Ἡ ἑπομένη γνώμη ὑπὸ τοῦ Roberto Quaglia, Βουλευτοῦ τοῦ Δήμου τῆς Γενούας, παρεσκευάσθη τῷ Νοεμβρίῳ μηνὶ τοῦ '95. Ἔλαβε δὲ τὴν ὑπογραφὴν σχεδὸν πασῶν τῶν ὁμάδων τῶν ἐν τῇ Δημοτικῆς Βουλῆς τῆς Γενούας, καὶ εἰς διάσκεψιν ἤχθη τῇ 22ᾳ Ἰανουαρίου 1996. Ἡ δὲ γνώμη τὸν Δήμαρχον τῆς Γενούας καὶ τὴν Ἐπιτροπὴν παρακαλεῖ ἐν Γενούῃ πανήγυριν παιδευτικὴν παρασκευάζειν περὶ τὴν νῦν Ῥουμανικὴν παιδείαν. Ἐν δὲ τῇδε τῇ σελίδι προτάττεται τῆς γνώμης ὁ τοῦ Roberto Quaglia λόγος

ΟΤΑΝ ΠΕΡΙ ΕΥΡΩΠΗΣ ΛΕΓΩΜΕΝ, ΟΥ ΠΑΝΤΕΣ ΤΟ ΑΥΤΟ ΝΟΟΥΜΕΝ

Ὅταν περὶ Εὐρώπης λέγωμεν, οὐ πάντες τὸ αὐτὸ νοοῦμεν. Τὴν Εὐρώπην ἡμᾶς ἐδίδαξαν παῖδας ὄντας, ὅτε εἰς διδασκάλου ἐφοιτῶμεν, καταλέγοντες τὰ ὀνόματα τῶν χωρῶν τῶν αὐτῆς μετεχουσῶν, τὸ ἐμβαδὸν ἐν τετραγώνοις μέτροις τῶν χωρῶν ἐκείνων, τὰ ὀνόματα τῶν ποταμῶν τῶν ἐν ταῖς χώραις ῥεόντων, τὰ χιλιόμετρα ἃ οἱ ποταμοὶ διανύουσι, τὰ ὀνόματα ὀρῶν τινων καὶ ἴσως κατάλογον χρησίμων μετάλλων ἐν αὐτοῖς. Πολλὰ ὀνόματα, πολλοὶ ἀριθμοί, πάντα ἀφῃρημένα.
Καὶ ὅμως ἴσμεν τί ἐστιν ἡ Εὐρώπη, εἰ καὶ ὅταν περὶ αὐτῆς λέγωμεν οὐ πάντες τὸ αὐτὸ νοοῦμεν. Ἴσμεν τί ἐστιν ἡ Εὐρώπη ὅτι ταῖς πρώταις ἀφῃρημέναις, ἐπιπολαίοις καὶ ὀλίγον σημαινούσαις τῆς πρώτης παιδείας ἐννοίαις χρόνῳ στρώματα ἐπὶ στρώμασι προσεθήκαμεν ὑστέρων ἐμβαθύνσεων. Ἀλλ᾽ αὗται αἱ ἐμβαθύνσεις οὐχ ὁμαλῶς ηὐξήθησαν. Εἰς Γερμανίαν ταξίδιον ποιούμεθα, καὶ τὴν Γερμανίαν ἐμβαθύνομεν. Ταινίαν Γαλλικὴν θεώμεθα, καὶ τὴν Γαλλίαν ἐμβαθύνομεν. Swatch ὠνούμεθα, καὶ τὴν Ἑλβετίαν ἐμβαθύνομεν. Ἐφημερίδα ἀναγιγνώσκομεν, καὶ τὰς Εὐρωπαϊκὰς χώρας ἐμβαθύνομεν ὧν ἐκείνη ἡ ἐφημερὶς ἀγγελίας φέρει. Καὶ μάλιστα τηλεόρασιν θεώμεθα, καὶ τὰς Εὐρωπαϊκὰς χώρας ἐμβαθύνομεν ὧν ἐν τῇ ὀθόνῃ εἰκόνας ὁρῶμεν καὶ ἀγγελίας ἀκούομεν.
