Ναὶ δή! Ἦν ποτε χρόνος ἐν ᾧ τῇ σατίρᾳ ἐπίστευον. Οἱ μὲν τῷ Βαβὰ Νατάλε πιστεύουσιν, οἱ δὲ θεῷ τινι ἢ μερίδι πολιτικῇ, οἱ δὲ τῇ δίκῃ ἢ ᾠδοποιῷ τινι. Ἐγὼ δὲ τῇ σατίρᾳ ἐπίστευον. Οἶδα, ὁμολογῶ, εὐήθης ἦν, ἀλλὰ τίς οὐκ ἦν ὀλίγον γε χρόνον;

Ἡ μὲν σάτιρα καθ᾽ αὑτὴν ἀγαθόν ἐστιν, ὥσπερ πολλαὶ ἄλλαι ἀφῃρημέναι ἔννοιαι καὶ ἰδεολογίαι. Ὁ δὲ τοῦ Ἀληθινοῦ Γελοίου κόσμος πολλάκις τοὐναντίον ἐστὶν οὗ φαίνεται, ὡς ἡμέρᾳ τινὶ ἀναγκαίως ἔδει με μαθεῖν.

Ἐν ἀρχῇ ἦν τὸ Κακόν, ἄλλως ἢ ὡς ἡ Βίβλος λέγει. Τὸ Il Male (τὸ Κακὸν) ἑβδομαδιαῖον ἦν σατιρικὸν ἐν τοῖς ἑβδομήκοντα ἔτεσι τοῦ παρελθόντος αἰῶνος ἐκδιδόμενον. Μόνον δὲ τῶν Ἰταλικῶν σατιρικῶν περιοδικῶν ὄντως ἐδύνατο τὰ ἤθη καὶ τοὺς ἀνηθοποιήτους τοῦ ἑαυτοῦ χρόνου βεβηλοῦν καὶ καταγελᾶν. Τοῦτο ἱστορικόν ἐστι καὶ βέβαιον. Τὸ τεκμήριον; Ἵνα ὑπάρχῃ, τὸ Il Male τὸν ὑπεύθυνον αὑτοῦ διευθυντὴν ἀεὶ ἐν δεσμωτηρίῳ οἰκοῦντα εἶχεν. Καὶ καθ᾽ ἑκάστην τοῦ περιοδικοῦ ἔκδοσιν ἡ τιμωρία αὐτοῦ ἐμηκύνετο. Οὕτω μόνον τὸ Il Male ἐδύνατο τῇ τῆς γνώμης καὶ τοῦ τύπου ἐλευθερίᾳ χρῆσθαι. Ἓν δὲ βέβαιον· ἔνιοι τούτων τῶν ἀνδρῶν ὄρχεις εἶχον.

Ἔπειτα τὸ Il Male ἐπαύσατο ἐκδιδόμενον. Ἔτεσιν ὕστερον ηὗρον ἐμαυτὸν ἀναγιγνώσκοντα ἐφημερίδα τινὰ χλωρίζουσαν ἧς ἔνιοι μεμνήσονται: Cuore. Τὸ μὲν πρῶτον παράρτημα ἦν τῆς l'Unità, ταχέως δὲ αὐτόνομον ἐγένετο. Τό γε φαινόμενον. Χρόνον μέν τινα ἔτερπέ με, καίπερ δηλονότι ὀλίγον ἔχον τοῦ τοῦ Il Male βεβηλοῦντος πνεύματος. Ἔπειτα δὲ συνέβη τι ὃ τέλεον ἐσωφρόνισέ με.

Ἦν τὸ 1991 ἔτος καὶ μὴν Ἰούλιος. Ἀνεγνώκειν ἐν τῷ ἑβδομαδιαίῳ Cuore ὅτι «Ἑορτὴ τῆς Σατίρας» δῆθεν μετ᾽ ὀλίγον ἀχθήσοιτο ἐν πολιχνίῳ τινὶ τῆς Αἰμιλίας, ὑπ᾽ αὐτοῦ τοῦ Cuore παρασκευαζομένη. Τότε δὲ οὔπω πᾶσαν τὴν εἰς τὴν σατίραν πίστιν ἀπωλωλέκειν, ὥστε ἀσκέπτως πως — καὶ μάλα μυστικῶς — ἐνόμισα τὸ πρᾶγμα ἐμοὶ ἐνδιαφέρον ἂν γενέσθαι.

