθὸς οὔτε πρὸς τὸ μέλλον. Τοῦτο δὲ ἂν εἴη ἡ ἄκρα σύνοψις ἣ ἁπλούστατα τὴν ἄρτι τελεσθεῖσαν ἀφῃρημένην διατριβὴν συγκεφαλαιοῖ.
Ἀλλ᾽ ἀναμφισβητήτως ῥᾷον καὶ ἀνετώτερον τὴν ἑαυτοῦ προσοχὴν πρὸς τὴν τοῦ παρεληλυθότος θεωρίαν μᾶλλον ἢ πρὸς τὴν τοῦ μέλλοντος ῥέπειν. Αὕτη δὲ ἡ ῥοπὴ καθ᾽ ἑαυτὴν οὐ κακή ἐστιν, αἰτία δὲ γίγνεται αὐξήσεως ἀδρανείας ἐν τῇ τῆς ἐξελίξεως πορείᾳ. Εἰσὶ δὲ περιστάσεις ἐν αἷς ἡ τοιαύτη ἀδράνεια καὶ ὀλεθρία φανείη ἄν. Καλὸν δὲ τοῦτο συνειδέναι.

ΤΟ ΤΗΣ ΓΕΝΟΥΑΣ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Ἡ Γενούα σήμερον ἀναμφισβητήτως πάσχει διὰ τοιαύτην ἀδράνειαν. Ἐν Γενούῃ ψηλαφητός ἐστι κοινός τις κόπος τοῦ βέλτιον μέλλον φαντάζεσθαι τοῖς ἐν ταύτῃ τῇ ἄλλως θαυμαστῇ πόλει οἰκοῦσιν. Πολλὰ δὲ ἀντικειμενικὰ φαινόμενα, οἷον ἡ πολυθρύλητος «τῶν ἐγκεφάλων φυγή», ταύτην τὴν αἴσθησιν βεβαιοῖ. Πρὶν οὖν οἰκονομικὸν εἶναι, πρὶν βιομηχανικόν, πρὶν περιηγητικόν, τὸ τῆς Γενούας πρόβλημα παιδευτικόν ἐστιν, ἐπεὶ ἡ παιδεία, κατὰ τὸ πλατύτατον σημαινόμενον, αὐτὴ ἡ οὐσία ἐστὶ τοῦ τοῦ δήμου πνεύματος.
Τούτοις δὲ οὐδὲν ἀφαιρεῖν βουλόμεθα τῆς ὑψηλῆς ἀξίας τῆς βεβαίας ταύτης τῆς πόλεως παιδείας. Ἡ γὰρ Γενούα ἱστορίαν ἔχει μεγαλοπρεπῆ καὶ παραδόσεις ἐξόχους. Μεγάλην δὲ ἔχει παιδείαν τοῦ ἑαυτῆς παρεληλυθότος, καὶ καλὸν οὕτως ἔχειν. Περὶ δὲ τῆς τοῦ μέλλοντος παιδείας, τῆς πρὸς τὰς μεταβαλλομένας περιστάσεις εὐπλαστότητος, ἡ ἀδράνεια ὑπερέχει.
Πρὸς ταύτην δὲ τὴν ἄγονον ἀδράνειαν σήμερον δεῖ ἡμᾶς κινεῖσθαι. Δεῖ ἡμᾶς ἐπὶ τοῖς ἡμετέροις βίοις, ὑπὲρ τῆς ἡμετέρας πόλεως, τὴν τοῦ μέλλοντος ῥοπὴν ἰσχύειν ποιεῖν ὡς καὶ μᾶλλον τῆς τοῦ παρεληλυθότος. Ἡ δυναμικὴ γὰρ παιδεία, ἡ μεταβαλλομένη παιδεία, ἐπὶ τοῖς τῆς βεβαιωθείσης καὶ στερεᾶς παιδείας θεμελίοις τὴν νέαν ἀλήθειαν ποιεῖ, καὶ τὴν νέαν ἀλήθειαν ποιοῦσα τὰ νέα προβλήματα λύει. Πᾶσα γὰρ πρόοδος, πᾶσα ἐξέλιξις φορτίον φέρει νέων προβλημάτων, ἃ μόνον νέᾳ εὑρέσει, μόνον νέῳ τῆς ἀνθρωπίνης παιδείας βήματι ἀπαντᾶσθαι καὶ λύεσθαι δύναται.