Οὕτως οὖν συμβαίνει ἡμᾶς περὶ χωρῶν πόρρω, ἐπὶ θάτερα τῆς γῆς, πολλῷ πλείω εἰδέναι ἢ περὶ πολλῶν Εὐρωπαϊκῶν χωρῶν. Πάντα ἴσμεν περὶ τῶν τοῦ San Francisco ὁδῶν καὶ τῶν τῆς Νέας Ὑόρκης οὐρανοξυστῶν, ἀκριβῶς διακρίνομεν τὰς ἀνεπαισθήτους γευστικὰς διαφορὰς τῶν τεττάρων ἢ πέντε γενῶν hamburger τῷ μόνῳ εὐώνου μαγιονέζης χυμῷ, ἃ τὴν ὀψοποιητικὴν τέχνην μεγάλης τινὸς πέραν τοῦ ὠκεανοῦ χώρας συνίστησιν, ἀκριβῶς ἴσμεν ὅτι ἐν τόπῳ ἐν ᾧ χθὲς ἀτομικαὶ βόμβαι ἐρράγησαν νῦν καλά τινά ἐστιν ἃ Sony καλεῖται, διαφέροντα ἄλλων ἃ Panasonic καλεῖται, οὐ συγχυτέων Kawasaki, Mitsubishi καὶ Karaoke.
Οὕτως οὖν συμβαίνει ὅτι περὶ πολλῶν Εὐρωπαϊκῶν χωρῶν οὐκ ἂν δυναίμεθα λόγον πλείω ἑνὸς λεπτοῦ ποιεῖσθαι. Ἆρ᾽ ἐπέρχεται ὑμῶν ἑκάστῳ κἂν ἓν ὄνομα ζωγράφου Πολωνοῦ; Ἢ ποιητοῦ Ἀλβανοῦ; Ἢ μουσικοῦ Βουλγάρου; Συγγραφέως Οὕγγρου; Μελοποιοῦ Ῥουμάνου;
Ὅταν περὶ Εὐρώπης λέγωμεν, οὐ πάντες τὸ αὐτὸ νοοῦμεν. Μέρος γάρ τι τῆς Εὐρώπης ἐν τῷ νῷ πολλῶν ἡμῶν ὡς φάσμα ἀφῃρημένον ὑπάρχει. Τὸ στόμα Εὐρώπης ἐμπιπλάμεθα, καὶ εἰ τὸν βῶλον ἐξετάζοιμεν, εὑρίσκομεν ὅτι τὰ πολλὰ ἀέρα ἐμασώμεθα. Ἤδη πάντων τῶν τῆς Νέας Ὑόρκης συνοικιῶν τὰ ὀνόματα ἴσμεν, εἰ καὶ οὐδέποτε ἐκεῖ ἦμεν. Ἀλλ᾽ ἆρα πάντες δυνάμεθα καταλέγειν, τῶν τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης χωρῶν, κἂν δύο μόνα πόλεων ὀνόματα ἑκάστης; Σφόδρα ἀπιστῶ.
Μάταιον ἡμᾶς αὐτοὺς ἐξαπατᾶν. Τὸ τῆς Εὐρώπης μέλλον διὰ τῆς Εὐρώπης διέρχεται. Ὃ μὴ γιγνώσκεται, ΟΥΚ ΕΣΤΙΝ! Τὸ τῆς Εὐρώπης μέλλον, εἴπερ ἔσται — καὶ ἐγὼ οἶμαι ἔσεσθαι — διὰ τῆς ἀμοιβαίας γνώσεως τῶν αὐτῆς μετεχουσῶν χωρῶν διέρχεται.