Οὕτως οὖν δείλῃ τινὶ τοῦ Ἰουλίου τοῦ '91 ἐξέδραμον εἰς τὴν οἰκίαν τοῦ φίλου μου Gigi Picetti καὶ προὔτεινα αὐτῷ εἰς τὴν τῆς σατίρας ἑορτὴν ἐκδραμεῖν. Καὶ αὐτὸς ὑπὸ τῆς ἀφῃρημένης ταύτης ἐννοίας κηληθεὶς συνῆλθέ μοι· εὐθὺς οὖν ἐκ Γενούας ὡρμήθημεν, καὶ ὀλίγαις ὥραις ὕστερον ἑσπέρας ἀφικόμεθα εἰς Montecchio, τὸ τῆς Αἰμιλίας πολίχνιον ἐν ᾧ ἡ ἑορτὴ ἤγετο.

Εὐθὺς δὲ σὺν φρίκῃ ἔγνωμεν ὅτι ἡ πολυθρύλητος τῆς σατίρας ἑορτὴ ἐν κεφαλαίῳ οὐδὲν ἄλλο ἦν ἢ Festival dell'Unità τι κοινότατον. Ἐν δὲ ταῖς αὐταῖς ἡμέραις καὶ ἐν Γενούῃ festival dell'unità τι ἦν, ὥστε ἠλίθιοι ἐδοκοῦμεν εἶναι τρεῖς ὥρας ἐφ᾽ ἁμάξης ὁδεύσαντες ἵνα εἰς πανήγυριν ἔλθωμεν ὁμοίαν τῇ ὑπὸ τῇ οἰκίᾳ ἡμῶν.

Ἀγωνιῶντες δὲ ἐζητοῦμεν ἔνθεν καὶ ἔνθεν ὀλίγην τινὰ σατίραν ἢ τοιοῦτόν τι, ηὕρομεν δὲ μόνον ἀμφιθέατρόν τι πλῆρες, ἐν ᾧ μύριοι ἄνθρωποι προβατωδῶς ἠκροῶντο λεσχῆς τινος τηλεοπτικῆς ἐπὶ τῆς σκηνῆς γιγνομένης. Ἐν κεφαλαίῳ, ὥσπερ τὸ Maurizio Costanzo Show θεᾶσθαι ἦν, πλὴν ὅτι οἱ ξένοι ἦσαν Michele Serra, Paolo Hendel, Fabio Fazio καὶ ὁ καλὸς θίασος, οἳ ἐφλυάρουν πρὸς ἀλλήλους οὐκ εἰδότες τί λέγοιεν, ὡς ἐν πάσῃ τοιαύτῃ λέσχῃ γίγνεσθαι φιλεῖ.

Καίπερ οὐ σαφῶς συνιέντες διὰ τί ἐκεῖσε ἐληλύθειμεν, ὁ Gigi Picetti κἀγὼ ἕν γε βεβαίως ᾔδειμεν· οὐδὲν ἡμῖν ἔμελε τοῦ ἀκούειν ἀνθρώπων πρὸς ἀλλήλους λεγόντων ἧττον ἀξιόλογα ἢ ἃ ἡμεῖς πρὸς ἡμᾶς αὐτοὺς λέγειν ἐδυνάμεθα. Καὶ ὁ προβατώδης ὄχλος ἐν σιωπηρᾷ προσκυνήσει ἐπὶ τῶν τοῦ ἀμφιθεάτρου βάθρων ἐν τῇ σιωπηρᾷ αὑτοῦ ἀπραξίᾳ ἔτι βδελυρώτερος ἦν τῶν ἐπὶ τῆς σκηνῆς ἀλαζόνων. Εἰ συνίετε διὰ τί, καλῶς· εἰ δὲ μή, ἀμήν.