Σήμερον οὖν, ἐν Γενούῃ, ἀπαντῶμεν τῇ δυσθυμίᾳ τῇ ἐκ τῆς οὐχ ἱκανῆς τῆς πόλεως δυνάμεως τοῦ ποιητικῶς πρὸς τὰ νέα τῆς νῦν κοινωνίας προβλήματα ἑαυτὴν τάττειν. Ὁ γὰρ κόσμος, ὃς ἐν τῷ χρόνῳ ἐν ᾧ ἡ Γενούα ἐκράτει μέγας καὶ διεσπασμένος ἦν, νῦν μικρός ἐστι καὶ μᾶλλον εἷς. Ἐν Οἰκουμενικῇ Κώμῃ ζῶμεν, ὡς ἤδη πρὸ δεκαετηρίδων ὁ McLuhan τὴν νῦν κοινωνίαν ὡρίσατο. Καὶ θαυμαστὴ καὶ δεινή ἐστιν ἡ Οἰκουμενικὴ αὕτη Κώμη, ἣ πολλὰ μὲν παρέχει τῷ βουλομένῳ καὶ ἐπισταμένῳ αὐτῆς μετέχειν τῇ τῆς ποιητικότητος ῥώμῃ, ἀνηλεῶς δὲ ἐκβάλλει τὸν μὴ ἐπιστάμενον ἑαυτὸν αὐτῇ παρέχειν μετὰ τῆς ἀναγκαίας καὶ προσηκούσης λαμπρᾶς ἐπιφανείας.
Ἔναγχος δὲ ἐν τοῖς New York Times παράρτημα ὀγκῶδες περὶ τῆς ἡμετέρας πόλεως ἐφάνη, ὃ τὰ λαμπρὰ αὐτῆς ἃ εὖ ἴσμεν ἐμεγάλυνεν. Ἐν δὲ τῷ αὐτῷ ἄρθρῳ μετὰ τινος ἀθυμίας ἐδηλοῦτο ὃ οὐδεὶς ἡμῶν ἀρνεῖσθαι δύναται, ὅτι ἡ Γενούα ἔτι καὶ νῦν ὀλίγον, ἵνα μὴ εἴπω οὐδέν, ποιεῖ πρὸς ἃ δεῖ ποιεῖν, ἵνα τὰς ἑαυτῆς χάριτας τῷ κόσμῳ φανερὰς ποιῇ, ἵνα πλήρη καὶ καρποφόρον πολιτείαν ἐν τῇ Οἰκουμενικῇ Κώμῃ ἔχῃ.
Ἦν ἴσως ποτὲ χρόνος ἐν ᾧ πόλει οἵᾳ ἡ Γενούα πρὸς τὸ ἄριστον παρὸν οἰκοδομεῖν ἐξήρκει τὸ ἑαυτῆς παρεληλυθός. Νῦν δὲ οὐκέτι οὕτως ἔχει. Πρὸς τὸ οἰκοδομεῖν τὸ βέλτιστον παρὸν ὃ πάντες οἰκοδομεῖν φιλοτιμούμεθα — καὶ διὰ τοῦτο, ὡς ἐλπίζω, νομίμως ἐν τῷδε τῷ βουλευτηρίῳ συνερχόμεθα — νῦν ἀνάγκη τὰς ἡμετέρας συνειδήσεις ἐγείρειν ἵνα σφοδρῶς τὴν προσοχὴν πρὸς τὸ μέλλον τρέπωσι, καὶ ἐκ τοῦ μέλλοντος τὰς νέας ἐννοίας, τὴν νέαν παιδείαν καὶ τὴν νέαν δύναμιν λαμβάνωσιν ὧν δεῖ πρὸς τὸ ποιεῖν ἐκείνην τὴν νέαν ἀλήθειαν, ἐκεῖνο τὸ νέον καὶ βέλτιον παρόν, ὃ λόγῳ πάντες ἐπιθυμεῖν φαμεν.

