hodie tibi narro pulchram historiolam, simplicem et claram, de origine illius "rei" quae magis quam omnis alia nos facit humanos: Conscientia.
Proh dolor, petentes a mille personis ut definiant verbum conscientia, obtinebimus mille responsa diversa, signum quod regnat satis confusionis de hac re. Hoc satis grave est, cum conscientia sit probabiliter id quod maxime nos distinguit ab aliis animalibus. Declaro ergo statim definitionem conscientiae a me actualiter adoptatam (tractam ex ratiocinio Julian Jaynes, cuius cogitationibus hodie inspirantur meae) et quam dabo pro scontata in prosieguo huius scripti:
Conscientia est creatio "spatii" mentalis intra nos, spatii imaginarii in quo nos ordinamus et localizamus memorias eventuum praeteritorum et conamur nobis figurari eventus futuros. Ad hoc faciendum debemus "intellegere" tempus, et id facimus id spatializantes.
(Conamini cogitare quomodo vobis imaginamini fluxum temporis. Quomodo vobis figuratis hebdomadam? Quomodo visualizatis ultimos decem annos vitae vestrae? Id facite et detegetis quod vos "videtis" intra vos quemlibet arcum temporis quasi esset spatium, in quo reponere memorias et proiecta.)
Horae, dies, anni et saecula a nobis imaginantur ut loci in spatio ordinato in quo accidunt res. Conscientia est "analogon" realitatis, eodem modo quo mappa geographica est analogon territorii. Omnis res cuius conscii sumus est "analogon" alicuius quod exsistit in realitate. Habemus intra nos analogon familiarium nostrorum, amicorum nostrorum, et etiam nostri ipsorum. Analogon nostri ipsorum est id quod vocamus "ego", et nos id movemus in mappa realitatis quam construximus in spatio mentali nostro, dantes corpus proiectis nostris et alas somniis nostris. In hac "mappa" realitatis nos coniungimus omnes eventus qui nobis accidunt, qui nobis communicantur, vel quos nobis imaginamur, in historiam, in quamdam narrationem interiorem, et hoc est id quod nobis permittit habere memorias conscias vel facere praevisiones ad longum terminum. Resumendo: Spatializatio temporis, narratizatio eventuum, et analogon nostri ipsorum ("ego") quod se collocat in bona parte "spatii" mentalis quod vocamus Tempus, in ordine chronologico quem vocamus Memorias Nostras et Proiecta Nostra. Haec est conscientia.
Ergo, quando nata est haec coetus facultatum quae sunt "conscientia" nostra? Semperne exstiterunt?
Est qui sustinet etiam animalia habere speciem conscientiae, sed si per conscientiam nos intellegimus id quod modo synthetizavi ego, sive creationem "analogi" realitatis in mente nostra per spatializationem temporis, necnon creationem illius analogi nostri ipsorum quem vocamus "ego", fit evidens quod loqui de conscientia pro animalibus est ignorans stultitia.
(Adoptando definitionem "conscientiae" diversam ab illa quam ego adhibui in hoc scripto, totum evidenter mutaretur. Sed quia, in optimo casuum, sermo fieret multo magis complexus, et in aliis casibus magis erroneus, praefero in hoc contextu servare "conscientiae" definitionem quam ei dedi. Magni momenti est concordare - etiam vice per vicem - de significatu qui attribuitur verbis quae adhibemus.)