Η ΡΟΥΜΑΝΙΑ ΚΑΙ Ο ΡΟΥΜΑΝΙΚΟΣ ΔΗΜΟΣ

Ἐν πάσαις δὲ ταῖς χώραις περὶ ὧν σχεδὸν οὐδὲν ἴσμεν, ἔστι μία πρὸς ἣν ἡ ἡμετέρα ἄγνοια μάλιστα τραχεῖα γίγνεται, ὅτι ὁ ταύτης τῆς χώρας δῆμος σφόδρα ἡμῖν συγγενής ἐστιν. Λέγω δὲ τὴν Ῥουμανίαν, ἧς αὐτὸ τὸ ὄνομα φανερῶς εἰς τὴν ἡμετέραν Ἰταλικὴν μητρόπολιν ἀναφέρεται.
Ὁ Ῥουμανικὸς δῆμος Λατινικός ἐστι καὶ μάλα τῷ ἡμετέρῳ συγγενής. Αἱ παραδόσεις, τὰ ἔθη καὶ οἱ τρόποι, ἡ γλῶττα, αἱ ἠθικαὶ ἀξίαι αὐτοῦ πολλὰ κοινὰ ἔχουσι πρὸς τὰς ἡμετέρας, ὥσπερ καὶ οἱ τοῦ σώματος χαρακτῆρες καὶ πάντα τὰ ἐκφραστικὰ γένη ἃ τὴν λεγομένην ἄλογον ἐπικοινωνίαν συνίστησιν.
Ὁ Ῥουμανικὸς δῆμος Λατινικός ἐστιν ὡς καὶ μᾶλλον τοῦ ἡμετέρου. Ὅτε γὰρ ἡ Ῥωμαϊκὴ Ἀρχὴ ἐν Ἰταλίᾳ κατέπεσεν, ἔτι πολὺν χρόνον διέμεινεν ἐν τῇ χώρᾳ ἣ νῦν Ῥουμανία ἐστίν.
Ἐκπλήττει δὲ πάντα Ἰταλὸν τὸν καιρὸν ἐσχηκότα τὴν Ῥουμανίαν ἐπισκέψασθαι ἡ μεγίστη στοργὴ καὶ τιμὴ ἣν οἱ Ῥουμᾶνοι πρὸς τὸν Ἰταλικὸν δῆμον, τὴν ἱστορίαν καὶ τὴν παιδείαν τρέφουσιν. Νομίζουσι γὰρ ἡμᾶς μετὰ στοργῆς τοὺς πλουσίους αὐτῶν ἀνεψιούς, καὶ λυπηρὰ ἐν τούτῳ ἡ συνείδησις ὅτι σχεδὸν πάντες οἱ Ἰταλοὶ οὐ μόνον οὐ νομίζουσι τὸν Ῥουμανικὸν δῆμον τοὺς πτωχοὺς ἡμῶν ἀνεψιούς, ἀλλ᾽ οὐδὲ δῆμον ἡμῖν συγγενῆ. Πολλάκις ὁ μέσος Ἰταλὸς οὐδέποτε οὐδ᾽ ἐνενόησεν ὅτι ὁ Ῥουμανικὸς δῆμος ἔστιν, εἰ μὴ παρέργως καὶ διεστραμμένως, μετὰ διεθνῶν ποδοσφαιρικῶν ἀγώνων, τηλεοπτικῶν θεαμάτων (καὶ ἡ διάνοια πρὸς τὰς εἰκόνας τῆς Ῥουμανικῆς ἐπαναστάσεως τοῦ '89 τρέχει), ἢ χρονικῶν ἐγκλημάτων. Αὐτὸ δὲ τὸ ἡμᾶς νῦν ἐν τῷδε τῷ βουλευτηρίῳ περὶ τοῦ Ῥουμανικοῦ δήμου λέγειν ἐνίοις «ἀτοπίας» τινὰ αἴσθησιν ἐμποιήσει, οἷον «τί κοινὸν τοῖς Ῥουμάνοις πρὸς ἡμᾶς;», διάνοιαν ἣ οὐκ ἂν ἐγένετο εἰ περὶ τῶν ἡμετέρων παιδευτικῶν σχέσεων πρὸς τὸν Γαλλικὸν ἢ τὸν Ἱσπανικὸν δῆμον ἐσπουδάζομεν, δήμους τῷ ἡμετέρῳ γένει καὶ στοργῇ οὐ μᾶλλον ἐγγὺς ἢ τὸν Ῥουμανικόν, εἴτ᾽ ἴσμεν εἴτε μή.