ΜΕΓΑΛΗ ΣΥΝΟΔΟΣ ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ

Διὰ τοῦτο οὖν μεγίστου ἄξιόν ἐστιν εὐθὺς σχέδιόν τι ἀληθὲς καὶ προνοητικὸν ἐπιτελεῖσθαι. Προυτείναμεν ἐν τῇδε τῇ γνώμῃ τὴν ἐπιτροπὴν ὑπισχνεῖσθαι εὑρήσειν, ἐν πᾶσι τοῖς ἐπιχωρίοις ἱδρύμασιν, ἀρχαῖς καὶ συλλόγοις, τὰς δυνάμεις τὰς ἱκανὰς ἐν Γενούῃ μεγάλην σύνοδον παρασκευάζειν περὶ τὸ μέλλον καὶ τὴν τῆς ἐπιστημονικῆς μυθοπλασίας λογοτεχνίαν καὶ κινηματογραφίαν.
Ὁρᾶτε γάρ, ἡ ἐπιστημονικὴ μυθοπλασία, μάλιστα ἐν τῇ λογοτεχνικῇ αὐτῆς στολῇ, μᾶλλον ἢ ἄλλο τι τοῦδε τοῦ αἰῶνος διανοητικὸν γέννημα, ἡ ἔκφρασίς ἐστι τῆς ἐπιτεταμένης τοῦ ἀνθρώπου αἰσθήσεως πρὸς τὰς ἐκπληκτικὰς μεταβολὰς ἃς ἡ πρόοδος τῇ ἡμετέρᾳ κοινωνίᾳ καὶ τῷ καθ᾽ ἡμέραν βίῳ διανέμει. Ἡ ἐπιστημονικὴ μυθοπλασία μόνον τελευτῶντος τοῦ παρελθόντος αἰῶνος ἐγένετο. Μέχρι γὰρ τότε ἡ πρόοδος ἐπιεικῶς βραδέως προῄει, καὶ ὡς ἐπὶ τὸ πολὺ οὐκ εὔλογον ἐφαίνετο, μάλιστα τοῖς πολλοῖς, φαντάζεσθαι ὅτι δύναιτ᾽ ἂν τὸ μέλλον ῥιζικῶς μεταβαλεῖν. Ἡ δὲ ἐπιστημονικὴ μυθοπλασία ἐγένετο, καὶ ἔπειτα ηὐξήθη καὶ ηὐξήθη καὶ ηὐξήθη, δι᾽ ὅλου τοῦδε τοῦ αἰῶνος, ὅτι ἀεὶ πλείονες ἐν τῷ τὸ μέλλον φαντάζεσθαι ηὗρον ἐκείνην τὴν δύναμιν ἣ νέον παρὸν γεννᾷ. Πάντες ἴσμεν ὅτι ὁ Jules Verne τὸ εἰς τὴν σελήνην ταξίδιον διηγήσατο πλέον ἢ ἥμισυ αἰῶνος πρὶν γενέσθαι. Ἀλλὰ καὶ τὰς ἀτομικὰς βόμβας ἡ ἐπιστημονικὴ μυθοπλασία πρὸ τοῦ δευτέρου οἰκουμενικοῦ πολέμου διηγήσατο, τὰς μελαίνας ὀπὰς πρὸ τῶν ἐπιστημόνων ὑπέθετο, μυρία τῶν ἀπίστων τεχνικῶν θαυμάτων τῶν νῦν ὄντων εἶδε καὶ προεῖδε, πενταετηρίσι καὶ δεκαετηρίσι τὴν περὶ ἐνίων αὐτῶν ἠθικὴν διάσκεψιν προέλαβεν. Ὅτε δὲ τῷ 1933 ὁ Aldous Huxley τὸν «Θαυμαστὸν Νέον Κόσμον» ἔγραψεν, διηγήσατο τὴν τηλεόρασιν ἐν πάσῃ οἰκίᾳ, τὴν ἐμμανῆ τῆς διαφημίσεως σφυρηλασίαν, τὰ ἠρεμιστικὰ φάρμακα. Ἐπιστημονικὴ μυθοπλασία ἦν. Νῦν χρονικόν ἐστιν.
Μέλλον ἄλλο φαντάζεσθαι. Τοῦτο ποιεῖ ἡ ἐπιστημονικὴ μυθοπλασία. Τοῦτο προτίθεται ἡ Γενούα ἵνα ἑαυτῇ ἀλήθειαν παράσχῃ τῇ νῦν καὶ τῇ μελλούσῃ οἰκουμενικῇ καταστάσει προσφορωτέραν.