Ὀψὲ δὲ ὂν πρὸς τὸ εἰς Γενούαν ἐπανελθεῖν, ἔδει ἡμᾶς ἐν ζύθῳ πνίγειν τὴν τοῦ ἐκεῖ εἶναι ἀθυμίαν, καὶ εἰς βιντεοθάλαμόν τινα εἰσελθόντες καὶ ὀλίγα κακολογήσαντες, τέλος εἰς τὴν σκηνὴν ἣν ἐκομίσαμεν καθευδήσοντες ἀνεχωρήσαμεν.

Ἐπεσημηνάμεθα δὲ ὅτι ὁ τόπος, κωνώπων πλήρης ὡς γνώριμον, θαυμαστῶς αὐτῶν ἔρημος ἦν. Ἐξηγήσατο δέ τις ὅτι ἐκείνῳ τῷ ἔτει καλὴ ἐγεγένητο ἀπολύμανσις. Ἀφορμὴν οὖν τοῦτο λαβόντες ἐβουλευσάμεθα τὸ ἀπιθανώτατον ποιεῖν ὧν ἄν τις ποιήσειεν· αὐτοσχεδίως ὑπογραφὰς συνελέγομεν κατὰ τῆς μιαρᾶς τῶν κωνώπων ἐξολεθρεύσεως. Διὰ τί τοῦτ᾽ ἐποιήσαμεν; Εἶεν, τί γὰρ ἄλλο ἐποιήσαμεν ἄν;

Οὕτως ἐγένετο SENZACUORE.
Τὸ Senzacuore πίναξ ἦν ἐκ χάρτου παχέος (πήχεως καὶ ἡμίσεος ἐπὶ πῆχυν), ἐφ᾽ οὗ ὁ Gigi Picetti κἀγὼ αὐτοσχεδίως ἐγεγράφειμεν τὰς πρώτας μωρίας τὰς ἐπελθούσας. Τρόπῳ δέ τινι οὗ οὐ μέμνημαι, ἐξεγράψαμεν καὶ ἀπεγράψαμεν ἱκανὸν ἀριθμὸν ψευδῶν τῆς ὑπογραφῶν συλλογῆς ἐντύπων. Τούτοις οὖν ὡπλισμένοι περιῄειμεν τὴν δῆθεν «τῆς σατίρας ἑορτὴν» βοῶντες ὡς εἰ ὄντως ἡμῖν ἔμελε τῆς τῶν κωνώπων τύχης. Ἄπιστον εἰπεῖν, πάντες ἡμᾶς σπουδάζοντας ἐνόμισαν. Φανερῶς δηλοῦντες τὸ πρὸς τοὺς κώνωπας μῖσος, οἱ ἄνθρωποι οὐκ ἤθελον ὑπογράφειν. Ἐν τῇ λεγομένῃ τῆς σατίρας ἑορτῇ οὐδεὶς ἐδύνατο γνωρίζειν ὡς τοιοῦτον σατιρικὸν ἐπίνοημα ἠλίθιον ὥσπερ τὸ ἡμέτερον.

Ἐν τούτῳ δὲ ἤδη μεσημβρία ἦν, καὶ ἐνετύχομεν τραπέζῃ πάντας τοὺς τῆς ἑορτῆς ἐπιφανεῖς ἐχούσῃ· Michele Serra, Fabio Fazio κτλ. Πρὸς δὲ τὴν ἡμετέραν ἔκπληξιν, οὐδὲ οὗτοι ἐδήλουν συνιέντες τί ποτε ἀκριβῶς ἐναντίον αὐτῶν ἐγίγνετο. Μέμνημαι τὸν Fabio Fazio λέγοντα «Μάταιον. Οὐδὲν γὰρ ὠφελεῖ.» Οὐδέποτε συνῆκα τί ποτε ἐβούλετο λέγειν.

Μετ᾽ ὀλίγον δὲ ἅλις εἴχομεν. Τὸ ἐκεῖ εἶναι οὐδένα λόγον εἶχεν. Τὴν σκηνὴν καθελόντες, εἰς τὴν ἅμαξαν ἀναβάντες εἰς Γενούαν ἐπανήλθομεν.