Id quod in hoc casu accidit est actio typice humana, id est proiectio categoriarum cogitationis nostrae super id quod non sumus nos. Est phaenomenon quod pro maxima parte nostrum accidit continuo et omnibus gradibus. Consequentia et symptoma talis phaenomeni est "defecta comprehensio". Masculi humani proiciunt categorias cogitationis masculinas super comportamentum feminarum, et eventus est quod "eas non intellegunt". Idem accidit inverso. Catholicus adhibet proprias categorias cogitationis ad comprehendendum mussulmanum, sine evidenter id consequendo, et vicissim. Incapacitas praescindendi a propriis categoriis cogitationis impedit, variis gradibus et variis intensitatibus, reciprocam comprehensionem inter entia humana. Si tales colossales errores committuntur conantes intrare in mentem alterius entis humani, id est entis nobis satis similis, possumus rationabiliter concludere quod proicere categorias cogitationis nostrae super animalia producat errores etiam maiores. Ita est enim. Omnes "sensus" quos nobis placet credere experiri felem nostrum cum eum mulcemus sunt exclusive id quod nobis placet credere eum experiri. Habemus visionem anthropocentricam naturae et realitatis, et in nomine eius committimus incessanter stolidissimos errores comprehensionis.
Sed redeamus ad conscientiam. Animalia non humana eam non habent. Ens humanum ita. Homo descendit ab aliis animalibus. Quando nata est ergo conscientia? Quando creata est in mente nostra illa spatializatio temporis quae nobis permittit facere proiecta? Quando apparuit in nobis ille analogon nostri ipsorum quem vocamus "ego", qui nobis permittit animadvertere sensus nostros, problemata nostra et fatum nostrum?
Una modalitas investigandi organizationem mentalem antenatorum nostrorum nobis datur a repertis archaeologicis, exempli gratia litteratura. Inter antiquissima scripta nobis pervenientia sunt Biblia et Ilias. Credo neminem velle obicere de facto quod experientiae humanae testatae ab his duobus fontibus sunt generis totaliter differentis ab illis quas normale esset nos exspectare hodierno die. In Vetere Testamento omnes personae dialogant systematice cum voce quae eis dicit quid facere debeant. Ordines huius vocis interdum pii sunt, sed saepius cruenti et sanguinarii. Vox ordinat sive decisiones sapientes sive homicidia et massacra. Analoga res accidit in Iliade, et in maxima parte scriptorum quae nos attingunt ex illa epocha. In Iliade, omnis actio magni momenti innescatur voce vel apparitione alicuius Dei. Cur in tota litteratura antiqua accidebant normaliter hae res? Cur desierunt accidere in litteratura posteriore? Insuper, NUMQUAM est in illis lineis vestigium introspectionis, sive illius praxis quam nos scimus esse ipsam essentiam conscientiae. Numquam est in illis lineis vestigium silentium dialogorum interiorum, et semper est evidentia cotidianorum dialogorum cum voce vocata Deus vel Apollo vel Quicumque. Videretur quod illa epocha Deus (vel varii Dei) substituerent omnino conscientiam.
Obliviscamur per momentum totum id quod nobis docuerunt de interpretatione quam dare debemus huic generi litteraturae, ita ut non habeamus opiniones praeconceptas. Quae est prima res quae venit cogitanda modernae personae sanae, capienti in considerationem comportamentum personarum Iliadis vel Veteris Testamenti? Vel illae historiae omnino inventae sunt, vel illo tempore omnes insani erant.
Omnes explicationes quae de illis litteraturis actualiter dantur parum logicae sunt cum non adeo absurdae.
Non habet sensum putare illas historias inventas esse. Historia docet quod pro ente humano necessitas documentandi id quod accidit semper multo magis magni momenti fuit quam fabulari de eventibus imaginariis.
Stultum est credere illas historias esse quidem authenticas antiquas chronicas, sed cryptice codificatas secundum contortas et impenetrabiles symbologias. Qua de causa id umquam fecissent? Illo tempore homines simpliciores erant quam nunc, nemo habebat voluntatem vel causam impregnandi solas historias quae scriberentur et narrarentur contortis symbolis qui earum veridicitatem transfigurarent.
Interpretatio simplicior, intelligentior et obvior omnium illorum antiquorum scriptorum est quod NIHIL est interpretandum. Omne id quod narratur accidit revera.
