intellegisne quod quaelibet res, in se capta, sensum habet solum limitate? Non est res quae non sit profunde pars alicuius alterius. Capiamus formicam. Ex omnibus partibus eam spectas est indubitanter formica. Nihil diversum a formica. Ubicumque eam ponas, ea explebit semper functiones suas formicae. Et tamen, si non te limitas ad observationem superficialem, formica non est solum formica, sed etiam parvissima pars formicarii. Si tu capis formicam isolatam, et eam ponis in cubiculo vacuo, faciet id quod faceret quaelibet formica clausa in cubiculo vacuo. Sed si capis formicam, et eam ponis in formicario, faciet aliquid diversum a multis ex aliis formicis. Fiens pars formicarii, velit nolit formica assumit munus suum et functionem suam, quae transcendunt primarias activitates suas formicae individualis, et quae eam faciet se gerere modo utili oeconomiae formicarii magis quam illi sui. Formica non haesitabit sacrificare ipsam vitam suam, si hoc erit utilitatis formicario. "Heroismus", in hoc casu, est conceptus deviabilis. Id quod super formicam in formicario agit, simpliciter, est potens vis necessitatis quae transcendit necessitates formicae singularis: superior necessitas formicarii.
Bene, totum hoc genus rerum accidit etiam cum entibus humanis.
Quantumcumque nos conamur esse egoistae, leges non scriptae formicarii superstant exsistentiae nostrae et eam influunt per totam vitam nostram.
Sed quomodo factum est formicarium humanum? Estne unum solum? Estne plus quam unum?
Ad respondendum huic quaestioni debemus nobis imaginari videre formicarium nostrum a maxima distantia possibili. Ergo ascendamus super space shuttle mentalem et nos ponamus in orbita, circum terram, et spectemus hanc maiestosam pilam caeruleam quae sine festinatione gyrat et gyrat... nimis maiestosa est, removeamus nos paulum... Ecce, nunc minor est et sine pretensionibus. Bene, ecce nos hic! Sumus extraterrestres qui spectant hanc pilulam perditam in cosmo coopertam putiferio bestiolarum. Prima detectio: Magnum Formicarium Terrestre comprehendit omnes bestias mundi, et maxima pars individuorum (ad oculum et crucem plus quam 99%, credo, si exceptantur bacteria) sunt insecta. Praeter exemplum formicarum, de insectis nobis nihil curat et ergo capiamus in considerationem solum entia humana. Fingentes nos non videre omnia alia animalia (et plantas) quae sunt, ecce a longinquissimo, oculo extraterrestrium, videmus hanc rotantem pilam caeruleam super qua se agitant, sine visibili sensu, quinque miliarda abundantia punctulorum, quorum quodque valde convictum est esse personam.
Ecce ergo Magnum Formicarium Humanum.
Appropinquemus drastice, volantes circum globum ad sola decem milia metrorum altitudinis. Ecce Magnum Formicarium Humanum se frangit in milia subformicariorum, urbes. Appropinquamus iterum et supervolamus urbem volatu helicopteri. Formicarium non amplius se frangit modo relevanti. Urbes sunt ergo vera formicaria in quibus maxima pars nostrum vivit. Quaestio est: quantum agit Formicarium cuius pars sumus super id quod vocamus liberum arbitrium nostrum? Qua mensura sumus servi superiorum exigentiarum Formicarii nostri? Quomodo agit Formicarium erga nos? Sed... agit? Et quae differentia est inter unum Formicarium et alterum (id est inter duos diversos nucleos urbanos?), pro eo quod attinet ad actionem eius erga nos?
Introducamus notionem de qua parum et semper inopportune loquitur. Videtur demonstratum esse telepatiam exsistere. Id nesciebatis? Ne sinatis tamen vos in fraudem trahi a diffusissimo praeconcepto qui circulat de telepatia, id est quod ea sit phaenomenon de quo nos possimus vel debeamus animadvertere vel adeo quod eam possimus exercere vel experiri voluntarie. Omnes meretricationes, ponite vobis bene in caput. Telepatia intellegenda est ut "communicatio a distantia inter duo vel plura cerebra", recordantes quod per "communicationem" non intellegimus quod debeant necessario instaurari sermones, sed quod simpliciter sit fluxus, quantumcumque parvus, informationis. Ergo, videtur possibile esse mensurare, in cerebro, parvas modificationes activitatis electricae cum unus vel plures alii individui humani (provisti cerebro) inveniantur prope. Hoc significaret quod cerebrum humanum "animadvertit" si est aliud cerebrum humanum ibi prope, etiamsi "nos", conscienter, nihil animadvertimus. Hoc significaret quod est commutatio informationum, quamquam valde parva, inter duo cerebra, sive vinculum telepaticum. Factum quod nondum potuit explicari quomodo technice accideret totum hoc, non annullat factum quod "totum hoc" accideret. Non est omnino illicitum hypothesizare quod tales invisibiles nexus inter cerebra possint esse etiam satis intensi et agere etiam ad magnam distantiam. Valde frequenter datur casus personarum quae "sentiant", etiam ad magnam distantiam, mortem cari coniuncti. Supernaturale non interest (quia per definitionem supernaturale non exsistit, et solum stultus vel ignorans potest aliter credere). Interest eventualiter solum communicatio a distantia inter cerebra. Telepatia. Quae usualiter remaneret infra limen conscientiae nostrae, praeter in exceptionalibus casibus, in quibus, magno stupore, aliquis id animadvertit.
