Συζήτηση για το πρόβλημα της δουλείας στην Ιταλία

• Ομιλία του Roberto Quaglia (Lista Pannella)
• Ψήφισμα αρ. 1 (Quaglia) (L. Pannella)
• Αποτέλεσμα
• Επισκόπηση Τύπου

Επιστροφή στο ευρετήριο

Παρέμβαση του Roberto Quaglia (Lista Pannella)

Όταν ήμουν μικρό παιδί και πήγαινα σχολείο, θυμάμαι ότι ανάμεσα σε διάφορα πράγματα μου διδάχθηκε σε αδρές γραμμές η ιστορία της Αμερικής. Ένα από τα πιο φρικιαστικά φαινόμενα που μας δίδασκαν από την ιστορία της Αμερικής ήταν το βδέλυγμα του κολοσσιαίου δουλεμπορίου που πριν από αιώνες σημάδεψε μια ολόκληρη εποχή. Οι δουλέμποροι έφταναν με τα πλοία τους στις αφρικανικές ακτές, εισέβαλλαν οπλισμένοι στις ανυπεράσπιστες τοπικές φυλές και κυριολεκτικά απήγαγαν χιλιάδες και χιλιάδες ανθρώπους που μεταφέρονταν σαν ζώα στην Αμερική για να γίνουν σκλάβοι στα βαμβακοχώραφα και αλλού. Μετά ήρθε ο εμφύλιος πόλεμος. Όπως ξέρουμε, νίκησαν οι βόρειοι, η δουλεία καταργήθηκε, και τέλος καλό, όλα καλά.
Είναι λοιπόν ίσως χάρη σε αυτή την κοινή πολιτιστική μας κληρονομιά που τα τελευταία χρόνια χρειάστηκε να συνειδητοποιήσω με αυξανόμενη κατάπληξη ότι αυτές οι φρικαλεότητες του παρελθόντος, οι οποίες - πιστεύω - εξακολουθούν να διδάσκονται ως τέτοιες στα ιταλικά σχολεία, κάθε άλλο παρά νεκρές και θαμμένες είναι. Χειρότερα, αυτές οι φρικαλεότητες είναι ανάμεσά μας, ανάμεσα σε εμάς τους Ιταλούς, ανάμεσα σε εμάς τους Γενοβέζους, και γι' αυτό η υπόθεση αφορά από κοντά και το Δημοτικό μας Συμβούλιο, γιατί εμείς, εμείς οι Ιταλοί, εμείς οι Γενοβέζοι, είμαστε πλήρως συμμέτοχοι σε αυτές τις φρικαλεότητες, ακόμη κι αν, για λόγους χαμηλότατης σκοπιμότητας, πολύ λίγοι από εμάς θέλουν να το συνειδητοποιήσουν και προτιμούν να κρύβουν από τον εαυτό τους και από τους άλλους αυτή την επαίσχυντη κατάσταση πραγμάτων.
Για όποιον είναι τόσο τυφλός ώστε να μην έχει καταλάβει ακόμη για ποιο πράγμα στην ευχή μιλάω, διευκρινίζω ότι αναφέρομαι στην εμπορία ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Μια λεπτομερής και αξιόπιστη μελέτη της Caritas, της Parsec και του Πανεπιστημίου της Φλωρεντίας εκτιμά ότι σήμερα στην Ιταλία υπάρχουν από 19.000 έως 25.000 ξένα κορίτσια που εκδίδονται, σχεδόν το σύνολο των οποίων βρίσκεται σε καθεστώς δουλείας. Επαναλαμβάνω την έννοια: από 19.000 έως 25.000 κορίτσια, σχεδόν το σύνολο των οποίων ζει σε πραγματικό καθεστώς δουλείας! Δεν είναι δική μου γνώμη, κύριε Πρόεδρε, κύριε Δήμαρχε, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι. Πρόκειται για μια αντικειμενική πραγματική κατάσταση, που προκύπτει με αδιάψευστο τρόπο από τα πρακτικά ενός πρόσφατου σεμιναρίου που προώθησε σχετικά η Caritas Italiana, τα πιο σημαντικά επιχειρήματα του οποίου τα έχω επαναλάβει στις αιτιολογήσεις της πρότασης που παρουσιάζω και επομένως δεν τα επαναλαμβάνω εκτενώς σε αυτή μου την ομιλία.
Δεκάδες χιλιάδες σκλάβες λοιπόν ανάμεσά μας, όπως δεκάδες χιλιάδες σκλάβοι σε εκείνη τη μακρινή δουλοκτητική Αμερική που με τα λόγια - αλίμονο συχνά μόνο με τα λόγια - είμαστε όλοι τόσο έτοιμοι να καταδικάσουμε χωρίς αμφιβολίες και χωρίς έφεση. Βέβαια, δεν είναι το ίδιο πράγμα, θα πει κάποιος. Αλλά, απαντώ εγώ, οι διαφορές που ωστόσο υπάρχουν δεν μας τιμούν καθόλου, αφού πρόκειται για φαινομενικές και όχι ουσιαστικές διαφορές, ένα υποκριτικό πέπλο που λειτουργεί ως άλλοθι για τις συνειδήσεις.
Ε, ναι, κυρίες και κύριοί μου, η δουλεία στην Ιταλία σήμερα υπάρχει, αλλά στους τελικούς χρήστες αυτού του βδελύγματος - εκείνους για τους οποίους συντελείται - δεν τους βολεύει να ξέρουν ότι πρόκειται για δουλεία. Θα τους χαλούσε ίσως την ηβική τους ηδονή. Η σύγχρονη δουλεία μεταμφιέζεται για να γλιτώσει από τύψεις συνείδησης όποιον κάνει χρήση των υπηρεσιών που προσφέρει. Στη Γένοβα όπως και στην Ιταλία, κυρίες και κύριοί μου, σήμερα πάει κανείς στις πουτάνες - και θα με συγχωρέσετε αν αναφέρω την Πραγματικότητα με τη γλώσσα της πραγματικότητας - με την εσφαλμένη πεποίθηση ότι πληρώνει ένα ελεύθερο κορίτσι που ελεύθερα επέλεξε να προσφέρει σεξουαλικές υπηρεσίες έναντι χρημάτων. Αντίθετα, στην πλειονότητα των περιπτώσεων, δεν είναι καθόλου έτσι. Η πραγματικότητα είναι διαφορετική από ό,τι βολικά φαίνεται. Τα περισσότερα κορίτσια παρασύρονται στη χώρα μας με δόλο, και μόλις φτάσουν εδώ, σε εμάς, στην Ιταλία, μια χώρα που μας αρέσει να πιστεύουμε ελεύθερη, γίνονται σκλάβες.
Ψάχνοντας ψύλλους στ' άχυρα του Ανθρώπου, δεν είναι καθόλου αβάσιμο να υποθέσουμε ότι και την εποχή της δουλείας στην Αμερική, οι ωφελούμενοι από τις υπηρεσίες των σκλάβων είχαν ελάχιστη συνείδηση της κατακριτέας πλευράς του φαινομένου στο οποίο συμμετείχαν. Στο κάτω κάτω, δεν ήταν αυτοί που είχαν απαγάγει ανθρώπους και τους είχαν κάνει σκλάβους. Αυτοί πλήρωναν τους σκλάβους κατά την αγορά, και έπειτα τους στέγαζαν και τους έτρεφαν σε όλη τους τη ζωή σε αντάλλαγμα για τη δουλειά τους. Πιθανότατα, στα μάτια τους δεν υπήρχε τίποτα παράξενο και κατακριτέο. Στο κάτω κάτω, και σήμερα ο ελεύθερος κόσμος είναι γεμάτος ανθρώπους που με τη δουλειά τους μόλις και μετά βίας καταφέρνουν να εξασφαλίσουν την αναγκαία τροφή και μια στέγη. Για να μη μιλήσουμε για τους ανέργους στις χώρες όπου όποιος δεν δουλεύει πεθαίνει αμέσως από την πείνα. Οι Αμερικανοί δουλοκτήτες είχαν λοιπόν πιθανότατα άριστη γνώμη για τον εαυτό τους και για ό,τι έκαναν, αφού προφανώς δεν έβλεπαν σε αυτό τίποτα κακό, ακριβώς όπως πολλοί Ιταλοί πολίτες, σήμερα, θεωρούν απολύτως φυσιολογικό και βολικό να χρησιμοποιούν λίγο πολύ συστηματικά τις σεξουαλικές υπηρεσίες των σκλάβων που τους προσφέρονται στον δρόμο. Η χειρονομία της πληρωμής της υπηρεσίας πράγματι απαλλάσσει τον πελάτη από κάθε υποψία ότι κακοποίησε μια σκλάβα. Αλλά εμείς ξέρουμε ότι εκείνα τα χρήματα θα καταλήξουν στις τσέπες των δουλεμπόρων, στους οποίους εκείνα τα κορίτσια κυριολεκτικά ανήκουν.
Επιπλέον, πρέπει να λάβουμε υπόψη ένα ακόμη επιχείρημα: η ανθρώπινη ψυχή είναι πολύ περίεργη ύλη. Οι άνθρωποι, κυρίως όταν είναι νέοι, αποκτούν τη δική τους ταυτότητα με βάση αυτό που συνήθως κάνουν. Γι' αυτό, τα περισσότερα από αυτά τα κοριτσάκια που πετιούνται στο πεζοδρόμιο παρά τη θέλησή τους, μετά από κάποιο διάστημα συμβιβάζονται με το να είναι αυτό που αναγκάστηκαν να γίνουν. Αυτό ας μη χρησιμεύσει ως άλλοθι για κανέναν. Και την εποχή της δουλείας στην Αμερική, σε μεγάλο μέρος των σκλάβων στο τέλος δεν απέμενε τίποτε άλλο από την ταυτότητα του σκλάβου. Πολλοί από όσους γεννιούνταν εκεί σκλάβοι, δεν ονειρεύονταν καθόλου να απελευθερωθούν μια μέρα, τόσο ήταν και νοητικά σκλάβοι. Όλα αυτά δεν δικαιολογούν ούτε τη δουλεία του τότε, ούτε τη σημερινή.
Αλλά αυτό που πραγματικά με ανησυχεί, πρέπει να ομολογήσω, δεν είναι ακριβώς το γεγονός ότι σήμερα στην Ιταλία, και σήμερα στη Γένοβα, ασκείται η δουλεία και ότι οι Ιταλοί και οι Γενοβέζοι πολίτες είναι οι χρήστες της. Από τη μάζα των ανθρώπων, έχω συμβιβαστεί να μην περιμένω και πολλά. Αυτό που με ανησυχεί είναι ότι οι ίδιοι οι θεσμοί της πολιτισμένης μας κοινωνίας είναι πρακτικά αδρανείς και αδιάφοροι μπροστά σε μια τέτοια κατάσταση πραγμάτων. Εδώ κι εκεί κάποιος αγανακτεί, είναι αλήθεια. Αλλά είναι μεμονωμένα άτομα. Και χρησιμεύουν σε λίγα. Οι θεσμοί ως τέτοιοι είναι σε αυτό το ζήτημα σταματημένοι, ακίνητοι, εντελώς άχρηστοι, απασχολημένοι με εντελώς άλλες υποθέσεις. Αυτή η κατάσταση πραγμάτων πρέπει να αλλάξει γρήγορα. Είναι ανυπόφορο σε μια χώρα που λέγεται πολιτισμένη, όπου όλοι συναγωνίζονται στην προστασία των δικαιωμάτων οποιουδήποτε αρκεί η υπόθεση να εξασφαλίζει οικονομικά ή εκλογικά οφέλη, να κρατιούνται τα μάτια σφιχτά κλειστά για να μη βλέπουν και να μην αντιμάχονται την επαίσχυντη παραβίαση των ανθρώπινων δικαιωμάτων που συντελείται σήμερα στη χώρα μας με τη συνεχιζόμενη καταναγκαστική σεξουαλική εκμετάλλευση νεαρών ξένων κοριτσιών που ονειρεύτηκαν μια καλύτερη ζωή στη χώρα μας, και στα οποία η χώρα μας σήμερα αντίθετα επιφυλάσσει μόνο δουλεία και βιασμούς. Αν τα λόγια μου ακούγονται μελοδραματικά σε κάποιον, εγγυώμαι ότι είναι πολύ λιγότερο δραματικά από τις θηριωδίες που τα κορίτσια που εκτοπίζονται - Ναι! Εκτοπίζονται! - στη χώρα μας αναγκάζονται να υποστούν. Στις 25 Απριλίου που μας πέρασε, Γιορτή της Απελευθέρωσης - και ένας Θεός ξέρει πόσες χιλιάδες ξένα κοριτσάκια σήμερα στην Ιταλία ονειρεύονται να απελευθερωθούν από τον εκτοπισμό τους στην Ιταλία - στις 25 Απριλίου που μας πέρασε κοντά στο Trezzo sull'Adda, βρίσκεται νεκρό ένα κορίτσι από την Αλβανία. Η αριστερή πλευρά του προσώπου είναι ξεσκισμένη από τρία χτυπήματα σφυριού. Το σώμα είναι σκισμένο από την τραχεία ως την ήβη και από νεφρό σε νεφρό. Σκισμένο σε σχήμα σταυρού για να αφαιρεθεί το παιδί τριών μηνών που κυοφορούσε. Σκισμένη επιδεικτικά για να δειχθεί στις άλλες σκλάβες τι θα συνέβαινε σε όποια προσπαθούσε να ξεφύγει από την πορνεία συλλαμβάνοντας ένα παιδί. Και αυτή είναι η Ιταλία σήμερα. Πρέπει να ανοίξουμε τα μάτια, να το συνειδητοποιήσουμε και να δράσουμε αναλόγως.
Στη Γένοβα, όπως και στην υπόλοιπη Ιταλία, παραβιάζονται σήμερα ανθρώπινα δικαιώματα! Πόσες φορές αυτό το Συμβούλιο σταμάτησε για να ξοδέψει λόγια ώστε να τιμήσει φρικαλεότητες μακρινές στον χρόνο, για να στιγματίσει τα ανθρώπινα δικαιώματα που παραβιάζονται αλλού; Όλα καλά, όλα είναι ιερά και το ξέρουμε καλά, αλλά με την προϋπόθεση να μην παραμελήσουμε τη μεγαλύτερη φρικαλεότητα απ' όλες λόγω του ότι μας αφορά άμεσα, αφού είμαστε συμμέτοχοι σε αυτήν. Ναι, συμμέτοχοι! Όπου δεν υπάρχει ζήτηση, δεν αναπτύσσεται αγορά. Το εμπόριο σκλάβων στην Ιταλία σήμερα υπάρχει επειδή σε πολλούς Ιταλούς βολεύει να υπάρχει, ακόμη κι αν από δειλή υποκρισία προσποιούνται ότι δεν υπάρχει, και επειδή στους άλλους Ιταλούς, που δεν χρησιμοποιούν τις σκλάβες, η τύχη τους ενδιαφέρει λίγο, για να μην πούμε καθόλου.