Deus ergo revera loquebatur hominibus omnibus diebus? Et non solum ille, sed etiam Apollo, Osiris, Brahma, Tao, Zeus, Odin et Deus Sol? Fere. Re vera, homines audiebant voces Deorum, quae ducebant actiones eorum, sed eae non provenibant a multo distante, generis aldilà et/vel regnum caelorum. Eae provenibant ab hemisphaerio dextro cerebri eorum.
Ut multi sciunt, cerebrum divisum est in duas partes, hemisphaerium dextrum et illud sinistrum. Multae ex functionibus nostris localizatae sunt in ambobus hemisphaeriis. Facit exceptionem functio linguae, quae integre localizata est in hemisphaerio sinistro, in parte in area Broca, sed praesertim in area Wernicke. Cur lingua, tam magni momenti pro nobis, residet in uno solum ex hemisphaeriis nostris? Et quae functio invenitur, in hemisphaerio dextro, ad exactam correspondentiam areae Wernicke?
Responsum huic ultimae quaestioni est: "nulla". Est, in area Wernicke hemisphaerii dextri, portio cerebri quae videtur prorsus nulli servire, adeo verum est ut cum ea damnatur vel asportatur, patiens ne id animadvertit quidem, quia nulla ex functionibus eius resultat menomata. Facta sunt tamen experimenta super multis patientibus, stimulantes electrice talem inutilizatam aream cerebri ad videndum quid accideret. Patientes referebant quod eis videbatur audire voces. Usque ad 2000 a.C. area Wernicke hemisphaerii dextri entium humanorum functionabat pleno regimine, communicans viva voce hemisphaerio sinistro decisiones suas de omni problemate quod exularet a routine cotidiana.
Erat haec essentia Mentis Bicameralis, forma organizationis mentalis quae regnavit in craniis entium humanorum per decem milia annorum usque ad secundum millennium a.C., supplantata (sed solum in parte) a forma organizationis mentalis quam hodie vocamus "conscientiam subiectivam".
Neurologi cognoscunt satis bene differentias functionales inter duo hemisphaeria cerebralia nostra. Illud sinistrum specializatum est actioni. Id controllat partem dextram corporis, et enim capaces sumus uti manu dextra melius quam sinistra (sinistri-manuati habent aliquas functiones hemisphaeriorum inversas, sed substantia non mutatur). Illud dextrum etiam vocatur "hemisphaerium creativum", et specializatum est in activitate creativa, sive solutione problematum et capacitate synthesis. Omne id quod nos "sentimus" est magis vel minus activitas hemisphaerii dextri. Id quod cogitamus conceptualiter est contra indicative activitas sinistri. In spatio mentali conscientiae nostrae nos integramus has differentes functiones, quamquam non effugientes contradictiones quas eae causant.
Tempore Bibliae et Iliadis, non erat spatium mentale, sed erat iam lingua, quae tamen adhuc carebat omnibus illis vocabulis quae connexa sunt conscientiae sui. Homo non animadvertebat se exsistere, sicut etiam hodie non animadvertimus nos agere automobile si profunde perditi sumus in cogitationibus nostris. Agebatur perenniter modo automatico, sicut exempli gratia nos hodie adhuc agimus automobile modo perfecte automatico.
Ad discendum perficere actiones simplices non est opus conscientia, ut optima capacitas discendi animalis quod perfecte domatur demonstrat. Tamen, quotiens Homo Antiquus inveniebatur in situatione conflictuali, ubi inconscii automatismi hemisphaerii sinistri eius non amplius sufficientes erant ad solvendum problema, situatio stress inducebat hemisphaerium dextrum (responsabile, sicut etiam hodie, capacitatis synthesis) ad communicandum viva voce sinistro quid id facere deberet. Haec erat essentia simplificata functionamenti mentis bicameralis. Vox audita pertinebat ad figuram autoritariam associatam notioni communicatae: familiaris, dux tribus, rex, deus.