Ἆρ᾽ ἴστε, ὑμεῖς οἱ ἐνθάδε παρόντες, ὑμεῖς οἱ ἐνθάδε ἀπόντες... ἆρ᾽ ἴσασιν οἱ ἡμέτεροι πολῖται ὅτι ἀπ᾽ ὀλίγων ἐτῶν ἐν ταῖς τῶν Ῥουμανικῶν πόλεων οἰκίαις τὴν Ἰταλικὴν τηλεόρασιν συνήθως θεῶνται, ὥσπερ παρ᾽ ἡμῖν; Αἱ γὰρ πόλεις ἤδη καλωδίοις τηλεοράσεως ἐξωπλισμέναι εἰσίν, ἣ ἀπὸ τοῦ δορυφόρου ἐκπομπὰς ἐκ πάσης Εὐρώπης πέμπει, καὶ τὰ Ἰταλικὰ δίκτυα RAI καὶ Fininvest τῷ Ῥουμανικῷ δήμῳ φίλτατά ἐστιν. Πάντας τοὺς ἡμετέρους διαύλους ὁρῶσιν, ἢ σχεδόν. Ἤδη σύνηθες τοῖς νέοις καὶ τοῖς μειρακίοις τὴν Ἰταλικὴν μανθάνειν τὰς Ἰταλικὰς ἐκπομπὰς θεωμένοις. Καὶ ἴστε τίνα τὰ τοῦ τοιούτου φαινομένου ἀποβαίνοντα; Ἡ γὰρ τηλεόρασις, ὡς γνώριμον, ἡ μεγάλη ἡμῶν διανεμήτρια ἐστὶ συρμῶν, κοινωνικῶν κανόνων, πίστεων καὶ ἀξιῶν. Ὡς δὲ ἤδη ὁ Popper ὀλίγον πρὸ τοῦ θανάτου ἀπέφηνεν, εἰ ἀξιῶν πτῶσις τὰς νέας γενεὰς νῦν πιέζει, τοῦτο γίγνεται ὅτι αὐτὴ ἡ τηλεόρασις τὴν πτῶσιν ἐμφυτεύει. Ὅσον δὲ πρὸς τὴν σημερινὴν ὑπόθεσιν, φανερὸν παντὶ τῷ ἐννοουμένῳ ὅτι οἱ νέοι Ῥουμᾶνοι νῦν ἀπορροφῶσιν ἐκ τῆς ἡμετέρας τηλεοράσεως ἐν ταῖς ἑαυτῶν οἰκίαις πάντας τοὺς Ἰταλικοὺς συρμούς, τὰς Ἰταλικὰς πίστεις, τὰς Ἰταλικὰς ἀξίας, τοὺς νῦν Ἰταλικοὺς μύθους. Ἁπλῶς εἰπεῖν, ἡμέρᾳ ἐφ᾽ ἡμέρᾳ ἀεὶ μᾶλλον Ἰταλοὶ γίγνονται, ἐπεὶ τὸ δῆμον συνιστὰν οὐδὲν ἄλλο ἐστὶν ἢ ἡ τῆς γλώττης, τῶν κανόνων καὶ τῶν ἀξιῶν κοινωνία. Οὐ βούλομαι ἐνθάδε κρίνειν ἢ διαλέγεσθαι εἴτε ἀγαθὸν τοῦτο εἴτε κακόν. Βούλομαι δὲ μόνον ταύτην τὴν τῶν πραγμάτων ἀλήθειαν ἀποφαίνεσθαι, ὅτι ἡμῖν προσήκει, εἰ καὶ πρῶτον ἰδοῦσι τοῖς ἐπιπολαιοτάτοις ἡμῶν τοὐναντίον δόξειεν ἄν.