Quia omne formicarium habet characteres et exigentias quae transcendunt meram summam characterum et exigentiarum formicarum quae id componunt, non mihi videtur audax supponere quod etiam omne Formicarium Humanum (omnis urbs) debeat habere characteres et exigentias quae debeant transcendere meram summam characterum et exigentiarum formicarum humanarum (cives) quae id componunt.
Factum est quod dum invenimus valde facile describere haec phaenomena analyzantes formicarium formicarum (vel in genere quodlibet organismum complexum, cuius functionamentum globale transcendit summam functionamentorum sub-organismorum quae id componunt), laboramus ad applicandos eosdem validissimos ratiocinios Formicario Humano, id est illi systemati complexo in quo sumus nos ad essendum sub-organismos qui id componunt.
Nimis complicatum?
Conemur ergo saltare pedibus iunctis omnes quamquam interesantissimas dissertationes contextuales, dignas ampliore sede, et nos concentremus in nucleo eius de quo nunc intendebatur disquirere, dantes pro acquisitis praesumptas premissas scientificas quarum modo data est solum fugax et minimalis mentio.
Urbes sunt organismi vivi, qui se habent ad nos cives sicut ens humanum se habet ad cellulas quae id componunt. Omnis urbs diversa est ab aliis, sicut quisque nostrum diversus est ab aliis entibus humanis. Sunt multae functiones communes. Sunt diversitates etiam clamorosae. Aliqui homines athletici sunt et in perfecta valetudine, alii obesi et morbosuli. Aliquae urbes plenae sunt vitae et in continua crescentia, aliae morbosae sunt et destinatae ruinae.
Urbs formata est mutua interactione (etiam telepatica?) omnium cerebrorum humanorum quae in ea inveniuntur, sed sicut omnis organismus complexus, urbs est plus quam summa eorum.
Omnis urbs habet exigentias suas. Cives adhibentur ab urbe ad assolvendas exigentias eius. Quia urbes diversae sunt una ab altera, nos sentimur differenter secundum quod sumus in una vel in altera.
Omnis urbs habet quasi propriam auram psychicam, cuius pars fit intrando in urbem. Inde exitur, evidenter, ex ea exeundo.
Problemata quibus urbs saepe te onerat non sunt tua. Sunt urbis. Si tu fugis, si relinquis illam urbem, saepe problemata te non sequuntur, quia non erant tua. Discidium esse potest etiam clamorosum. In ora suicidii in quadam urbe, te salvas et renasceris eundo in alium locum. Renuntias esse ingranaggio quem urbi utile erat ut tu esses, te conterens et stragem faciens tui, ad eundum alibi ad essendum ingranaggium magis consonum eis quae agnoscis esse peculiaritates tuas. Pro alia persona erit contra contrarium. Laetus essendi ingranaggium quem urbi convenit ut tu sis, bene te habes ubi es, et male te habes simulac inde abis.
Omnis urbs habet identitatem suam, quae non vivit in aedificiis suis et in meris faciebus habitatorum suorum, sed in atmosphaera producta mutua interactione omnis eius quod urbem habitat, ergo praevalenter entium sic dictorum humanorum.
Idem sermo et eaedem dynamicae valent evidenter pro omnibus generibus coadunationum humanarum. A familiis ad nationes ad coadunationes nationum. Sed de eo loquemur alia vice, vel non.
Totus hic sermo erat modus valde sophisticatus ad perveniendum ad declarationem arbitrariam (sed non nimis) quod dum Praga, exempli gratia, est urbs evidenter pulcherrima ubi medie bene se habetur, Genua est urbs evidenter moribunda ubi medie male se habetur.
Totum hoc verum est, vel fortasse non, sed bene sonabat, vel non, et ergo id dixi vel melius id scripsi.

Roberto Quaglia