Όταν η Γαλλία πραγματοποίησε πρόσφατα τις γνωστές πυρηνικές εκρήξεις, ένα μέρος από εμάς τους Ιταλούς μποϊκόταρε την αγορά των γαλλικών προϊόντων. Γιατί κανένας από αυτούς τους ενάρετους δεν ζήτησε ποτέ μεγαλόφωνα να μποϊκοταριστεί η αγορά της δουλοκτητικής πορνείας; Ένα μέρος από εμάς τους Ιταλούς κάθε τόσο μάλιστα ζητά μεγαλόφωνα το μποϊκοτάζ αυτού ή εκείνου του τηλεοπτικού δικτύου. Γιατί κανένας από αυτούς τους ενάρετους δεν ζήτησε ποτέ μεγαλόφωνα να μποϊκοταριστεί η αγορά της δουλοκτητικής πορνείας; Στην Ιταλία μποϊκοτάρουμε πρόθυμα τα πάντα: από τους φόρους ως τους κανόνες, από τις γούνες βιζόν εκτροφής ως τα βιβλία των διανοουμένων που δεν είναι εκτροφής. Ως τα δημοψηφίσματα. Μακριά από μένα η χειρονομία να αμφισβητήσω τους λόγους οποιουδήποτε μποϊκοτάζ. Ο καθένας είναι ελεύθερος να μποϊκοτάρει ό,τι του αρέσει περισσότερο. Όμως αναρωτιέμαι: Γιατί κανένας από αυτούς τους ενάρετους δεν ζήτησε ποτέ μεγαλόφωνα να μποϊκοταριστεί η αγορά της δουλοκτητικής πορνείας;
Αυτό που λείπει σχετικά στην Ιταλία είναι η επίγνωση του τι συμβαίνει. Τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και η εξόντωση των Εβραίων ήταν δυνατά επειδή κανείς τότε στη Γερμανία, εκτός από τους ναζί αξιωματούχους, δεν ήξερε ή δεν ήθελε να ξέρει τι συνέβαινε. Η δουλεία σήμερα στην Ιταλία, τηρουμένων των αναλογιών, ευδοκιμεί για τους ίδιους λόγους: την αδιαφορία και την τύφλωση όλων που αφήνουν ελεύθερο το πεδίο σε λίγους εγκληματίες.
Τι μπορούμε να κάνουμε εμείς, το μικρό και ταπεινό μας Δημοτικό Συμβούλιο, για να αντιμετωπίσουμε με αξιοπρέπεια αυτή την ανάξια κατάσταση πραγμάτων; Όχι πάρα πολλά, στην αλήθεια. Αλλά ούτε και λίγα. Στην πραγματικότητα, μπορούμε να κάνουμε ακριβώς ό,τι είναι δυνατό, δηλαδή ό,τι μας έρχεται στο μυαλό ότι μπορούμε να κάνουμε σχετικά, και που εμπίπτει στις αρμοδιότητές μας. Επέτρεψα στον εαυτό μου μια ταυτολογία, για να τονίσω το καθήκον μας να μην αφήσουμε τίποτα ανεξερεύνητο ώστε να αντιμετωπίσουμε όπως πρέπει αυτού του είδους την κατάσταση.
Πρώτα απ' όλα, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πλήρως τη σοβαρότητα του προβλήματος. Αμφιβάλλω αν αυτή η επίγνωση υπάρχει ήδη, σε αυτό το Συμβούλιο, στον δέοντα βαθμό. Θυμάμαι ότι όταν για πρώτη φορά, στη διάσκεψη των Επικεφαλής των ομάδων, ανέφερα ότι επεξεργαζόμουν μια πρόταση για το πρόβλημα της δουλείας στη Γένοβα, προκάλεσα ευθυμία σε ορισμένους συναδέλφους - ακόμη και σε έναν αντιδήμαρχο! Σχετικά με αυτό, παραθέτω κατά λέξη τα λόγια που εκφώνησε πρόσφατα η Υπουργός Livia Turco: «...συζητώντας για το "εμπόριο" με μια δημοσιογράφο ήδη ευαισθητοποιημένη στο πρόβλημα, παρατήρησα ότι η συνομιλήτριά μου έμεινε για μια στιγμή εμβρόντητη από το είδος της ορολογίας που χρησιμοποιούσα.»
Είναι λόγια της υπουργού Livia Turco. Παρακολουθούμε χωρίς να το βλέπουμε - με τα μάτια σκεπασμένα από τηλεοπτικά προσούτα - ένα πραγματικό εμπόριο σκλάβων, που η συνείδηση δυσκολεύεται να συλλάβει σε όλη του τη θηριωδία, τόσο μοιάζει να έχει βγει από έναν απίθανο εφιάλτη σκοτεινών μεσαιωνικών επιστροφών. Κι όμως, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε τη σοβαρότητα της κατάστασης, αλλιώς ποτέ δεν θα έχουμε τη δύναμη να σκεφτούμε και να κάνουμε κάτι πραγματικά χρήσιμο για την υπέρβαση αυτού του δράματος.
Πάλι η υπουργός Livia Turco, στην ίδια περίσταση, δήλωνε: «Θα είναι επομένως σωστή η εμπλοκή σε τοπικό επίπεδο των Διοικήσεων, ώστε να παρεμβαίνουν και να στηρίζουν τις προτάσεις και να αναλαμβάνουν το πρόβλημα.» Συμφωνώ. Οι πόλεις είναι ο τόπος όπου το πρόβλημα εδραιώνεται και συγκεντρώνεται. Στις πόλεις η μόλυνση της σύγχρονης δουλείας έχει τις χειρότερες εστίες της, στις πόλεις πρέπει να κινητοποιηθούν τα αντισώματα για να επιστρέψουμε σε μια πολιτική υγεία άξια του ονόματός της. Έχουμε λίγα όπλα. Πρέπει να τα χρησιμοποιήσουμε όλα. Πρέπει πρώτα απ' όλα να προβλέψουμε και να θέσουμε γρήγορα σε λειτουργία δομές ικανές να υποδεχθούν και να προστατεύσουν όλες τις σκλάβες που θα αποφάσιζαν να επιχειρήσουν να δραπετεύσουν από τη φρικτή τους κατάσταση. Είναι μια απαράβατη επιταγή. Ως Διοίκηση, ίσως δεν θα έχουμε τη δύναμη να αποσπάσουμε φυσικά τα θύματα από τους δήμιούς τους, αλλά θα ήταν η πιο επαίσχυντη παράλειψη βοήθειας να μην προετοιμαστούμε να υποδεχθούμε και να βοηθήσουμε τα κορίτσια που με κίνδυνο της ζωής τους και της ζωής των αγαπημένων τους - που όχι σπάνια κρατούνται όμηροι στις χώρες καταγωγής τους - θα τολμούσαν να επιχειρήσουν να δραπετεύσουν από την κόλασή τους. Πιστεύω ότι πριν από λίγο καιρό η Διοίκηση ανακοίνωσε τη σύσταση ενός παρατηρητηρίου γι' αυτό το πρόβλημα. Ελπίζω να το έκανε. Αλλά η παρατήρηση δεν αρκεί πια! Παρατηρεί κανείς ένα τοπίο, μπροστά σε ένα δράμα παρεμβαίνει! Χωρίς να θέλω να ασεβήσω σε κανέναν, προειδοποιώ ότι η παρατήρηση του προβλήματος χωρίς να ακολουθούν συγκεκριμένες πρωτοβουλίες θα κινδύνευε να εκφυλιστεί σε έναν κούφιο και στείρο βουαγιερισμό. Δεν πιστεύω ότι αυτή είναι η βούληση της δημαρχιακής επιτροπής, και επέτρεψα στον εαυτό μου την προηγούμενη φράση για να αποτυπώσω όσο το δυνατόν πιο ανεξίτηλα σε όλους μας το επείγον μιας συγκεκριμένης και απτής στροφής στη δέσμευση όλων μας για τον αγώνα κατά της δουλείας στην πόλη μας και στη χώρα μας. Όπως είπα, έχουμε λίγα εργαλεία. Αλλά ο Δαβίδ έριξε τον Γολιάθ με μια σφεντόνα.
Η ενημέρωση είναι το καλύτερό μας εμβόλιο. Πρέπει να ενημερώσουμε τις εκατοντάδες ή τις χιλιάδες κορίτσια που στην πόλη μας ζουν σε καθεστώς δουλείας για όλα τους τα δικαιώματα και τις ευκαιρίες. Οι σκλάβες συνήθως έχουν κατηχηθεί να φοβούνται τις δυνάμεις της τάξης και τους ιταλικούς θεσμούς ακόμη περισσότερο από τους δεσμοφύλακές τους. Αυτό το ψέμα πρέπει να διαλυθεί. Παροτρύνω τη Δημοτική Διοίκηση να τυπώνει περιοδικά φυλλάδια γραμμένα στις γλώσσες που γενικά καταλαβαίνουν τα κορίτσια που εκτοπίζονται στην πόλη μας, στα οποία να εξηγούνται με σαφήνεια τα δικαιώματά τους και οι ευκαιρίες που το ιταλικό κράτος και ο Δήμος μας προσφέρουν για την προστασία τους. Ας διανεμηθούν αυτά τα φυλλάδια διεξοδικά ανάμεσα στις πόρνες που τα βράδια γεμίζουν τα πεζοδρόμια και στους άλλους χώρους όπου υπάρχει υποψία ότι τα κορίτσια-σκλάβες μπορεί να κρατούνται κρυμμένα. Ας επαναληφθούν οι ίδιες πληροφορίες σε αφίσες σε όλη την πόλη. Ας ξεκινήσει μια εκστρατεία ευαισθητοποίησης, απευθυνόμενη σε όλους τους συμπολίτες μας, για τα ακριβή χαρακτηριστικά αυτής της επαίσχυντης κατάστασης πραγμάτων. Ο νεαρός που το βράδυ ανεβάζει χαρούμενα στο αυτοκίνητο ένα όμορφο ξένο κορίτσι για να διασκεδάσει λίγο, ίσως το σκεφτεί δύο φορές ξέροντας ότι η δική του χειρονομία, μαζί με εκείνη των άλλων, τροφοδοτεί μια αγορά σκλάβων που χωρίς ζήτηση δεν θα υπήρχε. Θα το σκεφτεί δύο φορές και μετά ίσως το κάνει έτσι κι αλλιώς, αλλά εν τω μεταξύ θα το έχει σκεφτεί δύο φορές, και άλλες δύο θα το σκεφτεί την επόμενη φορά. Με τόσο σκέψιμο, αργά ή γρήγορα, μπορεί και να του έρθει στο μυαλό κάτι καινούργιο. Μπορεί να του έρθει στο μυαλό, δηλαδή, ότι η ηδονή της παράβασής του είναι ξαφνικά μικρότερη από την ενόχληση του να ξέρει ότι είναι αιτιακό στοιχείο και χρήστης ενός εμπορίου σκλάβων, και τότε, και μόνο τότε, ίσως παραιτηθεί από το καπρίτσιο του.
Ενημέρωση, ενημέρωση, ενημέρωση! Να ενημερώσουμε τις σκλάβες για τις ευκαιρίες που τους προσφέρονται, να ενημερώσουμε τους πολίτες για το έγκλημα στο οποίο συμμετέχουν χρησιμοποιώντας τις σκλάβες, να ενημερώσουμε τα ανώτατα αξιώματα του Κράτους για την ανάγκη επειγουσών νομοθετικών και οργανωτικών παρεμβάσεων σχετικά και για την πλήρη διαθεσιμότητα και βούλησή μας να δράσουμε αμέσως. Να ενημερώσουμε τους ανώτατους διεθνείς οργανισμούς για τις αποφάσεις μας, και να τους παροτρύνουμε να δραστηριοποιηθούν σε αυτά τα θέματα. Να έρθουμε σε επαφή με όλες τις άλλες ιταλικές πρωτεύουσες επαρχιών για να τις ενημερώσουμε για τις αποφάσεις μας και να δημιουργήσουμε δεσμούς συνεργασίας. Ενημέρωση, ιδού το πρώτο πράγμα που πρέπει να γίνει. Ακολουθούν τα άλλα. Ελπίζω να γίνουν. Αν οι Ιταλοί δεν καταφέρουν να ξεπεράσουν την τωρινή ατιμία αυτού του συνεχιζόμενου μαζικού εκτοπισμού χιλιάδων κοριτσιών σε δουλεία, αποσπασμένων από τους κανόνες τους και από τις μακρινές οικογένειές τους για να γίνουν καταναγκαστική σάρκα για σεξ στα ιταλικά πεζοδρόμια, για την ασυνείδητη σεξουαλική ικανοποίηση τόσων καλών Ιταλών, θα υπάρχει πραγματικά, αλλά εννοώ πραγματικά, λόγος να ντρεπόμαστε που είμαστε Ιταλοί.
Πριν από χρόνια, αστικοί μύθοι ανακαλούσαν το φάσμα ενός εμπορίου λευκών γυναικών, απαγμένων στις χώρες μας και πουλημένων σε σκοτεινούς βεδουίνους σεΐχηδες μακρινών χωρών, στα χαρέμια των οποίων θα έμεναν για πάντα έγκλειστες. Πιθανότατα αυτοί οι μύθοι είχαν κάτι αληθινό. Κανένας άνθρωπος που βρέθηκε ποτέ σε τέτοια φανταστικά χαρέμια δεν γύρισε ποτέ πίσω να το διηγηθεί. Πώς θα ένιωθε ο καθένας από εμάς αν η κόρη του απαγόταν και καταδικαζόταν να ικανοποιεί για όλη της τη ζωή τις ορέξεις κάποιου άθλιου σουλτάνου της όασής του στη μέση μιας ξεχασμένης ερήμου; Αυτό ευτυχώς ποτέ ή σχεδόν ποτέ δεν συμβαίνει. Σίγουρο αντίθετα είναι ότι σήμερα συμβαίνει το αντίστροφο. Εμείς οι Ιταλοί είμαστε, για κάποιον μακρινό γονιό και για το φοβισμένο μυαλό των κοριτσιών που εκτοπίζονται σε εμάς, οι βρομεροί σουλτάνοι που με περιφρόνηση για όλα κάνουν τις ανάγκες τους εκεί όπου, παρά τα ψεύτικα φαινόμενα, δεν ζητείται καθόλου να γίνονται τέτοιες ανάγκες. Ας το λάβουμε υπόψη, και ας δράσουμε αναλόγως με κάθε δυνατό τρόπο.