Ἡ δὲ τῆς Ἰταλικῆς διανοίας εἰς Ῥουμανίαν εἴσδυσις οὐκ ἀμελητέον πρᾶγμα. Ἀλλ᾽ οὐ τοῦτό ἐστι τὸ κέντρον τῶν ἐμῶν σκέψεων. Ὃ δὲ ἐκπλήττει καὶ φροντίζειν ποιεῖ, ἐν τῷδε τῷ κολοσσιαίῳ τῆς ἐπικοινωνίας μεταξὺ δυοῖν δήμοιν, τοῦ Ἰταλικοῦ καὶ τοῦ Ῥουμανικοῦ, φαινομένῳ, ἡ μονόδρομος τῆς πληροφορίας ῥοή ἐστιν. Οἱ μὲν Ῥουμᾶνοι ἀεὶ πλείω περὶ τῆς Ἰταλίας ἴσασιν. Οἱ δὲ Ἰταλοὶ ἔτι οὐδὲν περὶ τῆς Ῥουμανίας ἴσασιν. Ἠλίθιος μέν τις ἐπὶ τῇ τοιαύτῃ ἀσυμμετρίᾳ χαίροι ἄν, ἐν ὀνόματι λυπηρᾶς φλογὸς ἀγόνου ἐθνικιστικῆς ὑπερηφανίας. Ἡ δὲ ἀλήθεια ἐστὶν ὅτι οἱ Ῥουμᾶνοι καθ᾽ ἑκάστην ἡμέραν τὴν ἡμετέραν παιδείαν τῇ ἑαυτῶν προστιθέασιν, ἡμεῖς δὲ οὐδέποτε τὴν ἐκείνων τῇ ἡμετέρᾳ. Καὶ ἡ ἄγνοιά τινος, ὡς ἐμοὶ δοκεῖ, καὶ ἐλπίζω καὶ τοῖς παροῦσι — τοῖς παροῦσι παροῦσι, τοῖς παροῦσιν ἀποῦσι, τοῖς ἀποῦσι παροῦσι, καὶ παραλείπωμεν τοὺς ἀπόντας ἀπόντας — ἡ ἄγνοιά τινος, ἔλεγον, οὐδέποτε καύχημα οὐδὲ φρόνημα εἶναι δύναται καὶ βεβαίως οὐδὲν ὠφελεῖ.
Συνειδὼς μέν εἰμι ὅτι τὰ ἡμέτερα μικρὰ σπουδάσματα μόλις τὴν τῶν πραγμάτων πορείαν ἐν τοσούτῳ μεγέθει μεταβαλεῖ. Ὅμως δεῖ ἡμᾶς ἐνεργεῖν, ῥώμῃ, συνειδήσει, βουλήσει καὶ σοφίᾳ, ἐν πᾶσι τοῖς πεδίοις ἐν οἷς αἰσθανόμεθα δύνασθαι βελτίωσίν τινα ἐμποιεῖν, εἰ καὶ ἡ βελτίωσις ὀλίγα ἀποδίδωσιν εἰς ψήφους τῷ προτείνοντι καὶ τῷ ἐπιτελοῦντι. Πλείω γὰρ κερδαίνει — οἴμοι, καὶ μάλιστα, οἴμοι ἡμῖν — τὸ τὸν ἑκάστοτε ξένον ὑβρίζειν.
Τῇδε τῇ γνώμῃ ὁ δήμαρχος καὶ ἡ ἐπιτροπὴ ἀναγκάζονται ἐν Γενούῃ μεγάλην πανήγυριν περὶ τὴν νῦν Ῥουμανικὴν παιδείαν παρασκευάζειν.