Etiam hodie nos non sumus conscii omnium notionum quae absconditae sunt intra nos. Saepe habemus conceptum in apice linguae, sed nobis non venit in mentem. Sed nobis satis est, exempli gratia, dare aspectum libro ubi appendimus talem conceptum ut is reappareat magice in integritate sua intra nos. Possumus prorsus non recordari poesim quam tamen scimus nos scire memoriter: nobis satis est tamen ei dare aspectum intra librum ubi scimus eam inveniri ut nobis reappareat in mente in totalitate sua. Eodem modo, nota scarabocchiata festinanter sufficiens erit ad nos faciendos recordari ideas et proiecta etiam valde complexa.
Etiam temporibus antiquis, cum mens bicameralis erat, erat problema recordandi notiones sopitas. Id quod revocabat ad memoriam cognitionem absconditam non erat liber vel nota, sed effigies personae autoritariae associatae notioni. Nati sunt ita idoli. Cum inveniebatur in situatione conflictuali, et non recordabatur quomodo se gerere deberet, ibatur in plateam vici (vel urbis) ad spectandum statuam idoli de turno. Et ea faciebat effectum librorum vel notarum nostrarum: revocabat notionem sopitam ad memoriam, et hoc accidebat audiendo vocem idoli. Ob hoc nata est etiam traditio idolorum portatilium: monilia, statuulae, iconae. Magis societas complexa erat, maior erat quantitas idolorum, quia cuique eorum associata erat categoria notionum (prorsus sicut in libris). In qualibet situatione stress in qua non valebatur capere decisionem automaticam (automaticam sicut illas quas nos capimus dum irreflexive agimus automobile, exempli gratia mutare marciam) dabatur aspectus idolo pertinenti et ergo audiebatur vox eius communicare quid faciendum esset.
Vita cuiusque erat continuum audire voces figurarum autoritariarum ordinare quid faciendum esset. Interdum hallucinatio auditiva comitabatur visionibus.
Sed faciamus saltum ad origines huius mentis bicameralis. Quando nata est? Et quomodo? Hic invenimur revera ad primordia entis humani. Componentes illarum parvarum tribuum quae erant humanitas habebant in cranio efficientissimum computer regni animalis, sed programmata revera foeda erant. Optimum hardware, fere nullum software. Paulo ante exierant ex silvis et incipiebant venari in grege, facientes concurrentiam omnibus carnivoris, qui contare poterant super decem milionibus annorum exercitationis post tergum. Ultimus adventus, traditionibus vegetariani et insectivori sicut omnes primates, neo-carnivorus et venator novicius, ens humanum compensavit accrescimento cerebri defectum instinctuum, unguium et dentium qui faciebant de eo pessimum venatorum. Cerebro didicit exempli gratia construere arma. Opus erant horae et horae ad acuendam petram. In rudimentali organizatione mentali illorum primorum humanorum, functiones bene distinctae erant. Hemisphaerium dextrum synthetizabat necessitatem acuendi petram. Hemisphaerium cerebrale sinistrum in actum ponebat acuimentum. Relictum sibi, hemisphaerium sinistrum se distraxisset ab activitate sua prima occasione. Possumus dare ordinem cani et is obtemperat, sed si non reiteramus continuo ordinem, post paulum is se distrahit et desinit obtemperare. Ita erat pro hemisphaerio sinistro, relicto sibi. Sed hemisphaerium dextrum, hemisphaerium "creativum", ordinabat continuo sinistro id quod is pergere facere deberet, et id faciebat ei mittens ordinem sonorum associatum gestui acuendi petram. Dicendo per totum diem cani bene domato "cubile!", is perget se in