ΣΗΜΕΙΟΝ ΣΠΟΥΔΑΙΟΝ

Ἡ δὲ ἐν Γενούῃ μεγάλης συνόδου περὶ τὸ μέλλον καὶ τὴν ἐπιστημονικὴν μυθοπλασίαν παρασκευὴ σημεῖον ἂν εἴη γόνιμον καὶ σπουδαῖον, ἔντος τε καὶ ἔξω τῆς πόλεως. Ἄγοι γὰρ ἂν εἰς Γενούαν ἐνίους τῶν ἀξιολογωτάτων τοῦ κόσμου συγγραφέων, ὧν ἡ τοῦ διαλέγεσθαι συνεισφορὰ ἰσχυρὸν κέντρον ἂν παράσχοι ἀντιπαραθέσεως καὶ σκέψεως τῇ ἡμετέρᾳ παιδείᾳ. Προσκαλοῖτο δ᾽ ἂν ἐραστὰς ἐκ πάσης Ἰταλίας, μετ᾽ εὐθέων περιηγητικῶν κερδῶν. Πρὸς δὲ τούτοις ἀνοίγοι ἂν τῇ Γενούῃ καὶ ἄλλους ἀληθεῖς καιροὺς εἰς μακρότερον χρόνον.

ΑΙ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΙ ΕΝ ΤΗι ΟΙΚΟΥΜΕΝΗι

Ὁρᾶτε γάρ, αἱ τῆς ἐπιστημονικῆς μυθοπλασίας σύνοδοι οὐ καιναί εἰσιν ἐν τῷ κόσμῳ. Αἱ πρῶται συνουσίαι ἐν ταῖς Ἡνωμέναις Πολιτείαις παρεσκευάσθησαν, πρὸ ἡμίσεος αἰῶνος. Σποραδικαὶ δὲ ἦσαν, καὶ ὑπ᾽ ὀλίγων δεκάδων ἀνθρώπων ἐφοιτῶντο. Εἷς δὲ αὐτῶν Isaac Asimov ἐκαλεῖτο. Ἴσως τις ἤδη ἤκουσεν αὐτὸν ὀνομαζόμενον. Ἀνὰ δὲ τὰ ἔτη αὗται αἱ συνουσίαι καὶ πλήθει καὶ μεγέθει ηὐξήθησαν. Νῦν δὲ ἐν πάσῃ χώρᾳ ἐν ᾗ ἡ ἐπιστημονικὴ μυθοπλασία διαδέδοται μία γε σύνοδος κατ᾽ ἔτος ἄγεται, καὶ ἐν πάσῃ ἠπείρῳ μία γε ἠπειρωτική. Εἰ δὲ ἡ Γενούα δυνατὴ φανείη ἀγαθὴν σύνοδον παρασκευάζειν, καὶ ἐγὼ βέβαιός εἰμι ὅτι δυνατόν, οὐ χαλεπὸν ἂν εἴη ἐν ἑνί τινι τῶν ἐπιόντων ἐτῶν τὴν Εὐρωπαϊκὴν σύνοδον λαχεῖν, καὶ τὴν πεῖραν μετὰ μείζονος ἰσχύος καὶ ὠφελείας ἐπαναλαβεῖν.

ΕΚΘΕΣΙΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΙΚΟΥ ΤΗι ΝΕΑι ΧΙΛΙΕΤΗΡΙΔΙ

Καὶ τέλος... οὐκ οἶδα ὑμεῖς, ἐμοὶ δὲ ἀρέσκει τὸ ὀνειροπολεῖν. Οὐ πρῶτός εἰμι, καὶ βεβαίως οὐκ ἔσχατος ἔσομαι. Καὶ ἐγὼ οὐχ ὁρῶ διὰ τί ἐν τῷ μέλλοντι, ἴσως ἀρχομένης τῆς ἐπιούσης χιλιετηρίδος, ἡ Γενούα οὐκ ἂν δύναιτο ἀξία φανῆναι καὶ αὐτὴν τὴν οἰκουμενικὴν σύνοδον λαχεῖν. Ὅτι... ὁρᾶτε· ἡ τῆς χιλιετηρίδος μεταβολὴ οὐ συχνόν ἐστι γεγονὸς κατὰ τὰ ἡμέτερα μέτρα. Ἡ τῆς χιλιετηρίδος μεταβολὴ καίριος στιγμή ἐστιν ἐν τῇ τοῦ ἀνθρωπείου γένους ἱστορίᾳ. Καὶ ἡ ἀρχὴ τῆς τρίτης χιλιετηρίδος, ἣ ἐγγὺς ἤδη ἐστί, στιγμή ἐστι κρίσιμος, ἀναγκαία καὶ ἀρίστη πρὸς τὸ μεγαλοπρεπῆ τῶν γενομένων λογισμὸν ποιεῖσθαι καὶ τὰ τῆς μελλούσης ἱστορίας θεμέλια καταβάλλειν. Ἰδοὺ οὖν, τοιαύτη οἰκουμενικὴ σύνοδος ἐν Γενούῃ, ἀρχομένης τῆς τρίτης χιλιετηρίδος, τοὺς ἤδη πλατεῖς τῆς ἐπιστημονικῆς μυθοπλασίας ὄχθους ὑπερβαίνοι ἄν, ἑαυτὴν τῷ κόσμῳ παρέχουσα ὡς ἄριστον τόπον ἐκθέσεως τοῦ Μελλοντικοῦ πάντα περιεχούσης, καιρὸν μοναδικὸν ἐν τῷ κόσμῳ καὶ μεγαλοπρεπῆ πρὸς συνουσίαν καὶ ἀντιπαράθεσιν περὶ τῶν πολεοδομικῶν, τεχνολογικῶν, οἰκολογικῶν καὶ κοινωνικῶν μελλοντικῶν, ὅπου ὁλιστικὴ τῶν τοῦ ἀνθρωπείου γένους προβλημάτων σύνθεσις πειραθήσεται, οὕτω σφοδρῶς τὴν Γενούαν αὖθις ἐν ταῖς ζώσαις τοῦ κόσμου πόλεσι τιθεῖσα.