Ὅμως δὲ ἠγανακτοῦμεν. Καίπερ ἀεὶ εἰδότες ὅτι τὸ Cuore οὐδὲν κοινὸν εἶχε πρὸς τὸ Il Male, ᾠόμεθα ὀλίγην γέ τινα σύνεσιν κἀκεῖ περιφέρεσθαι. Ἔπειτα δέ, ἆρ᾽ ἔστι σάτιρα ἄνευ συνέσεως; Οὐκ ἔστιν. Ἀλλ᾽ οὐ τοῦτό ἐστι τὸ κεφάλαιον. Ἡ γὰρ τοῦ προβλήματος οὐσία ἄλλη ἦν, καὶ τὸ ὀρθὸν ἐρώτημα τοιοῦτον ἔδει εἶναι:
«Ἆρά γε τὸ Cuore ὄντως σατιρικὴ ἐφημερίς ἐστιν;»

Ἐβουλευσάμεθα οὖν δύο δείλας ἀναλῶσαι ἵνα γεννήσωμεν τὸ Crepacuore. Οὐδεὶς γὰρ πώποτε τὴν τῆς σατίρας σατίραν ἐποίησεν, καὶ ἐκείνῳ τῷ χρόνῳ καὶ ἐν ἐκείναις ταῖς ἡμέραις τοῦτο ἡμῖν δικαιότατον ἐφαίνετο ποιεῖν. Ἤ, εἰ μή τι ἄλλο, ἥκιστα ἀνιαρόν.

Ἦν τὸ 1991 ἔτος, καὶ ἄρτι οἱ λέιζερ τύποι πᾶσιν εὐώνητοι ἐγεγόνεσαν. Ὁ Gigi Picetti κἀγὼ προθύμως ἐπεχειρήσαμεν καὶ μετὰ δύο δείλας ἐξηνέγκαμεν φύλλον A3 ἀμφοτέρωθεν τετυπωμένον, ὅπερ ἦν ἡ ἡμετέρα πρὸς τὴν ἀθυμίαν ἀπόκρισις Cuore. Ἀπεγράψαμεν δὲ αὐτὸ εἰς ἑκατοντάδας ἀντιγράφων.

Ὀλίγαις δὲ ἡμέραις ὕστερον ἐπανῆλθον εἰς τὴν λεγομένην «τῆς σατίρας ἑορτὴν» τοῦ Cuore καὶ πανταχοῦ περιεκάλυψα τῷ Crepacuore. Ἄπιστον μέν, ἀληθὲς δέ· οἱ παρασκευασταί (οἱ δῆθεν τῆς σατίρας σημαιοφόροι) οὐκ ὀλίγον ἠγανάκτησαν. Εἷς δὲ αὐτῶν μάλιστα σφόδρα ὑβρίσθαι ἐδόκει, ὅτι εἰκάσαμεν τὸ Cuore τῇ τότε ἀνθούσῃ τηλεοπτικῇ ποικίλῃ θεωρίᾳ Creme Caramel (βδέλυγμά τι μετὰ τοῦ Pippo Franco, εἰ ὀρθῶς μέμνημαι). Ἐκπλαγεὶς δὲ εὐήθως ἀπεκρινάμην ὅτι σάτιραν ἐποιήσαμεν. Ὁ δὲ οὐκ ἐδόκει συνιέναι περὶ τίνος λέγοιμι. Τοῦτο δὲ ὑπερβολὴ ἦν.