cubile ponere. Dicendo per totum diem hemisphaerio sinistro "acue!", illud dextrum eum cogebat pergere per totum diem ad acuendam petram, sine se distrahendo. Re vera, primis temporibus, ei non dicebat prorsus "acue", sed illum talem grunnitum qui assumpserat illud significatum. Et unde proveniebat ille particularis grunnitus? Quis eum docuerat hemisphaerio dextro? Bene, hic sumus revera ad initium culturae. Maximus detentor harum parvarum cognitionum culturalium erat ob obvias res dux tribus, qui eas appenderat a duce tribus praecedente vel eas partim inventaverat per se. Erat dux tribus qui docebat alios quomodo acueretur petra, eis ostendens quomodo fieret et associans exemplum emissioni soni (initialiter cuiusdam grunnitus). Est parum humani in toto hoc. Etiam inter simias accidunt res talis generis. Talis sonus, talis grunnitus fiebat ergo innescum actionis acuendi petram. Fiebat ergo ordo eius. Sed Homo, etiam in abyssali ignorantia in qua annaspabat illo tempore, multo intelligentior erat simiis, et respectu earum evolvit aliquas capacitates plus: hemisphaerium cerebrale dextrum incepit gubernare actiones perfectas a sinistro discens ei dare ordines verbales, eodem modo quo eos datur alteri personae. Ergo, dux tribus te docet actionem eam associans sono qui fit ordo eius, et cum hemisphaerium dextrum tuum reputat te debere perficere talem actionem eam communicat voce sinistro, et vox quam tu audis est talis et qualis illa ducis tribus, quasi ageretur de registratione digitali.
Quodam die dux tribus moritur, sive desinit definitive se movere et post paulum incipit foetere. Omnia animalia instinctive removent a se carcasses sociorum suorum mortuorum, et ita fecerat Homo antequam in eo surgeret mens bicameralis. Nunc, dux tribus mortuus est sed cum est aliquid faciendum omnes audiunt adhuc vocem eius. Re vera, non agitur de "sua" voce, sed de registratione "digitali" vocis eius, producta ab hemisphaerio cerebrale dextro. Notiones quas ille docuit non sunt enim mortuae cum eo, et in mente cuiusque pergunt innescare actionem hallucinando vocem eius. Nascitur ergo contradictio perceptiva. Dux tribus quibusdam modis mortuus est, quia non se movet, sed aliis innegabiliter vivus est, quia loquitur et dicit res utiles. Non se movendo, non amplius providet propriis necessitatibus, et fit ergo obvium ut curetur de eo. Quia ultra quasdam apparentias ille vivus est, indigebit domo: ecce nativitas tumbae et templi. Quia vivus est, indigebit cibo: reperta archaeologica testantur quod per multa millennia, in toto mundo, mortui sepeliebantur una cum cibo. Quia notiones associatae sunt voci eius et vox eius associata est faciei eius et nunc facies eius non amplius adest, oportet construere surrogatum faciei eius quod permittat eum videre ad recordandum (eos audiendo) doctrinas eius, et ecce inventio statuarum et idolatriae. Ecce, in extrema synthesi, inventio vitae post mortem.
Aliquae societates bicamerales, sicut Aegyptii et Aztechi, creverunt usque ad gradus complexitatis mirandos.
De quando in quando hae societates corruebant, cum velocitate et absentia causarum externarum quas studiosi, ignari huius theoriae, numquam potuerunt sibi explicare. Accidebat, dictum modo simplici, quod organizatio hierarchica harum vocum (Dei) collassabat, et cum ea organizatio socialis. Loco vehiculandi informationem utilem, voces Deorum se reducebant ad impartiendos ordines incohaerentes qui ducebant celeriter ad disastrum.
