ne speres invenire rationabilitatem in omni epistula mea. Id quod eleganter se fregiat titulo "rationabilis" est fere semper vilis repetitio abusatorum schematum. Numquam est animus in exsternatione phrasium et conceptuum factorum, quales argumenta rationabilia fere semper sunt. Unicus valor rationabilitatis est practicitas. Rationabilitas practica est quia fundamentaliter communicata, saltem ab entibus humanis cogitantibus. Entia humana reagentia, illa quae non cogitant sed simpliciter reagunt ambienti sicut quodlibet tropismus, nos non interessant nec nos interessamus eis, adeo verum est ut certe non legant vel aliter percipiant haec verba, quia ipsi non legunt aliud quam aliquem titulum hic et illic. Nobis placet cogitare nos ut humanos cogitantes, et si non est verum quod nobis placet, est tamen verum quod hoc placet mihi, et id dico sine timoribus. Et inter humanos cogitantes argumentum rationabilitatis fruitur aliquo credito de nimio. Ne aequivocemus. Mihi placet rationabilitas. Utilis est. Sed eam critico quia taediosa est, et praesertim quia nos decipit. Taediosa est quia repetit ad mortem propria dogmata, sustenta a propria natura rationabili.
Rationabilitas imponeret, ei qui vellet scribere aliud quam aliquam crypticam poesiolam stercoris, evolvere sapienter phrases accurate calibratas in significatibus suis lampantibus et reconditis, phrases mensurate confrontatas mentaliter, in actu scripturae vel paulo ante vel paulo post, cum imagine quae habetur culturae collectivae contextus humani cuius pars est. Rationabilitas suggerit cogitare, cum scribitur, de lectoribus quibus se dirigitur, ad resultandum eis comprehensibiles, necnon placentes vel displacentes secundum proprias intentiones, praetermittens quasi non esset magni momenti conceptum propriae totalis et cosmicae libertatis in scribendo, contra, absolute quamlibet rem quae alicui veniret in mentem, cum totali disinteresse pro quo vel pro quo aliquando leget tales phrases vel non.
Rationabilitas dissuadet eum qui scribit a scribendo pro se, ad proprium usum et consumptionem, in totali despectu cuiuslibet rationabilis considerationis de commerciabilitate eius quod scribit. In momento in quo habetur ulla ratio eius qui leget id quod scribitur, ecce commercialis est. Conatur smerciare proprium cogitatum aliis, parum refert si sit in cambio pecuniae vel approbationis, duae diversae valutae eiusdem atteggiamenti mercantilis.
Praeterea, scribendo pro se in absoluto disinteresse erga eum qui umquam deberet legere totum hoc, dantur duo possibiles sviluppi situationis pro casu quod aliquis qui non sit auctor inveniatur deinde legere "totum hoc":
In primo casu (frequentissimo), scriptum ei non placet et tunc desinit vel peius pro eo.
In secundo casu ei placet, et tunc pergit legere, contentus scroccare ita aliquos cogitatus quos auctor scripserat pro se et certe non pro eo.
Ut videtur, non est ullum periculum. Qui se vult ponere ad scribendum solum pro se debet tamen vitare sibi narrare fabulam volendi scribere solum pro se cum secrete contra sperat quod aliquis deinde legat id quod ille scripsisset solum pro se, et ostendat fortasse etiam id apprecari. In hoc casu auctor est insecurus vel vilis, et probabiliter ibit in contra ardentibus frustrationibus.
Et non valet ne factum quidem scribendi aliquid pro se et deinde conandi id non facere legere nemini. Cur umquam non oporteret id facere legere nemini? Si scriptum est aliquid solum pro se certe non habetur in ulla ratione iudicium quod alii possint vel velint exprimere de tali scripto. Si ei non placet sunt negotia eorum. Et si ei placet etiam. Si habetur in ratione iudicium alienum, non scriptum est pro se. Scriptum est modo rationabili et mercantili, sine per "mercantilem" intellegendo aliquid negativum.
Factum quod ego me soffermavi tam diu super hoc argumento, alludens inter lineas quod non scribo pro aliis quam pro me (re vera ego sum iam omnes personae quae hodie mihi sufficiunt - cras videbimus), videretur suggerere quod ego velim convincere aliquem vel utcumque eum ducere, omnibus his argumentis, ad comprehendendam essentiam eius quod intendo dicere. Si voluissem demonstrare quod vere nihil mihi refert de eo qui legit has lineas, debuissem esse adhuc magis chaoticus et incomprehensibilis et sconclusionatus quam ego utcumque aeque in parte fui. Debuissem scribere... bene in summa, facere cumulum rerum quae nunc mihi non veniunt in mentem et nullam habeo libidinem me sforzandi quia effective nihil mihi refert. Factum quod ego non fecerim totum hoc (quodcumque hoc "totum hoc" sit vel esse possit), demonstrat ergo quod cohaerenter ego nolebam omnino demonstrare quod nihil mihi refert sicut effective nihil mihi refert, et id demonstrans inevitabiliter destruit et annullat simul valorem talis demonstrationis, et eam destruens eam restituit, ita eam redestruens et restituens per infinitam quantitatem vicium, sicut in omni bono paradoxo qui se rispiciat possibiliter accidit vel non.
Ridiculum est quod quantumcumque conetur abolere omnem rationabilitatem in procedere propriorum cogitatuum, mens numquam stat in ludo et aliqua parvenza sensus larvate completi se affacciat aeque ad realitatem. In summa, pro nonaginta personis quae iuste iudicarent id a me hucusque vergatum contortum vaniloquium ne excelsae quidem facturae, paratus sum id scommettere quod decina folorum vel pauci minus insurgerent contra tale iudicium, cum argumentationibus quae me non interessant et ergo de eis non loquar hic. Ergo, si pars estis nonaginta, sitis mihi grati quod vobis nunc reddidi confortum confirmationis quod perfecte normales estis, solide contenti in maioritate quae ut nos docent semper rationem habet. Si pars estis decem, sitis mihi grati pro motivis quae perfecte scitis per vos, sine ut vobis ea debeam repetere ego.
Sed noto praeoccupantem reditum rationabilitatis in sproloquio meo, et ergo id desino statim ibi antequam sit nimis cito.

Roberto Quaglia