Roberto Quaglia

Προς τον Αξιότιμο Δήμαρχο
του Δήμου της Γένοβας

Ψήφισμα

γ ι α τ ο α ν α δ υ ό μ ε ν ο π ρ ό β λ η μ α τ η ς δ ο υ λ ε ί α ς μ ε
σ κ ο π ό τ η ν τ η ς π ο ρ ν ε ί α
σ τ η Γ έ ν ο β α ό π ω ς σ τ η κ α ι σ τ ι ς ά λ λ ε ς ι τ α λ ι κ έ ς π ό λ ε ι ς

Το Δημοτικό Συμβούλιο της Γένοβας

Λαμβάνοντας υπόψη ότι

στη Συμπληρωματική Σύμβαση για την κατάργηση της δουλείας, του δουλεμπορίου και των θεσμών και πρακτικών που μοιάζουν με τη δουλεία, που υπογράφηκε στη Γενεύη στις 7 Σεπτεμβρίου 1956, διαβάζουμε μεταξύ άλλων:

• ΠΡΟΟΙΜΙΟ:
  
  • Θεωρώντας ότι η ελευθερία είναι δικαίωμα που όλοι οι άνθρωποι αποκτούν με τη γέννησή τους·
  • Έχοντας επίγνωση ότι οι λαοί των Ηνωμένων Εθνών επιβεβαίωσαν στον Χάρτη την πίστη τους στην αξιοπρέπεια και την αξία του ανθρώπου·
  • Θεωρώντας ότι η Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, την οποία η Γενική Συνέλευση διακήρυξε ως κοινό ιδανικό που πρέπει να επιτύχουν όλοι οι λαοί και όλα τα Έθνη, ορίζει ότι κανείς δεν θα κρατείται σε δουλεία και ότι η δουλεία και το δουλεμπόριο καταργούνται σε όλες τους τις μορφές·
  • Αναγνωρίζοντας ότι, μετά τη σύναψη, στη Γενεύη, στις 25 Σεπτεμβρίου 1926, της Σύμβασης για τη δουλεία, που αποσκοπεί στην κατάργηση της δουλείας και του δουλεμπορίου, έχει σημειωθεί νέα πρόοδος προς αυτή την κατεύθυνση·
  • Λαμβάνοντας υπόψη τη Σύμβαση του 1930 για την αναγκαστική εργασία και όσα έγιναν στη συνέχεια από τη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας σχετικά με την αναγκαστική ή υποχρεωτική εργασία·
  • Διαπιστώνοντας ωστόσο ότι η δουλεία, το δουλεμπόριο και οι θεσμοί και πρακτικές που μοιάζουν με τη δουλεία δεν έχουν ακόμη εξαλειφθεί σε όλες τις περιοχές του κόσμου·
  • Έχοντας αποφασίσει, ως συνέχεια της Σύμβασης του 1926, η οποία παραμένει σε ισχύ, να προσφύγουν σε μια Συμπληρωματική Σύμβαση με σκοπό να ενταθούν οι προσπάθειες, τόσο εθνικές όσο και διεθνείς, για την κατάργηση της δουλείας, του δουλεμπορίου και των θεσμών και πρακτικών που μοιάζουν με τη δουλεία·
• ΤΜΗΜΑ ΠΡΩΤΟ
• Άρθρο πρώτο.
  Κάθε Κράτος μέρος της παρούσας Σύμβασης θα λάβει όλα τα μέτρα, νομοθετικά και άλλα, που είναι εφικτά και αναγκαία για να επιτευχθεί σταδιακά και το συντομότερο δυνατό η πλήρης κατάργηση των ακόλουθων θεσμών και πρακτικών, όπου αυτές υπάρχουν ακόμη, δηλαδή εκείνων που εμπίπτουν ή όχι στον ορισμό της δουλείας που περιέχεται στο άρθρο 1 της Σύμβασης για τη δουλεία που υπογράφηκε στη Γενεύη στις 25/9/1926·
  