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗΣ ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΑΣ ΣΥΝΟΔΟΣ ΕΝ ΕΥΡΩΠΗι

Τῷδε τῷ ἔτει ἡ οἰκουμενικὴ σύνοδος ἐν Σκωτίᾳ ἤχθη. Πέντε ἔτεσι πρότερον ἐν Ὁλλανδίᾳ. Ὀλίγοις δὲ ἔτεσιν ἔτι πρότερον δὶς ἄλλοτε εἰς Εὐρώπην κατῆρεν, ἐν Γερμανίᾳ καὶ ἐν Ἀγγλίᾳ. Οὐχ ὁρῶ διὰ τί οὐκ ἂν δύναιτο καὶ εἰς Ἰταλίαν ἀφικνεῖσθαι, καὶ τότε, διὰ τί οὐκ εἰς Γενούαν; Λογίζεσθε δὲ ὅτι οἰκουμενικὴ σύνοδος μόνον ἐξ Ἀμερικῆς ἀπὸ πεντακισχιλίων μέχρι μυρίων μετεχόντων προσκαλεῖται. Περιττὸν τὰ τοιαύτης περιστάσεως πλεονεκτήματα μνημονεύειν.

Η ΓΕΝΟΥΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΤΟΥ ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ

Ἀλλ᾽ ἕως ἂν τὸ ὄνειρον τοῦ τὴν Γενούαν ἐνιαυτὸν Μητρόπολιν Οἰκουμενικὴν τοῦ Μέλλοντος ποιῆσαι οὐσίαν λάβῃ, ἐπὶ γῆς πάλιν βαίνωμεν. Ἡ Γενούα Μητρόπολις τοῦ Μέλλοντος κατὰ βαθμοὺς προχωρεῖν ὀφείλει. Βέβαιοι δέ ἐσμεν ὅτι ἥδε ἡ ἐπιτροπὴ δυνήσεται εὑρεῖν, ἐν πάσαις ταῖς ἐν τῇδε τῇ πόλει πραττούσαις δυνάμεσιν, τὰς ἱκανὰς σχῆμα καὶ σῶμα τῇ τοιαύτῃ προθέσει διδόναι, καὶ πεπείσμεθα ὅτι ποιεῖν ὀφείλει. Ἐν πάσαις γὰρ ταῖς τῆς πόλεως προτεραιότησιν, τὸ τῷ μέλλοντι πρόσωπον πρὸς πρόσωπον ἀπαντᾶν, ὀνόματι αὐτὸ καλοῦντας, δημοσίᾳ ἐξερευνῶντας, οὐκ ἀμελητέας ἐπείξεως δοκεῖ ἡμῖν εἶναι.
Οὐκ οἶδα ὑμῖν, ἐμοὶ δέ, τοῖς ἐμοῖς ὠσί, τὸ «Γενούα Μητρόπολις τοῦ Μέλλοντος» κάλλιον ἠχεῖ ἢ τὸ «Γενούα Δούλη τοῦ Παρεληλυθότος».

Roberto Quaglia, 1996

Τῷ Ἐντιμοτάτῳ Δημάρχῳ
τοῦ Δήμου τῆς Γενούας