accidit interdum ut sentiatur libido vel necessitas (duae sensationes sorores) cogitandi vel dicendi vel scribendi aliquid intelligens, coniunctae timori non esse capacem. Habetur conscientia quod posset , quamquam sciens quod illo instante non potest. Cogitationes confusae sunt, sed non tantum ut nesciatur eas tales esse. Est condicio frustrans, quia animadvertitur perveniri ad passum a cogitationibus quae satisfacerent exigentiae quam nos advertimus eas cogitandi, sine tamen ut eae surgant vel etiam solum appareant per instans in mente nostra. Nos sentimus stultos, multo magis quam ille qui numquam putavit se id esse simpliciter quia ei numquam venit in mentem, fortasse quia id est.
Accidit deinde ut haec instantia protrahantur, fientia periodi et integrae phases vitae. In talibus circumstantiis, conscientia laborat ad remanendam ancoratam ad lineam cogitationum per plus quam aliquot breves minutos. Entropia, tantum ad adhibendum verbum difficile, in insidiis est et ferit ad fundum. Quid significat haec sententia? Fingite nihil. Tantum ad reddendam ideam optime, non nobis faciemus scrupulum sinendi ut tale phaenomenon se applicet nobis ipsis hic et nunc. Id sciens in antecessum, lector patietur minus, vel non.
Sumus omnes incastrati in realitate, quodcumque haec sententia velit dicere vel dicat invita. Realitas est locus ridiculus, etiam quia non habet paysagium bene definitum. Re vera, elementa magis se moventia paysagii palesant grottescam attitudinem transigendi illam partem paysagii quam amant etiquetare vocabulo "tempus" ad litigandum de aspectu ipsius paysagii. Nimis crypticum? Interdum paysagium incomprehensibile est, scio, et bonum est ut id sciatis etiam vos, vel non.
In realitate paysagium est totum. Saltem ex puncto visus illius partis paysagii quae habet oculos ad spectandum, id est exempli gratia nos. Animadvertistisne quomodo fit concretior sermo cum in medium adducitur illa aliter neglegibilis entitas quam nobis placet vocare "nos"? Id non animadvertistis. Sed ne ego quidem, id confiteor. Solum fingebam. Fingo in omnibus sensibus. Et certe facio etiam sensum ita fingens.
Quicumque sermo fiat, in fine finitur semper loquendo de realitate. Numquam protagonista fuit magis ignota quam diva nostra huius epistulae et huius vitae.
Et si non exsisteret? Esset pulcher ictus scenae. Omnes cogitabundissimi cogitatores cogitantes frustra per integras vitas de aliquo quod non est. Non est ne tam stultum quidem putare quod in realitate realitas omnino non sit. Si esset, aliquis eam invenisset, alicubi, et eam ostendisset circum, aliis, et ipsi (alii), instantanee intellexissent quod agebatur prorsus de realitate. Realitas vera non potest relinquere dubia, non potest interpretari . Realitas vera potest solum esse una , inconfundibilis, evidens. Illi qui pretendunt nobis narrare quod invenerunt aliquid quod secundum eos esset realitas, sed quod nobis videtur stronzata vel peius (vel melius... tanto nihil mutatur), evidenter ceperunt errorem, sin minus nos instantanee convicissent omnes.
Realitas ergo est hypothesis maligna, quia eam quaerere obstruit iam parum durabiles vitas nostras, avertens attentionem nostram ab eo quod magis refert. Nescio de quo agatur (id quod magis refert), quia evidenter etiam ego incastratus sum intra hanc historiam realitatis, sicut inter parentheses etiam omnes vos (et per "vos" intellego quemcumque in hac etiqueta amet se agnoscere, exempli gratia qui legit, sed solum exempli gratia).
Circumdati sumus realitate, non in sensu reali (statuimus eam non exsistere), sed in sensu metaphorico. Sive, realitas nos incarceravit in trappa constituta a sua inexsistentia.
Ubicumque spectamus, amamus vel odimus credere (sed semper credimus) videre realitatem. Sed etiam ubicumque auscultamus, tangimus, odoramus, gustamus. Nobis complacemus vel dolemus percipere realitatem ubique. Et tamen deberemus habere suspiciones. Quotiens videmus bipedem forma feminae humanae vel masculi humani et exclamamus id cogitantes: "Quam pulchra cunnus (vel mentula)" et aliquis ad latus nostrum obicit quod cunnus vel mentula ea vel is omnino non est. Iam in his parvis rebus realitas se prostituit, prodens propriam evidentem inexsistentiam. Imaginemur res maiores, sicut cum realitas quae non est se travestit (vel ita nobis videtur) Bonum et Malum , causans dissidia etiam maiora quam illa inhaerentia praeferentiis sexualibus.
Realitas nos persequitur, perfecta in sua obstinata, indifferenti et absoluta inexsistentia.
Possemus etiam desinere de ea loqui, saltem nos qui animadvertimus eam non esse. De ea iam se occupant nimis multi, qui pretendunt omni occasione nobis explicare quid realitas sit, et ad talem finem nos angustiant sine treuga nec impossibili pietate. De facto, nonne forte est quod pretendentes explicare cum tanta praecisione id quod realitas non sit, nos committatur in ultima analysi idem gestus quem perficit qui conetur explicare id quod ea sit ? Nonne est error insitus prorsus in quaestione in se?
Desinamus cum quaestionibus sterilibus.
Inexsistentia realitatis fit evidens cum hallucinationes nos capiunt. Metaphorae intrapsychicae collassant et se confundunt, prodentes naturam suam, scilicet, simplicium metaphorarum, et non fidelis speculi realitatis. Mens humana vel id quod nos ita vocamus, est enim merus constructus metaphorarum organizatarum. Typicum metaphorae est functio repraesentandi aliquid ut analogon alicuius alterius . Nulla metaphora est ergo realitas. Quia quaelibet res , de qua nos cogitemus, bene cogitando, est exclusive metaphora alicuius alterius, quid inde consequitur?
Sed nonne volebamus desinere cum quaestionibus sterilibus?
Gratius esset occupare tempus nostrum ad saporandam descriptionem pulchri prandioli culinarii vel etiam sexualis, vel nos directe fruere prandio vel sexu vel ambobus simul vel aliquo alio quod mihi non venit in mentem quia post omnia habeo etiam ego manias meas et puto vos me non nimis vituperaturos si hae maniae involvunt masticationem ciborum et degustationem sexuum, garantens utcumque, cuicumque inter has lineas vaget absorbens vagum sensum earum, quod tales cibos et tales sexus semper curo seligere magno gustu quia prorsus in functione gustus quem talis gustus mihi inducit me eos gusto cum gustu.
Mihi videtur quod hoc possit pro hodie sufficere, et quamquam sciens hoc esse illusorium vel non id desino hic et ita sit saltem per paulum.

Roberto Quaglia