  • α) η δουλεία λόγω χρέους, δηλαδή η κατάσταση που προκύπτει από το γεγονός ότι ένας οφειλέτης δεσμεύεται να παράσχει, ως εγγύηση για ένα χρέος, τις προσωπικές του υπηρεσίες ή εκείνες κάποιου πάνω στον οποίο έχει εξουσία· αν η αξία αυτών των υπηρεσιών δεν διατίθεται για την εξόφληση του χρέους ή αν η διάρκεια αυτών των υπηρεσιών δεν είναι περιορισμένη, ούτε ο χαρακτήρας τους καθορισμένος, έχουμε δουλεία λόγω χρέους·
  • β) η δουλοπαροικία, δηλαδή η κατάσταση οποιουδήποτε είναι υποχρεωμένος από νόμο, έθιμο ή συμφωνία να ζει και να εργάζεται σε γη που ανήκει σε άλλο πρόσωπο και να παρέχει σε αυτό το άλλο πρόσωπο, έναντι αμοιβής ή δωρεάν, ορισμένες καθορισμένες υπηρεσίες, χωρίς να μπορεί να αλλάξει αυτή την κατάσταση·
  • γ) Κάθε θεσμός ή πρακτική βάσει της οποίας:
    • I) μια γυναίκα, χωρίς να έχει δικαίωμα να αρνηθεί, υπόσχεται σε γάμο έναντι
    • ανταλλάγματος σε χρήμα ή σε είδος που δίνεται στους γονείς της, στον κηδεμόνα της, στην οικογένειά της ή σε άλλα πρόσωπα ή ομάδες προσώπων·
    • II) ο σύζυγος μιας γυναίκας, η οικογένεια ή άλλοι έχουν το δικαίωμα να παραχωρήσουν τη γυναίκα σε τρίτο, επαχθώς ή με άλλον τρόπο·
    • III) η γυναίκα μπορεί, μετά τον θάνατο του συζύγου της, να κληρονομηθεί από άλλο πρόσωπο·
  • δ) κάθε θεσμός ή πρακτική βάσει της οποίας ένα παιδί ή ένας έφηβος κάτω των 18 ετών παραδίδεται, είτε από τους γονείς του, ή από έναν από αυτούς, είτε από τον κηδεμόνα του, σε τρίτο, με ή χωρίς πληρωμή «κατά την παράδοση», με σκοπό την εκμετάλλευση της συμφωνημένης εργασίας του παιδιού ή του εφήβου.
• ΤΜΗΜΑ II (Δουλεμπόριο)
• Άρθρο 3
• Η πράξη της μεταφοράς ή της απόπειρας μεταφοράς σκλάβων από μια χώρα σε άλλη με οποιοδήποτε μέσο μεταφοράς, ή η συνενοχή σε αυτές τις δραστηριότητες, θα αποτελεί ποινικό αδίκημα κατά τον νόμο των Κρατών μερών της Σύμβασης, και τα πρόσωπα που κρίνονται ένοχα για τέτοιο αδίκημα θα υπόκεινται σε πολύ αυστηρές ποινές.
  • α) Τα Κράτη μέρη θα λάβουν όλα τα αποτελεσματικά μέτρα για να εμποδίσουν τα πλοία και τα αεροσκάφη που έχουν άδεια να διασχίζουν το έδαφός τους να μεταφέρουν σκλάβους, και θα λάβουν όλα τα αποτελεσματικά μέτρα για να τιμωρήσουν τα πρόσωπα που είναι ένοχα για αυτές τις πράξεις ή ένοχα για τη χρήση του εθνικού εδάφους για αυτόν τον σκοπό·
  • β) Τα Κράτη μέρη θα λάβουν όλα τα αποτελεσματικά μέτρα ώστε τα λιμάνια τους, τα αεροδρόμιά τους και οι ακτές τους να μην μπορούν να χρησιμεύσουν για τη μεταφορά σκλάβων.
• Τα Κράτη μέρη της Σύμβασης θα ανταλλάσσουν πληροφορίες προκειμένου να εξασφαλίσουν τον πρακτικό συντονισμό των μέτρων που λαμβάνουν στον αγώνα κατά του δουλεμπορίου και θα ενημερώνονται αμοιβαία για όλες τις περιπτώσεις δουλεμπορίου και για όλες τις απόπειρες παράβασης αυτού του είδους που περιέρχονται σε γνώση τους.
• Άρθρο 4
  Κάθε σκλάβος που καταφεύγει σε πλοίο Κράτους μέρους της παρούσας Σύμβασης θα είναι ελεύθερος «ipso facto».
• ΤΜΗΜΑ IV (Ορισμοί)
• Άρθρο 7
  Για τους σκοπούς της παρούσας Σύμβασης:
  
  • α) Η δουλεία, όπως ορίζεται στη Σύμβαση του 1926, είναι η κατάσταση ή η θέση ενός ατόμου πάνω στο οποίο ασκούνται οι εξουσίες του δικαιώματος ιδιοκτησίας, και σκλάβος είναι το άτομο που βρίσκεται σε αυτή την κατάσταση.
  • β) Το πρόσωπο «σε κατάσταση δουλείας» είναι εκείνο που αναφέρεται στο Καταστατικό, δηλαδή σε κατάσταση που προκύπτει από έναν από τους θεσμούς ή τις πρακτικές που εξετάστηκαν στο πρώτο άρθρο της παρούσας Σύμβασης.
  • γ) Το «δουλεμπόριο» καθορίζει και περιλαμβάνει όλες τις πράξεις σύλληψης, απόκτησης ή παραχώρησης ενός προσώπου για να περιέλθει σε δουλεία, όλες τις πράξεις απόκτησης ενός σκλάβου με σκοπό την πώληση ή την ανταλλαγή του, καθώς και γενικά όλες τις πράξεις εμπορίου και μεταφοράς σκλάβων και εκείνες που αφορούν τα χρησιμοποιούμενα μέσα μεταφοράς.
• ΤΜΗΜΑ V (Συνεργασία μεταξύ των Κρατών μερών και ανακοίνωση πληροφοριών)
• Άρθρο 8
  1. Τα Κράτη μέρη της Σύμβασης δεσμεύτηκαν αμοιβαία να παρέχουν το ένα στο άλλο αμοιβαία συνδρομή και να συνεργάζονται με τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών ενόψει των διατάξεων που απαριθμούνται παραπάνω.
  2. Τα Κράτη μέρη της Σύμβασης θα δεσμευτούν να διαβιβάζουν στον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών αντίγραφο όλων των νόμων, όλων των κανονισμών και όλων των διοικητικών αποφάσεων που υιοθετήθηκαν ή τέθηκαν σε ισχύ για να εφαρμοστούν οι διατάξεις της παρούσας Σύμβασης.
  3. Ο Γενικός Γραμματέας θα διαβιβάζει τις πληροφορίες που αποκτώνται, δυνάμει της δεύτερης παραγράφου του παρόντος άρθρου 8, στα Κράτη μέρη και στο Οικονομικό και Κοινωνικό Συμβούλιο, το οποίο θα υιοθετεί αυτές τις ανακοινώσεις ως υλικό προς συζήτηση και θα προχωρεί στη διατύπωση νέων συστάσεων σχετικά με την κατάργηση της δουλείας, του δουλεμπορίου ή των θεσμών και πρακτικών που αποτελούν αντικείμενο της Σύμβασης.
• ΤΜΗΜΑ VI (Τελικές διατάξεις)
• Άρθρο 9
  Δεν επιτρέπεται καμία επιφύλαξη στη Σύμβαση.
• Άρθρο 15
• Η παρούσα Σύμβαση, της οποίας τα κείμενα στα αγγλικά, κινεζικά, ισπανικά, γαλλικά και ρωσικά είναι εξίσου αυθεντικά, θα κατατεθεί στα αρχεία του Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Ο Γενικός Γραμματέας θα συντάξει κατάλληλα επικυρωμένα αντίγραφα για την ενημέρωση των Κρατών μερών της Σύμβασης καθώς και όλων των άλλων Κρατών Μελών των Ηνωμένων Εθνών και των Ειδικευμένων Οργανισμών.
• Σε πίστωση των ανωτέρω οι υπογράφοντες, δεόντως εξουσιοδοτημένοι από τις αντίστοιχες Κυβερνήσεις τους, υπέγραψαν την παρούσα Σύμβαση κατά την ημερομηνία που εμφαίνεται δίπλα στις αντίστοιχες υπογραφές τους.
• Υπογράφηκε στο Ευρωπαϊκό Γραφείο των Ηνωμένων Εθνών, στη Γενεύη, στις 7 Σεπτεμβρίου 1956.

αφού εξακρίβωσε ότι

• Στο κείμενο της απόφασης του Συνταγματικού Δικαστηρίου της 8ης Ιουνίου 1981 αρ. 96 βρίσκουμε ότι...
  «Η έννοια της δουλείας ή της κατάστασης ανάλογης με τη δουλεία, νοούμενη ως νομική κατάσταση που προβλέπεται στα άρθρα 600-602 του κώδικα... δεν λάμβανε υπόψη το άρθρο 1 της Σύμβασης της Γενεύης της 25ης Σεπτεμβρίου 1926, που έγινε εσωτερικός ιταλικός νόμος με το β.δ. της 26ης Απριλίου 1928 αρ. 1723... και ανανεώθηκε με τη Σύμβαση της Γενεύης της 7ης Νοεμβρίου 1957, που εγκρίθηκε με τον νόμο της 20ής Δεκεμβρίου 1957 αρ. 1304. Στον κατάλογο των διαφόρων καταστάσεων που η Σύμβαση θεωρεί θεσμούς και πρακτικές ανάλογες με τη δουλεία, αρκετές από αυτές είναι πραγματικές και όχι νομικές καταστάσεις, αφού μπορούν να πραγματοποιηθούν χωρίς να τις εξουσιοδοτεί καμία κανονιστική πράξη ή γεγονός.»
• Και στο κείμενο της απόφασης του Κακουργιοδικείου της Φλωρεντίας, της 23ης Μαρτίου 1993, βρίσκουμε ότι...
  «η δουλεία και η ανάλογη κατάσταση πρέπει να θεωρούνται κανονιστικά στοιχεία της αντικειμενικής υπόστασης του εγκλήματος, η αξιολόγηση των οποίων μπορεί συνήθως να γίνει είτε σύμφωνα με έναν νομικό κανόνα που χαρακτηρίζει —θετικά ή αρνητικά— μια συγκεκριμένη πραγματική κατάσταση ως δουλεία ή ανάλογη κατάσταση, είτε κατ' εφαρμογή ιστορικο-κοινωνικών παραμέτρων που επιτρέπουν την καταστολή φαινομένων που χαρακτηρίζονται από τις ίδιες όψεις προσβολής της ατομικής προσωπικότητας που χαρακτηρίζουν τις ιστορικά γνωστές μορφές δουλείας.»
• Και ότι σύμφωνα με τον Άρειο Πάγο (ποινικό τμήμα V), της 7ης Δεκεμβρίου 1989 στο Dir. famiglia 1990, 1095...
  «Οποιοσδήποτε περιάγει ένα πρόσωπο (ιδίως αν είναι ανήλικο) σε κατάσταση ανάλογη με τη δουλεία, ή αποκτά ένα πρόσωπο που βρίσκεται στην προαναφερθείσα κατάσταση, δεν μπορεί να επικαλεστεί την αναπόφευκτη άγνοια του ποινικού νόμου: πρόκειται πράγματι για κανόνες σύμφωνους με την αρχή της αναγνωρισιμότητας, δηλαδή τέτοιους που μπορούν να γίνουν αντιληπτοί και ως εξωποινικοί κανόνες πολιτισμού, αναμφίβολα ισχύοντες στο κοινωνικοπολιτισμικό περιβάλλον μέσα στο οποίο οι ίδιοι οι κανόνες λειτουργούν.»