Ἐν Γενούῃ δὲ αὖθις ὤν, προσεδόκων γε ἐν τοῖς ἑξῆς τεύχεσι τοῦ ἑβδομαδιαίου Cuore, ἐν ταῖς μακραῖς σελίσι ταῖς τῇ τῆς «σατίρας ἑορτῆς» αὐτῶν δόξῃ ἀνακειμέναις, μνείαν τινὰ φανεῖσθαι τῶν ὑπ᾽ ἐμοῦ μετὰ τοῦ Gigi Picetti ἐκεῖ γενομένων δρωμένων. Νέος δὲ καὶ εὐήθης ἦν, καὶ μόλις ἐπειθόμην τοὺς δῆθεν τῆς σατίρας τεχνίτας οὐδεμίαν αἴσθησιν τοῦ γελοίου ἔχειν, τό γε εἰς τὴν αὑτῶν εἰρωνείαν. Ὅμως ἤδη τὰ πράγματα σαφῶς ἔλεγε, καὶ ἡ ἐμὴ ἀγανάκτησις, ὅτι ὑπὸ τῶν προσωπείων αὐτῶν ἐξηπατήθην, ἀκατασχέτως ηὔξανεν. Ἁπλῶς εἰπεῖν, ἀεὶ μᾶλλον ὠργιζόμην.

Διὸ δὴ εἰς λόγους ἦλθον τῷ Vincenzo Sparagna, ἤδη κτίστῃ τοῦ Il Male, Frigidaire, καὶ ἄλλων ἀξιολόγων ἐπιχειρημάτων ἐπὶ τῷ τῆς μανίας νήματι. Εὐθὺς ἀλλήλους συνήκαμεν. Ὁ μὲν γὰρ ἔμελλε νέον περιοδικὸν ἐκδιδόναι, Tempi Supplementari, καὶ ἐβουλευσάμεθα ἐντιθέναι αὐτῷ σατιρικὸν παράρτημα καλούμενον Crepacuore, ὥσπερ ποτὲ τὸ l'Unità εἶχε παράρτημα καλούμενον Cuore.
Καὶ οὕτως, ἀρχομένου τοῦ Νοεμβρίου 1991, τὸ πρῶτον τεῦχος τοῦ Tempi Supplementari εἰς τὰ πρατήρια εἰσῆλθεν. Καὶ τὸ σατιρικὸν αὐτοῦ παράρτημα Crepacuore ἐκαλεῖτο.

Ἃ ἄνω ὁρᾶτε αἱ τέτταρες σελίδες εἰσὶ τοῦ πρώτου τοῦ Crepacuore τεύχους. Ἡ μὲν διάταξις καὶ τὰ γράμματα πάντα ἐμὰ καὶ τοῦ Picetti, καὶ τῶν γελοίων εἰκόνων ἔνιαι, αἱ δὲ ἄλλαι τῶν Scozzari καὶ Giuliano. Πρὸς δὲ ἔνια σχέδια καὶ ἡ Laura Bagliani ἡμῖν συνεβοήθησεν.

Ἰδοὺ ἡ πρώτη ὄψις τοῦ δευτέρου τοῦ Crepacuore τεύχους. Τῆς δὲ αἰσχρᾶς τοῦ Occhetto εἰκόνος ἐν μέσῃ τῇ σελίδι οὐδὲν ἡμῖν μέτεστιν. Ἐνετέθη γὰρ ἡμῶν ἀγνοούντων.

Ἐνθάδε δὲ κάτω εἰκὼν ἡμετέρα, ἧς δὴ μέτεστιν ἡμῖν.

CREPACUORE — ΓΕΛΟΙΑ ΕΙΚΩΝ ἰδὲ κούφην ἔκδοσιν (114 K)

CREPACUORE — ΓΕΛΟΙΑ ΕΙΚΩΝ ἰδὲ βαρεῖαν ἔκδοσιν (272 K)

Ἐνθάδε παρά, DONALD FUCK, ποίημα ἡμέτερον ὃ μέντοι οὐδέποτε ηὐξήθη ὡς ἄξιον ἦν. Μετὰ φίλου τινὸς ζωγράφου ποιηθέν, οὐκ ἔσχεν ἔπειτα συνέχειαν, ὅτι τὸ Crepacuore μετὰ τὸ δεύτερον τεῦχος ἐπαύσατο.

Διὰ τί οὐ προὐχωρήσαμεν; Οὐκέτι μέμνημαι. Ἴσως ὅτι οὐδὲν ἀργύριον ἐκέρδαινον. Καὶ δι᾽ ἄλλην τινὰ ἐλάττω αἰτίαν.