ΠΑΝΗΓΥΡΙΣ ΠΑΙΔΕΥΤΙΚΗ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΗΝ ΤΩΝ ΜΕΣΩΝ ΠΑΡΑΠΛΗΡΟΦΟΡΗΣΙΝ ΑΝΤΙΣΤΑΘΜΙΖΕΙΝ

Ὁρᾶτε, ὅτε ὀλίγον πρότερον ἔλεγον ὅτι ἡ ἐκ τῆς Ῥουμανίας πληροφορία οὐδέν ἐστιν, οὐκ ἀκριβῶς εἶπον. Τῷ ὄντι γὰρ τὰ μέσα ἐνίοτε ἀγγελίας ἡμῖν παρέχει περὶ τῆς Ῥουμανίας καὶ τῶν Ῥουμάνων. Ἀτυχῶς δὲ ἡ ὑπὸ τῶν μέσων τῶν ἀγγελιῶν ἐκλογὴ μάλα ἰδιότροπος φαίνεται· τὰ γὰρ τῶν Ῥουμάνων ἔργα ταῖς ἐφημερίσι μάλιστα μέλει ὅταν ἐγκλήματα ᾖ, οἷον βιασμοὶ καὶ φόνοι ὑπὸ μεμονωμένων κακούργων πλανήτων ἐν τῇ ἡμετέρᾳ χώρᾳ πραχθέντες, ἃ ἀγγελίας ἄξια γίγνεται αὐτὸ τοῦτο ὅταν οἱ κακοῦργοι μὴ Ἰταλοὶ ὦσιν· ἡ δὲ τηλεόρασις τότε μόνον σπουδάζει εἰκόνα τῆς Ῥουμανίας ἡμῖν παρέχειν ὅταν ἐκεῖσε, εἰς Τρανσυλβανίαν, τοῖς τῶν Ἰταλῶν φορολογουμένων χρήμασι, θίασον πέμπῃ ἵνα κινηματογραφήσῃ καὶ εὐθὺς ἡμῖν δείξῃ πάντα τὰ δάκρυα τῶν ἀγροίκων γονέων τῶν κλαιόντων τὴν καλὴν ἐρωμένην τῶν φονέων τῆς λεγομένης «banda della uno bianca».
Οὐ δυνάμεθα «πληροφορίαν» καλεῖν τοῦτον τὸν τρόπον, οὕτως οἰκεῖον τοῖς νεωτέροις ἡμῶν μέσοις, τοῦ κατὰ τὸ χεῖρον τὰς προβαλλομένας ἀγγελίας διηθεῖν. «Παραπληροφόρησις» πολλάκις ἐπιγραφὴ προσφορωτέρα ἂν εἴη. Ἠθικὴ δέ ἐστιν ἀξίωσις, τοῖς τῆς πεφωτισμένης καὶ προνοητικῆς ἠθικῆς προστάγμασιν ἑπομένη, τὸ ἀνθίστασθαι ταύτῃ τῇ ἀναβαινούσῃ τῆς αὐτομάτου παραπληροφορήσεως καταστροφῇ. Αἱ τῆς τέχνης πρόοδοι νῦν τὸν τῶν πεμπομένων ἀγγελιῶν ὄγκον αὐξάνουσιν. Ἐκθετικῶς δὲ αὐξάνεται καί, ἐν τούτῳ τῷ τῆς πληροφορίας μάγματι, ὁ ἐκκωφαίνων ὑποκείμενος θόρυβος ὁ ἐκ τῶν ἀσημάντων ἀγγελιῶν συνεστώς, τουτέστιν ἡ αὐτόματος κατὰ τὸ χεῖρον διήθησις ἧς ὀλίγον πρότερον ἐμνήσθην, καρπὸς οὖσα τῆς ἀνάγκης τοῦ πάσῃ μηχανῇ τοὺς ἁπλουστάτους νοῦς ἕλκειν ἵνα ἐν τῇ ἀγορᾷ μένωσιν.