αφού έλαβε υπόψη ότι

Η CARITAS ITALIANA, μαζί με τις MIGRANTES, USMI, UISG, ASPE, πραγματοποίησε στις 6 και 7 Δεκεμβρίου 1996 στη Ρώμη ένα μελετητικό σεμινάριο με θέμα «Εμπορία ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση», από τα πρακτικά του οποίου αντλούνται τα ακόλουθα στοιχεία και επιχειρήματα:

• Στις παραμονές του 2000 βρισκόμαστε να παρατηρούμε ένα φαινόμενο που πιστεύαμε εξαφανισμένο για πάντα: τη δουλεία. Σήμερα η γυναίκα και ο ανήλικος μετανάστης περιάγονται σε δουλεία, για να μπορούν να γίνονται αντικείμενο ηδονής, εκμεταλλευόμενοι σεξουαλικά.
  Αυτό το φαινόμενο, που αναλύσαμε, αφορά χιλιάδες μετανάστριες, που παραπλανήθηκαν με ψεύτικες ελπίδες, εξαπατήθηκαν και έπειτα εκπορνεύτηκαν, αναγκάστηκαν, δηλαδή με τη βία, να εκδίδονται, από ιταλικές και ξένες εγκληματικές οργανώσεις που επινόησαν κάθε μορφή εκβιασμού, ακόμη και συναισθηματικού, προκειμένου να αποκομίσουν εύκολα κέρδη και να προσφέρουν «ανθρώπινο εμπόρευμα» προς σεξουαλική κατανάλωση.

  (Caritas Italiana, Migrantes, Usmi, Uisg, Aspe)

• «ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΕΙΝΑΙ ΠΙΟ ΚΕΡΔΟΦΟΡΟ ΑΠΟ ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΟΠΛΩΝ ΚΑΙ ΝΑΡΚΩΤΙΚΩΝ»: αυτή η δήλωση που έκανε το 1983 ο Jean Fernand Laurent, εισηγητής στα Ηνωμένα Έθνη γι' αυτό το ζήτημα, δεν έχει χάσει την επικαιρότητά της και αναδεικνύει επίσης τη συσχέτιση που υπάρχει ανάμεσα στα αναφερθέντα φαινόμενα. Μας κάνει αμέσως να συνειδητοποιήσουμε τη σκληρότητα και την πολυπλοκότητα αυτού που είναι ο λόγος της σημερινής μας συνάντησης: η εμπορία ανθρώπων, ειδικότερα γυναικών, με σκοπό τη σεξουαλική κακοποίηση.

  (Pino Gulia, Caritas Italiana)

• ΠΕΡΙΓΡΑΦΙΚΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ
  • Η ποσοτική πλευρά... Οι εθνικές εκτιμήσεις που παρουσίασε η PARSEC (Ένωση κοινωνικής έρευνας και παρέμβασης σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας) επιβεβαιώνουν μια παρουσία που κυμαίνεται μεταξύ 19.000 και 26.000 ατόμων· αλλά ο αριθμός θα μπορούσε να είναι πολύ μεγαλύτερος αν ληφθούν υπόψη όλες οι γυναίκες που διακινήθηκαν μέσω Ιταλίας και προορίζονταν για άλλες ευρωπαϊκές χώρες.
  • Ροές και προελεύσεις....
    • Αν και με διαφορετικές στρατηγικές και με διαφορετικά επίπεδα εμπλοκής και επίγνωσης εκ μέρους των γυναικών, το κοινό και διακριτικό γνώρισμα αυτού του φαινομένου είναι η αδυναμία των θυμάτων να παρέμβουν ελεύθερα στη διαχείριση του δικού τους μεταναστευτικού σχεδίου, επομένως, η πραγματική κατάσταση δουλείας στην οποία εξαναγκάζονται.
    • Μεταξύ 1989 και 1991: παράλληλα με ορισμένα γεγονότα που αφορούν την Ευρώπη και με την ψήφιση του νόμου 39/1990 οι ροές αυξάνονται σημαντικά, με σημαντικές αφίξεις και από την Ανατολική Ευρώπη. Από νομική άποψη οι αφίξεις είναι κυρίως παράνομες, συχνά οργανωμένες και συντονισμένες από πραγματικά πρακτορεία διακινητών, τόσο Ιταλών όσο και ξένων.
    • Μεταξύ 1992 και 1994: χαρακτηρίζονται από αφίξεις μεγαλύτερες από τις προηγούμενες, κυρίως από την Αλβανία και τη Νιγηρία. Όσον αφορά τις αφίξεις από την Αλβανία πρόκειται για πολύ νεαρά κορίτσια, κυρίως ανύπαντρα, αστικής προέλευσης, που παρασύρονται από ομοεθνείς λίγο μεγαλύτερους από αυτές οι οποίοι, προσποιούμενοι τους ερωτευμένους και με την υπόσχεση ενός επικείμενου γάμου στην Ιταλία, τις πείθουν να μεταναστεύσουν και, σε δεύτερο χρόνο, τις εξαναγκάζουν να εκδίδονται. Οι Νιγηριανές είναι κατά μέσο όρο λιγότερο νέες από τις Αλβανίδες, ανύπαντρες, αστικής προέλευσης, συχνά με επαγγελματικές εμπειρίες εντελώς διαφορετικού είδους. Οι Νιγηριανές παρασύρονται από ομοεθνείς που προκαταβάλλουν τα χρήματα που χρειάζονται για τα έγγραφα και το ταξίδι: αυτό το αρχικό χρέος γίνεται ένας από τους μεγαλύτερους δεσμούς που εμποδίζουν την έξοδο από το κύκλωμα (σήμερα το ποσό φέρεται να κυμαίνεται γύρω στα εξήντα εκατομμύρια λιρέτες). Τέλος, σημαντικές είναι επίσης οι αφίξεις από την Ανατολική Ευρώπη κοριτσιών που απασχολούνται στον δρόμο και, όπως υποθέτουμε, μέσα σε νυχτερινά κέντρα και ινστιτούτα αισθητικής.
    • Σήμερα: κυριαρχεί ακόμη η αλβανική και η νιγηριανή παρουσία. Τα κοινωνικο-δημογραφικά χαρακτηριστικά των γυναικών, καθώς και οι μαρτυρίες των εργαζομένων στο πεδίο, επιβεβαιώνουν μια μεγαλύτερη πληροφόρηση για τη δραστηριότητα που θα ασκήσουν στην Ιταλία, ωστόσο μια μεγαλύτερη επίγνωση δεν τις προστατεύει από τα επακόλουθα και συνεχή τραύματα που υφίστανται λόγω των συνθηκών δουλείας στις οποίες ζουν. Οι πιο πρόσφατες αφίξεις χαρακτηρίζονται από κορίτσια που προέρχονται από τα χωριά του εσωτερικού των χωρών και από όλο και μικρότερη ηλικία, κυρίως για τις Αλβανίδες.
  • Υποθέσεις παρέμβασης...
    (...) κρίνεται σκόπιμο να ληφθούν υπόψη οι ακόλουθες προϋποθέσεις (...):
    • Ότι το φαινόμενο έχει τοπική σημασία και γι' αυτό χρειάζεται ένα δίκτυο εργασίας και στήριξης που να παρεμβαίνει αμέσως, έμπρακτα, υπέρ των θυμάτων.
    • Ότι το φαινόμενο έχει εθνική και διεθνή σημασία και ότι επομένως χρειάζεται μια ζωντανή και προσεκτική πολιτική συζήτηση.
    • Ότι τα υποκείμενα στα οποία πρέπει να απευθυνθεί η παρέμβαση είναι από τη μια πλευρά οι γυναίκες, στις οποίες οφείλεται μια άμεση και συγκεκριμένη απάντηση, και η κοινωνία στο σύνολό της, στην οποία πρέπει να απευθυνθεί μια υπεύθυνη και όχι σκανδαλοθηρική ενημέρωση για το θέμα και ένα έργο ευαισθητοποίησης μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, από την άλλη πλευρά οι πελάτες.
    • Επιχειρησιακή παρέμβαση για τα θύματα: προσέγγιση, υποδοχή, προσανατολισμός, ψυχολογική και νομική βοήθεια, συνοδεία σε μια πορεία αυτονομίας με προοπτική συντονισμού και δικτύωσης ανάμεσα στους διάφορους πόρους της περιοχής.

      (Maurizio Ambrosini, Καθολικό Πανεπιστήμιο)

    • Εξατομικευμένα προγράμματα που υλοποιούνται με βάση τις πραγματικές ανάγκες των ανθρώπων (ακρόαση, υποδοχή, ανασυγκρότηση της προσωπικότητας, συμφιλίωση με τον εαυτό της και με τους άλλους...)
    • Διαδρομές με στόχους και φάσεις.
    • Νομική προστασία (νομιμοποίηση, καταγγελία, νομική βοήθεια...)
    • Μικρές μορφές υποδοχής, σε κοινότητες ή οικογένειες.
    • Δυνατότητα μετακινήσεων για λόγους ασφαλείας.
    • Κοινωνική, σχολική, επαγγελματική επανένταξη.
    • Δυνατότητα επιστροφής στην πατρίδα, με τις κατάλληλες εγγυήσεις, για όποια το επιθυμεί.
    • Σύνδεση με τις ιταλικές Πρεσβείες και Προξενεία στις χώρες καταγωγής (θεωρήσεις) και με τις Πρεσβείες των χωρών καταγωγής στην Ιταλία (στήριξη, έγγραφα, επιστροφές.....)

      (Maria Teresa Tavassi, Caritas Italiana)

• ΤΟ ΕΜΠΟΡΙΟ ΞΕΝΩΝ ΜΕΤΑΝΑΣΤΡΙΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ

  ... για σχεδόν το σύνολο των νέων υποκειμένων που πουλιούνται στον δρόμο, τις μετανάστριες πόρνες, αυτή είναι δουλική εργασία: φέρνονται από την εμπορία ανθρώπων με σκοπό τη σεξουαλική κακοποίηση. Η έρευνα που πραγματοποίησαν η Parsec και το Πανεπιστήμιο της Φλωρεντίας τον Απρίλιο του 1996 για τη διάσκεψη της Βιέννης εκτιμά τον αριθμό τους —σύμφωνα με προνομιακούς μάρτυρες— μεταξύ 18.800 και 25.100. Πρόκειται για κατά προσέγγιση στοιχεία που θα χρειάζονταν περαιτέρω επιβεβαιώσεις, αλλά συνολικά δίνουν το μέγεθός του.

  (Don Fredo Olivero, Caritas της αρχιεπισκοπής του Τορίνου)

  • Ανάλυση της κατάστασης
    • Μέσα στο ευρύτερο πανόραμα της πορνείας, επεκτείνεται όλο και περισσότερο σε όλη την Ευρώπη το φαινόμενο της «διακίνησης γυναικών» που μεταφέρονται από εγκληματικές οργανώσεις από τις αναπτυσσόμενες χώρες και από την κεντροανατολική Ευρώπη και στη συνέχεια εξαναγκάζονται με βία να εκδίδονται.
    • Η «Διάσκεψη της Βιέννης για την εμπορία προσώπων» της 10ης-11ης Ιουνίου 1996 και το «Παγκόσμιο Συνέδριο κατά της σεξουαλικής εκμετάλλευσης των ανηλίκων» ανέδειξαν με δύναμη:
      • την έκταση του φαινομένου
      • την ανάγκη κοινού αγώνα των διαφόρων χωρών για την αντιμετώπισή του
      • τη σημασία της δράσης στο πλευρό των θυμάτων.
    • Η στρατολόγηση των γυναικών, που είναι όλο και νεότερες, ακολουθεί διάφορα κανάλια:
      • αγγελίες στις εφημερίδες από πρακτορεία που προσφέρουν εργασία
      • προσφορές εργασίας και μεγάλων κερδών από γνωστούς κοινούς στους εκμεταλλευτές και στα θύματα
      • εμπλοκή των οικογενειών καταγωγής (που μπορεί να φτάσει ως την κανονική πώληση της κόρης) οι οποίες ελπίζουν έτσι να λύσουν τα σοβαρά οικονομικά τους προβλήματα
      • συναισθηματική εμπλοκή των κοριτσιών από ψεύτικους «αρραβωνιαστικούς» που όταν φτάσουν στην Ιταλία τις εξαναγκάζουν στην πορνεία
      • απαγωγή
    • Όταν φτάσουν στον προορισμό, οι γυναίκες «εκπαιδεύονται» με βία μέχρι να πάψουν να επαναστατούν, τους αφαιρούνται τα διαβατήρια, μερικές φορές τους δίνονται πλαστά έγγραφα, εξαναγκάζονται σε εξουθενωτικούς ρυθμούς και να παραδίδουν μεγάλο μέρος των κερδών στους μαστροπούς, εξαναγκάζονται να δέχονται οποιαδήποτε υπηρεσία, δεμένες με τεράστια χρέη, πουλιούνται από μια συμμορία σε άλλη, εκβιάζονται με την απειλή να αποκαλυφθεί η φύση της δραστηριότητάς τους στους συγγενείς που έμειναν στη χώρα καταγωγής ή με άμεσα αντίποινα εναντίον τους και των οικογενειών τους σε περίπτωση εξέγερσης, εξαναγκάζονται να εκδίδονται ακόμη και κατά τη διάρκεια μιας ενδεχόμενης εγκυμοσύνης ή να κάνουν επανειλημμένα εκτρώσεις.
    • Ακόμη και όταν οι γυναίκες φεύγουν από τις χώρες τους γνωρίζοντας ότι θα ασκήσουν μια δραστηριότητα σχετική με την πορνεία, τρέφοντας την αυταπάτη ότι θα μπορούν να διαπραγματεύονται και να διαχειρίζονται τη δική τους δραστηριότητα, δύσκολα φαντάζονται τις συνθήκες πραγματικής δουλείας στις οποίες θα περιπέσουν.
    • Μόνο στην επαρχία του Τορίνου είναι περισσότερες από 600 εκείνες που ζουν εκεί και αντιπροσωπεύουν σχεδόν το σύνολο των Νιγηριανών γυναικών που βρίσκονται στην περιοχή, και ασκούν την πορνεία του δρόμου σε όλη την περιφέρεια.
    • Προέρχονται όλες από τις ίδιες περιοχές της νότιας Νιγηρίας, από τις πόλεις Benin City, Λάγος ή από κάποια τοποθεσία του εσωτερικού, και ανήκουν στις φυλές Ibo, Yoruba, Benin, Edo.
  • Πώς φτάνουν στην Ιταλία
    Σας μεταφέρουμε τα στοιχεία από τις μαρτυρίες εκατοντάδων κοριτσιών, επιβεβαιωμένα από αποδείξεις και αντικειμενικούς ελέγχους.
    
    • Η άφιξη —για σχεδόν όλες, ως το 1991— είναι το αεροδρόμιο της Ρώμης και τελευταία το Linate και η Malpensa, και η αναχώρηση —για όλες— είναι το αεροδρόμιο του Λάγος (Νιγηρία), με θεώρηση διέλευσης 3 έως 15 ημερών που εκδίδεται από την ιταλική πρεσβεία του Λάγος, η οποία αποκτάται μέσω κάποιου που «ανέλαβε με ζήλο» τη διαδικασία της, πληρώνοντας το ισόποσο 4-5 εκατομμυρίων λιρετών συνήθως σε Νιγηριανούς πολίτες που «έχουν πρόσβαση στα προξενικά γραφεία της Πρεσβείας», με τους οποίους συνεργάζονται, και καταφέρνουν να την αποκτήσουν, ή σε γραφεία συναλλάγματος ή ταξιδιωτικά πρακτορεία κοντά στην πρεσβεία.
    • Το διαβατήριο αποκτάται απευθείας από την τοπική αστυνομία που το ετοιμάζει και το πουλάει. Είναι «κανονικά» διαβατήρια, που αποκτώνται μέσω της εγκληματικής οργάνωσης. Αυτό ισχύει και για όποια βρίσκεται ήδη στην Ιταλία: θα της σταλεί ταχυδρομικά, ή μέσω ενός φίλου ή ενός συγγενή.
    • Υπάρχουν περιπτώσεις γυναικών που είχαν την ίδια μέρα την άρνηση της θεώρησης και —μετά από λίγες ώρες— τη θεώρηση χάρη στις καλές υπηρεσίες αυτών των κυρίων και στην πληρωμή του αντίστοιχου «λαδώματος». Η θεώρηση διέλευσης θα απαιτούσε αεροπορικό εισιτήριο για άλλους προορισμούς, αλλά σε αυτές τις περιπτώσεις δεν χρειάζεται.
    • Τα τελευταία αυτά χρόνια ('93-'96) φτάνουν επίσης πολίτες του Μπενίν και Γκανέζοι, μέσω Παρισιού ή μέσω Βουκουρεστίου, Σόφιας, Λάρνακας, Μόσχας, Άμστερνταμ και Βρυξελλών. Οι πιο πολυάριθμες ομάδες Νιγηριανών έφταναν στη Ρώμη με θεώρηση διέλευσης ή συλλογικές θεωρήσεις εισόδου για «θρησκευτικό προσκύνημα σε διάφορους ιερούς τόπους της Ιταλίας» (ο αριθμός των γυναικών που καταγράφονταν σε κάθε θεώρηση ήταν περίπου 15-20). Αυτό μέχρι το 1993.
  • Ποιες λύσεις για την πορνεία μεταναστριών που υπόκεινται σε εμπορία
    • Πρέπει πρώτα απ' όλα να αναλυθεί η κατάσταση ζωής. Το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπιστεί με όρους που αντιστοιχούν στην πραγματικότητα: η πορνεία των μεταναστριών δεν είναι πορνεία «από επιλογή», αλλά από εξαναγκασμό· είναι επομένως εμπορία γυναικών και ανδρών με σκοπό τη σεξουαλική εκμετάλλευση. Σημαντική και χαρακτηριστική είναι η κατάσταση δουλείας ή ημιδουλείας στην οποία περιάγονται και όχι μόνο το γεγονός ότι πουλιούνται στον δρόμο ή σε κλειστούς χώρους.
    • Σήμερα στην Ιταλία κυριαρχεί η πορνεία που δεν γεννιέται από τη δυσκολία της μετανάστευσης αλλά από το διεθνές εμπόριο. Σε πολλές γυναίκες αφαιρείται (με την αφαίρεση των προσωπικών εγγράφων) η ταυτότητά τους: τους αφαιρείται η δυνατότητα να αποδείξουν ποιες είναι, από πού έρχονται, πότε και πώς μπήκαν στη χώρα, καθώς και η χώρα και η κοινότητα προέλευσής τους.
    • Στην εμπορία κυρίως αφρικανών γυναικών εμπλέκεται ως θύμα και η οικογένεια: υπάρχει η πιθανότητα να υποστεί εκβιασμούς, βία από το οργανωμένο έγκλημα με ισχυρές συνενοχές στους τοπικούς θεσμούς (κυρίως στην αστυνομία).
    • Η έξοδός τους «από τον δρόμο» συνεπάγεται επίσης γι' αυτές κινδύνους να υποστούν βία από την οργάνωση, που συνήθως δρα άμεσα μέσω εισπρακτόρων-ελεγκτών («maman», «αρραβωνιαστικός», «συμπατριώτης-εκμεταλλευτής»). Δεν είναι σπάνιες οι περιπτώσεις ακρωτηριασμών, μαχαιρωμάτων, ομαδικών βιασμών και μερικές φορές ο θάνατος όποιας ξεφεύγει από τους κανόνες και καλεί άλλες να ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο.
    • Η εμπειρία της πορνείας αφήνει ένα βαθύ αποτύπωμα στη ζωή του ανθρώπου.
    • Υπάρχει, λοιπόν, η πορεία ανάκαμψης, ανάκτησης της αξιοπρέπειάς τους ως γυναικών που ξαναζούν χωρίς να πουλούν το σώμα τους. Αυτό χρειάζεται (εκτός από την έξοδο από τον κόσμο του αγοραζόμενου σεξ) έναν χρόνο παύσης, στοχασμού και μια θετική εμπειρία προσωπικής και κοινωνικής ζωής, ει δυνατόν ενταγμένη στον κόσμο της εργασίας.
    • Η «δουλειά στον δρόμο» αφήνει επίσης σωματικά σημάδια: οι κίνδυνοι για την υγεία είναι τεράστιοι και μερικές φορές τα συμπτώματα εκδηλώνονται μετά από πολλούς μήνες (ιδίως AIDS).
  • Η πορνεία στην Ανατολή: η πρώτη απάντηση στην εμπορία των Αλβανίδων (1995-96)
    • Σχεδόν το σύνολο της αλβανικής πορνείας είναι εξαναγκαστική, ακόμη κι αν αυτό που τις έπεισε να φύγουν ήταν η εξαθλίωση, η έλλειψη εργασίας, η καταστροφή του κοινωνικού ιστού, η έλλειψη προοπτικών. Και επιπλέον επειδή ένα κορίτσι «στιγματισμένο» ή του δρόμου δεν μπορεί να γυρίσει σπίτι: η παράδοση, η ψυχολογία, η αίσθηση της τιμής το απαγορεύουν: είναι ντροπή.
    • Η πραγματική πορνεία δεν γίνεται αποδεκτή από τον αλβανικό πολιτισμό (και δεν υπήρχε παρά μόνο συγκαλυμμένη σε ορισμένα κέντρα χορού που διαχειριζόταν η αιγυπτιο-αλβανική μειονότητα).
    • Σύμφωνα με τους μεσαιωνικούς νόμους του Lek Dukagjini —που γίνονται ακόμη αποδεκτοί από την παράδοση κυρίως των αγροτών και των ορεινών— «ένα στιγματισμένο κορίτσι μπορούσε να παντρευτεί μόνο με τη σφαίρα στην προίκα της νύφης, και μπορούσε να σκοτωθεί σε οποιαδήποτε περίσταση από τον σύζυγο, τον πεθερό, τον κουνιάδο ή τον γιο, γιατί η σφαίρα είχε πληρωθεί από την οικογένειά της. Σε αυτές τις περιπτώσεις ο πατέρας, παίρνοντας το πτώμα της κόρης, έπρεπε να πει: "Ευλογημένο το τουφέκι σου, ω αφέντη του σπιτιού!"» (από μια αλβανική μαρτυρία). Η εμπορία με σκοπό τη σεξουαλική κακοποίηση αφορά επίσης ορισμένους ανήλικους άρρενες στο Τορίνο και το φαινόμενο δεν είναι εμφανές.
    • Η αλβανική κυβέρνηση, «πεπεισμένη» από τις επενδύσεις που γίνονται στη χώρα με τα κέρδη του οργανωμένου εγκλήματος, προσποιείται ότι δεν βλέπει· η αλβανική αστυνομία κερδοσκοπεί άμεσα με τα έγγραφα και με τη διευκόλυνση των περασμάτων. Επομένως, πρέπει να υπάρξει μια σοβαρή σχέση μεταξύ κυβερνήσεων για να μπει τέλος —από τη μια και από την άλλη πλευρά— στο οργανωμένο έγκλημα, χωρίς μισόλογα και με κατάλληλα και αξιόπιστα κλιμάκια των δυνάμεων της τάξης.
  • Η οικοδόμηση προοπτικών για όλα τα θύματα της εμπορίας
    • Να αναγνωριστεί αυτή η προτεραιότητα: να μπει τέλος στην εμπορία των «σκλάβων» γυναικών και ανδρών.
    • Να εργαστούμε για την ενημέρωση εδώ και στη χώρα προέλευσης σχετικά με την έκταση και την πραγματικότητα του φαινομένου.
    • Να δεσμευτούμε στην υποδοχή, στο να δίνουμε μηνύματα διαφορετικά και αντίθετα (ανιδιοτέλεια, στοργή...) από το εμπόριο του σώματός τους.