Εἰς δὲ τὰ πράγματα ἐλθόντες, νομίζομεν ὅτι ἡ ἐν Γενούῃ πανηγύρεως περὶ τὴν νῦν Ῥουμανικὴν παιδείαν παρασκευὴ θυρίδα ἀνοίγοι ἂν πρὸς τὰ καλὰ ἃ δῆμος ἡμῖν ἐγγὺς ὥσπερ ὁ Ῥουμανικὸς πᾶσιν ἡμῖν παραδοῦναι δύναται. Θυρίδα ἣν ἔπειτα ἕκαστος ἡμῶν τῶν Γενουαίων αἱρήσεται ἢ μὴ κατὰ βούλησιν ἐμβαθύνειν.
Πόσοι Ἰταλοὶ ἴσασιν ὅτι ὁ μέγιστος Ῥουμᾶνος ποιητὴς Mihail Eminescu, ἤδη ἐν τῷ παρελθόντι αἰῶνι, ἐν τοῖς ἑαυτοῦ μέλεσι τὰς φυσικὰς καὶ φιλοσοφικὰς ἐπινοίας προέλαβε τὰς ὑποκειμένας τῇ τοῦ Einstein τῆς σχετικότητος θεωρίᾳ;
Πολλά, λίαν πολλά ἐστιν ἃ οὐκ ἴσμεν περὶ χώρας ἣ πάντα περὶ ἡμῶν μανθάνει. Μέχρι μὲν τοῦ 1989 ἐμπόδιον τῆς γνώσεως ἦν σκοτεινὸς σωρὸς ἀμοιβαίων πολιτικῶν λογοκρισιῶν. Μετὰ δὲ τὴν Ῥουμανικὴν ἐπανάστασιν ἐμπόδιον τῆς γνώσεως, τό γε ἡμέτερον, μόνον ἀδράνειά ἐστιν ᾗ δεῖ ἡμᾶς ἀνθίστασθαι, ἡ ἀδράνεια τῆς ἐλλείψεως περιεργίας πλὴν τῶν ὑπὸ τῆς ἀπαύστου, ὁμοιογενοῦς καὶ ὁμοιογενοποιοῦ ἐκρήξεως τῶν τῆς οἰκιακῆς ἡμῶν τηλεοράσεως ὀθονῶν ἐμποιουμένων.
Ἀπροσδόκητός τις ἐπιχειρήσειεν ἂν ὅτι ἡ Γενούα ἄλλας προτεραιότητας ἔχει, προβλήματα σπουδαιότερα τοῦ πανήγυριν παιδευτικὴν παρασκευάζειν, καὶ ταῦτα περὶ τῆς Ῥουμανίας, χώρας ἐν ᾗ οὐδὲ τηλεταινίαι οὐδὲ τηλεμυθιστορήματα τίθενται, χώρας οὖν λίαν ἀτηλεοπτικῆς ὥστε τῆς ἡμετέρας προσοχῆς ἀξίας εἶναι. Τοῖς δὲ τοιούτοις ὑποθετικοῖς ἀπροσδοκήτοις ἀποκρινοίμεθα ἂν ὅτι ἐν πόλεως διοικήσει, μεγάλης πόλεως, πρᾶξις ἑνὸς γένους οὐκ ἀποκλείει ἄλλην ἄλλου γένους, καὶ ὅτι αὐτὸ τοῦτο διὰ τὸ πολλὰς εἶναι προτεραιότητας ἄλλαι καὶ ἄλλαι ἀρχαὶ κατεστάθησαν. Εἰ δέ τινες ἀντιλογίαι τῇ ἡμετέρᾳ προτάσει εἶεν, μόνον ἐπὶ παιδευτικοῖς ἐπιχειρήμασι θεμελιοῦσθαι δεήσουσιν. Ἡ γὰρ τῆς Παιδείας Ἀρχὴ ἔστιν ἵνα περὶ παιδείαν καὶ οὐ περὶ ἄλλο σπουδάζῃ.