      (Don Fredo Olivero, Caritas της αρχιεπισκοπής του Τορίνου)

• ΟΙ ΔΙΕΘΝΕΙΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΕΣ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΙΝΗΣΗΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
  • Λίγες μορφές εγκληματικότητας χαρακτηρίζονται από τόσο πολλαπλές διασυνδέσεις ανάμεσα στο διεθνές, το εθνικό και το τοπικό επίπεδο όσο η διακίνηση ανθρώπων. Είναι από τη φύση του ένα διεθνές φαινόμενο, αλλά λόγω των επιπτώσεων που προκαλεί τοποθετείται στο σταυροδρόμι των σχέσεων μεταξύ των Κρατών και των εθνικών πολιτικών μετανάστευσης και αναπτυξιακής συνεργασίας. Η διακίνηση ανθρώπων απαιτεί επομένως μια συντονισμένη δράση τόσο σε επίπεδο Κρατών όσο και σε επίπεδο διεθνών σχέσεων. Αν και δεν μπορεί να αρνηθεί κανείς ότι η ποινική νομοθεσία έχει αμιγώς εθνική βάση, βρισκόμαστε πλέον μπροστά σε εγκληματικές καταστάσεις τέτοιες που απαιτούν και η εθνική νομοθεσία να αποκτήσει διεθνή διάσταση.
  • Οι δυσκολίες που επέδειξαν τα διάφορα Κράτη στην αντιμετώπιση και τον έλεγχο της κατάστασης αποδεικνύουν τη σημασία μιας διεθνούς προσέγγισης στον αγώνα κατά της διακίνησης. Αυτό ισχύει ακόμη περισσότερο για την Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία, μέσω μιας εμβάθυνσης της ολοκλήρωσης στον τομέα της δικαιοσύνης και των εσωτερικών υποθέσεων, θα μπορούσε να αποκτήσει ένα νομικό εργαλείο κοινό σε όλα τα Κράτη μέλη. Μόνο η υιοθέτηση μιας πολιτικής εναρμόνισης των εθνικών νομοθεσιών και μιας πολιτικής πολιτικής και δικαστικής συνεργασίας θα μπορέσει να αποκαταστήσει τον σεβασμό εκείνων των δικαιωμάτων που σήμερα κινδυνεύουν. Η Ευρωπαϊκή Ένωση άρχισε να αποκτά νομικά και επιχειρησιακά εργαλεία που θα μπορέσουν να είναι αποτελεσματικά κατά της διακίνησης ανθρώπων. Η επιτυχία ή η αποτυχία αυτής της απόπειρας θα είναι η έκφραση της ικανότητας αντίδρασης των δημοκρατικών κυβερνήσεων στις προκλήσεις που θέτει το οργανωμένο έγκλημα.
  • Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο «νοεί ως εμπορία ανθρώπων την παράνομη πράξη όποιου, άμεσα ή έμμεσα, διευκολύνει την είσοδο ή τη διαμονή ενός πολίτη που προέρχεται από τρίτη χώρα με σκοπό την εκμετάλλευσή του χρησιμοποιώντας εξαπάτηση ή οποιαδήποτε άλλη μορφή εξαναγκασμού ή καταχρώμενος μια κατάσταση ευαλωτότητας ή διοικητικής αβεβαιότητας» (άρθρο 1)

    (Maria Paola Colombo Svevo, Ευρωβουλευτής)

• ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΙΑΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
• Δεν μπορεί κανείς να αγνοήσει ούτε να σιωπήσει μπροστά σε ένα πρόβλημα που γεννιέται μέσα σε αυτό το φαινόμενο και που αφορά τόσο μεγάλο αριθμό ανθρώπων.
• Η εμπορία μεταναστριών γυναικών περιάγει τη γυναίκα σε κατάσταση εκμετάλλευσης και δουλείας: πρέπει να υπερασπιστούμε και να αποδώσουμε την αξιοπρέπεια του ανθρώπινου προσώπου σε αυτές τις γυναίκες.
• Είναι γυναίκες που προέρχονται από τις φτωχότερες χώρες της Ανατολικής Ευρώπης και του κόσμου.
• Πολλά από αυτά τα πρόσωπα είναι ανήλικα.
• Πολλές από αυτές επιθυμούν να βγουν από το κύκλωμα και ζητούν στήριξη και προστασία.
• Αν υπάρχει η προσφορά, είναι σημάδι ότι υπάρχει ζήτηση.
• Αυτή η ανάγκη είναι δείκτης της ηθικής, κοινωνικής, πολιτικής υποβάθμισης της χώρας μας, ακόμη κι αν το πρόβλημα εκτείνεται στον ευρωπαϊκό χώρο.
• Ας εξεταστεί σοβαρά η δυνατότητα μιας νομοθετικής αναθεώρησης που να παραχωρεί άδεια διαμονής σε όποιον, ανήλικο ή ενήλικο, αποφασίζει να βγει «από το κύκλωμα», είτε συμβάλλει είτε όχι στην αποκάλυψη των εγκληματικών οργανώσεων.

  (Elvio Damoli, Διευθυντής της Caritas Italiana)

• ΔΗΛΩΣΗ ΤΗΣ ΥΠΟΥΡΓΟΥ LIVIA TURCO

  «Είμαι όλο και πιο πεπεισμένη ότι το πρόβλημα σήμερα δεν βρίσκεται στην πορνεία, αλλά σε ένα πραγματικό φαινόμενο εμπορίας. Ο Τύπος και τα μέσα κοινωνικής επικοινωνίας πρέπει να δίνουν σωστή πληροφόρηση για αυτό το φαινόμενο. Τελευταία, συζητώντας για το "εμπόριο" με μια δημοσιογράφο ήδη ευαισθητοποιημένη, παρατήρησα ότι η συνομιλήτριά μου έμεινε για μια στιγμή εμβρόντητη από το είδος της ορολογίας που χρησιμοποιούσα. Αυτό, λοιπόν, θα πρέπει να είναι μια πρώτη στιγμή αντιπαραβολής για ένα κοινό έργο: να δοθεί σωστή πληροφόρηση που να εμπλέκει στην ευαισθητοποίηση για το φαινόμενο τις λαϊκές, πολιτικές και θρησκευτικές αρχές. Το δικό μας δεν πρέπει να είναι ένα μεμονωμένο έργο. Χρειάζεται ένα δίκτυο, για να υπάρχουν σημεία αναφοράς σε θεσμικό επίπεδο. Θα είναι επομένως σωστή η εμπλοκή σε τοπικό επίπεδο των Διοικήσεων, ώστε να παρεμβαίνουν και να στηρίζουν τις προτάσεις και να αναλαμβάνουν το πρόβλημα.»

λαμβάνοντας υπόψη ότι

• με βάση τα στοιχεία και τα επιχειρήματα που εκτέθηκαν παραπάνω, σε συνδυασμό με την παρατήρηση όσων συμβαίνουν τις νυχτερινές ώρες στα πεζοδρόμια της πόλης, πρέπει να συναχθεί ότι εκατοντάδες κορίτσια στην πόλη μας (όπως δεκάδες χιλιάδες στη χώρα μας) υφίστανται ολοφάνερα και πλήρως μία από τις πιο επαίσχυντες και απαράδεκτες παραβιάσεις των ανθρώπινων δικαιωμάτων: την υποβολή σε δουλεία
• οι τελικοί χρήστες αυτού του κολοσσιαίου εμπορίου λευκών και μαύρων γυναικών είναι εκατοντάδες χιλιάδες άρρενες Ιταλοί πολίτες και, όσον αφορά τον Δήμο μας, χιλιάδες άρρενες Γενοβέζοι πολίτες· για το σαρκικό όφελος αυτών το εμπόριο σκλάβων στη χώρα μας και στην πόλη μας γεννήθηκε, ευδοκιμεί και επεκτείνεται·
• δεν μπορεί να λέγεται πολιτισμένη, με τη φωτισμένη σημασία του όρου, μια κοινότητα που επιτρέπει και επωφελείται από την υποβολή σε δουλεία χιλιάδων νεαρών κοριτσιών· σε αυτή την απολιτισιά προστίθεται μια αφόρητη υποκρισία όταν από σκοπιμότητα (συνειδητή ή ασυνείδητη) αρνείται κανείς ότι μια τέτοια πραγματική κατάσταση υπάρχει, ή υποβαθμίζει την έκταση και τη σημασία της, και ταυτόχρονα αφιερώνει υπαρκτούς πόρους και ενέργειες στην προστασία ενός ευρέος φάσματος δικαιωμάτων μικρότερης προτεραιότητας σε σχέση με εκείνο το θεμελιώδες δικαίωμα ελευθερίας και αυτοδιάθεσης του ατόμου που το καθεστώς δουλείας καταργεί και εξαλείφει ολοκληρωτικά
• το πρόβλημα της δουλείας με σκοπό την πορνεία στην Ιταλία είναι ένα φαινόμενο που εκδηλώνεται κυρίως στις μεγάλες αστικές περιοχές, όπου η πελατεία είναι μεγαλύτερη· είναι επομένως αναγκαίο κάθε Δήμος, έστω και με τον αναγκαίο συντονισμό με τους άλλους θεσμούς, να είναι σε θέση να φροντίζει μόνος του για την εφαρμογή ευφυών στρατηγικών ικανών να αντιμετωπίσουν αξιοπρεπώς το φαινόμενο
• το εμπόριο σκλάβων με σκοπό την πορνεία διευκολύνεται από τη συχνή έλλειψη πληροφόρησης, στις χώρες όπου στρατολογούνται τα κορίτσια, σχετικά με όσα θα αναγκαστούν να κάνουν μόλις βρεθούν στην Ιταλία

καλεί τον Δήμαρχο και τη δημαρχιακή επιτροπή

• να γνωστοποιήσουν στον Πρόεδρο του Υπουργικού Συμβουλίου, στον Υπουργό Εσωτερικών, στον Υπουργό Εξωτερικών, στον Υπουργό Οικογένειας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης, στον Πρόεδρο της Βουλής, στον Πρόεδρο της Γερουσίας και στους Προέδρους των Επιτροπών Δικαιοσύνης και Κοινωνικών Υποθέσεων των δύο σωμάτων του Κοινοβουλίου το ενδιαφέρον του Δημοτικού Συμβουλίου ώστε:
  • το Ιταλικό Κοινοβούλιο να προχωρήσει το συντομότερο στις κατάλληλες νομοθετικές αναθεωρήσεις, με σκοπό την αποτελεσματική προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων των ατόμων που στην Ιταλία βρίσκονται να ζουν σε καθεστώς δουλείας
  • η Ιταλία να επιδιώξει συνεχείς δεσμούς συνεργασίας με όλα τα έθνη στα οποία συνήθως στρατολογούνται τα κορίτσια για να μυηθούν στην πορνεία στη χώρα μας, με σκοπό την παραγωγή κατάλληλων ενημερωτικών εκστρατειών που θα διαδοθούν στα εν λόγω έθνη μέσω του Τύπου και τηλεοπτικών μηνυμάτων, στις οποίες θα επισημαίνονται οι κίνδυνοι που διατρέχουν τα κορίτσια όταν αφήνονται να οδηγηθούν στη χώρα μας χωρίς τις δέουσες εγγυήσεις
  • η Ιταλία να υποβάλει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο το επίσημο αίτημα να μελετηθούν και στη συνέχεια να αναληφθούν από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα όλες οι κατάλληλες πρωτοβουλίες ικανές να αντιμετωπίσουν και να καταπολεμήσουν την εμπορία γυναικών στην Ευρώπη
  • η Ιταλία να μεταφέρει στον Ο.Η.Ε. το ενδιαφέρον της χώρας μας ώστε:
    1. το θέμα της υποβολής σε δουλεία και της εμπορίας ανθρώπων στον κόσμο να τεθεί το συντομότερο στην ημερήσια διάταξη μιας συνόδου του Ο.Η.Ε.
    2. το έγκλημα της υποβολής σε δουλεία να θεωρείται παγκοσμίως πραγματικό έγκλημα κατά της Ανθρωπότητας
    3. να συσταθεί κατά συνέπεια ένα Διεθνές Δικαστήριο για τα εγκλήματα της προαναφερθείσας κατηγορίας
    4. να αναληφθούν δυναμικές ενέργειες απέναντι στα έθνη που καταβάλλουν πολύ λίγες προσπάθειες για να καταπολεμήσουν την υποβολή σε δουλεία και την εμπορία ανθρώπων εντός των συνόρων του εδάφους τους
• να προωθήσουν τη σύσταση μιας Συμβουλευτικής Επιτροπής των Δημάρχων και των Τοπικών Διοικήσεων με σκοπό την αμοιβαία διαβούλευση και έναν κοινό συντονισμό για τις διάφορες τοπικές πρωτοβουλίες ικανές να αντιμετωπίσουν το φαινόμενο της δουλείας
• να δράσουν ώστε να δημιουργηθούν και να λειτουργήσουν κέντρα υποδοχής ικανά να προσφέρουν άνετο και ασφαλές καταφύγιο σε όλα τα κορίτσια σε καθεστώς δουλείας που θα ήθελαν να επιχειρήσουν να ξεφύγουν από τους αφέντες τους
• να δημιουργήσουν ένα φυλλάδιο, μεταφρασμένο στις γλώσσες των κύριων εθνικοτήτων των ξένων κοριτσιών που εκδίδονται στην Ιταλία, στο οποίο να εξηγούνται, με εξαντλητικό, απλό και σαφή τρόπο, όλες οι δυνατότητες, επιλογές και εγγυήσεις που το Ιταλικό Κράτος και ο Δήμος της Γένοβας προσφέρουν στις πόρνες και στις σκλάβες που επιθυμούν να αλλάξουν ζωή, και στη συνέχεια να προχωρήσουν στη διεξοδική διανομή αυτού του φυλλαδίου ανάμεσα στις πόρνες που πατούν τα πεζοδρόμια της πόλης
• να δημιουργήσουν μια σειρά αφισών, που θα αναρτηθούν στην πόλη, οι οποίες να φροντίζουν:
  1. να ευαισθητοποιήσουν τον πληθυσμό σχετικά με την ύπαρξη στην πόλη, όπως και στην Ιταλία, ενός πραγματικού εμπορίου σκλάβων, και σχετικά με το ότι η προσφορά σκλάβων τροφοδοτείται πρώτα απ' όλα από το γεγονός ότι υπάρχει ζήτηση γι' αυτές
  2. να ενημερώσουν στις κύριες γλώσσες καταγωγής τους τις πόρνες και τις σκλάβες για τα δικαιώματά τους και τις ευκαιρίες, παρέχοντας έναν δωρεάν αριθμό για περισσότερες πληροφορίες
• να διαβιβάσουν αντίγραφο της παρούσας εγκεκριμένης πρότασης στον ΟΗΕ, μαζί με ένα σαφές και αποφασιστικό αίτημα να δράσει με τη μέγιστη αποφασιστικότητα
• να διαβιβάσουν αντίγραφο της παρούσας εγκεκριμένης πρότασης στους Δημάρχους και στους Προέδρους των Δημοτικών Συμβουλίων όλων των ιταλικών πρωτευουσών επαρχιών, μαζί με την πρόσκληση να συμμετάσχουν και να συνεργαστούν στην προαναφερθείσα Συμβουλευτική Επιτροπή
• να διαβιβάσουν αντίγραφο της παρούσας εγκεκριμένης πρότασης σε όλους τους Ιταλούς Βουλευτές, στους Υπουργούς της Ιταλικής Κυβέρνησης, στον Πρόεδρο της Βουλής, στον Πρόεδρο της Γερουσίας και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, μαζί με ένα σημείωμα ευαισθητοποίησης σχετικά με το εν λόγω πρόβλημα

Proponente: R.Quaglia (Lista Pannella).

Επιστροφή στο ευρετήριο

Αποτέλεσμα της ψηφοφορίας

Το ψήφισμα εγκρίθηκε με 30 ψήφους υπέρ και επτά κατά (Lega). Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Δήμαρχος Adriano Sansa, παρών στην αίθουσα, δεν ψήφισε. Ο Επικεφαλής της ομάδας των Λαϊκών, Giorgio Guerello, βγήκε από την αίθουσα μια στιγμή πριν από την ψηφοφορία.

Επιστροφή στο ευρετήριο

Επισκόπηση Τύπου

Το μόνο άρθρο που δημοσιεύτηκε μετά τις προσπάθειές μου ήταν αυτό, της «LA STAMPA».
Άλλες εφημερίδες, όπως η «IL SECOLO XIX» και η «LA REPUBBLICA - IL LAVORO» και ο «IL CORRIERE MERCANTILE», όντας εφημερίδες που ασχολούνται ειδικά με όσα συμβαίνουν στη Γένοβα, προφανώς δεν έκριναν σκόπιμο να επεκταθούν σε μια υπόθεση όπως αυτή για την οποία γίνεται λόγος σε αυτή τη σελίδα, που φαινομενικά δεν έχει καμία σχέση με τη Γένοβα.

ΕΞΩΦΥΛΛΟ | ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ | ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ | ΤΑ ΓΡΑΠΤΑ ΜΟΥ | ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΦΑΝΤΑΣΙΑ | ΕΙΚΟΝΕΣ | | ΑΠΟΚΟΜΜΑΤΑ ΤΥΠΟΥ | ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ | ΑΦΙΣΕΣ | ΠΟΛΙΤΙΚΗ | ΣΑΤΙΡΑ | ΓΟΥΣΤΑ | ΦΙΛΟΙ | ΠΟΙΚΙΛΗ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ | ΣΥΝΕΙΣΦΕΡΕ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ROBERTO | ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ | ΣΥΝΔΕΣΜΟΙ |

Αν θέλετε να επικοινωνήσετε με αυτόν τον μεταλλαγμένο
που με τον καιρό αλλάζει το πρόσωπό του,
ξέρετε τι να κάνετε.

Αν δεν το ξέρετε, ΚΑΝΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ

Αν πραγματικά δεν τα καταφέρνετε, άντε στην ευχή του Θεού

Τελευταία τροποποίηση, 23 Οκτωβρίου 2003

© 1995-2006 by Roberto Quaglia