Εἰ δέ τις φοβοῖτο μὴ ὁ τοῦ δήμου προϋπολογισμὸς διὰ τὴν τοιαύτης πανηγύρεως παρασκευὴν βλάπτοιτο, ἤδη νῦν ἀποκρινόμεθα ὅτι οὐδεὶς τοιοῦτος κίνδυνος ἔσται. Ὁρᾶτε γάρ, βούλεται ἡ τύχη, ἢ μᾶλλον ἡ ἡμετέρα ἱστορία, ἐν Γενούῃ εἶναι μεγάλην ἐπιχείρησιν Ansaldo καλουμένην, ἣ στενωτάτας ἐμπορικὰς σχέσεις πρὸς τὴν Ῥουμανίαν καὶ μέγιστα ἐκεῖ συμφέροντα ἔχει, ἄρτι ἐν Ῥουμανίᾳ μέγα ἠλεκτροπαραγωγὸν ἐργοστάσιον οἰκοδομήσασα, καὶ ὡς πυνθανόμεθα ταχέως ἄλλο οἰκοδομήσει, καὶ περὶ ἐργολαβίας ἑκατοντάδων δισεκατομμυρίων ἐστίν. Βέβαιοι δέ ἐσμεν ὅτι ὁ Δῆμος δυνήσεται τῇδε τῇ πανηγύρει μεγάλην οἰκονομικὴν βοήθειαν παρὰ τῆς Ansaldo λαβεῖν, οὕτω καὶ ταύτην τὴν δυνατὴν ἀντιλογίαν ἀπελαύνων.
Ἐλευθέρα οὖν ἡ ὁδὸς τῇ ταύτης τῆς πανηγύρεως παρασκευῇ γενέσθω, ἣ ἡμᾶς ὡς τάχιστα ἄξει εἰς τὸ γνώμην λαβεῖν περὶ τῶν παραδόσεων, τῆς ἐπιστήμης, τῆς τέχνης, τοῦ κινηματογράφου καὶ τοῦ θεάτρου τῆς νῦν Ῥουμανικῆς παιδείας.
Καὶ οὕτω τρέφωμεν τὴν ἡμετέραν ἐπιθυμίαν καὶ τὸ ὄνειρον, ὅπως ἐν τῷ ἐγγὺς μέλλοντι ἄλλαι ὅμοιαι πανηγύρεις ἡμᾶς ἄγωσιν εἰς τὸ μᾶλλον γιγνώσκειν πάσας ἐκείνας τὰς Εὐρωπαϊκὰς χώρας περὶ ὧν ὀλίγα ἴσμεν, ὥστε ἡμᾶς ὀλίγον τι ἐγγυτέρω ποιεῖν ἐκείνου τοῦ πόρρω τέρματος, οὗ τυχόντων, ὅταν ἐν Εὐρώπῃ περὶ Εὐρώπης λέγοιτο, πάντες ὀλίγον τι μᾶλλον τὸ αὐτὸ νοοῖμεν.

Roberto Quaglia

— ἡ τῆς Γενούας πόλις ἐξ ἀνθρώπων μνήμης, δι᾽ ἱστορικὰς αἰτίας, κοινήν τινα πρὸς τὰ ἔξω κλείσεως διάθεσιν φανεροῖ, διάθεσιν ἣ ἐν τοῖς νεωτέροις χρόνοις ὡρισμένων πόνων αἰτία τῇ πόλει γίγνεται, οἷον φανερᾶς δυσκολίας τοῦ ἐπιχειρήσεων αἰτία γίγνεσθαι πρὸς τὸ τὴν ἐθνικὴν καὶ διεθνῆ προσοχὴν ἐπισπᾶσθαι, οὕτως ἑαυτῇ ἀποκλείουσα, μεταξὺ ἄλλων, τὸν καιρὸν τοῦ τέλος τὴν περιήγησιν ἀνθοῦσαν ἰδεῖν καὶ ἐντεῦθεν τὴν ἑαυτῆς εὐημερίαν αὐξανομένην

Roberto Quaglia, 1996