Fuit durante uno ex his casibus, in Mesopotamia, versus finem secundi millennii a.C., quod fecit suam comparsam pro prima vice super terra conscientia subiectiva, id est creatio spatii mentalis et capacitas narratizandi eventus spatializando tempus. Haec nova forma mentalis celeriter conquisivit mundum, et historia huius transactionis mirabiliter documentata est a Novo Testamento. Deus non amplius loquitur hominibus, praeter prophetis et messiis, ultimis hominibus bicameralibus. Facta conscia, humanitas tamen nostalgica est epochae bicameralis. Conscientia, sita in hemisphaerio sinistro, suscepit onus responsabilitatis decisionum, prius delegatum Deis hemisphaerii dextri. Omni modo conatur ergo rievocare voces evanescentes, ad effugiendam responsabilitatem. Nativitas religionum est signum magis lampans huius nostalgiae. Giaculatoriae et mantra autohypnotica habent enim effectum debilitandi adhuc fragilem conscientiam inducendo statum trance, magis similem vacuo mentali mentis bicameralis.
Sumus hodie solum ad primordia conscientiae. Ea nata est solum 4000 annis ante, et solum in ultimis decenniis in conscientia incepit affluere conscientia quomodo nata sit conscientia. Sed sumus adhuc immersi in tumultu vestigiorum epochae bicameralis.
Voces bicamerales innescabantur stress, id est tensione nervosa quae nascitur cum coram problemate aegre invenitur eius solutio. Adhuc hodie, fortis stress nobis provocat hallucinationes auditivas (ex: stress ieiunii, defectus somni). In quibusdam casibus reaffluunt etiam hallucinationes visivae, quae habent formam dictatam ab imperativo cognitivo collectivo momenti. Ita, catholico potest apparere Madonna, et non certe Buddha. Sequaci UFO possunt contra apparere extraterrestres. Hallucinationes, auditivae vel visivae, apparent in situationibus stress. Febris est fortis causa stress. Quis nostrum, in praeda fortis febris, numquam habuit hallucinationes? Quis numquam habuit hallucinationes puer, cum conscientia nondum solide affirmata est, fortasse prorsus durante febre? Et cur umquam deberet hodie exsistere in nobis capacitas habendi hallucinationes, si ea non constituisset in praeterito consuetam modalitatem functionamenti mentis nostrae?
Consumptio drogarum psychotroparum, ab alcohole ad marijuanam ad heroinam, est aliud signum inconsciae nostalgiae humanorum erga epocham bicameralem. Drogae sopiunt conscientiam, et quaedam inducunt hallucinationes. Ritus tribales saltationis rhythmicae, tam typici in tribubus africanis et in discothecis terrarum civilium, sunt aliud signum huius nostalgiae epochae sine conscientia. Subiecta rhythmico malleamento sonoro, quaelibet mens humana perdit saltem partem propriae conscientiae. Addendo drogas, trance adhuc maior est.
Ut logicum est, interdum aliqui individui perdunt sponte hanc recentem conquisitionem mentis humanae, conscientiam, et reciidunt in mentem bicameralem. Audiunt voces, perdunt sensum temporis, vivunt inter hallucinationes. Vocamus eos schizophrenicos, eos credimus aegrotos, sunt solum regressi. Mens bicameralis adhuc inter nos est.
Vestigium mentis bicameralis, in ente humano, est fere totum: musica, poesis, propensio ad mythos et ad delegationem responsabilitatis, fides, sinceritas, fidelitas, sensus. Conscientia analytica vix accensa est, in nobis, a pugno saeculorum, et nondum didicimus ea uti pro finalitatibus sapientibus. Saepius, conscientia enim adhibetur ut arma impropria ad planificandas actiones triviales. Ob hoc, Bonum a plurimis magis associatur functionibus humanis antiquis, vestigiis mentis bicameralis, potius quam immaturis fructibus novae potentissimae functionis nostrae vocatae conscientia.
Est de hac re loquendum et ratiocinandum per libros et aeones, sed pro hac vice hic me sisto, multo ante quam ad medium sermonem, laetus posuisse germina reflexionum in mentibus humanis in quas hoc scriptum se effudit, mihi augurans ut ea inveniant terrenum fertile, ita ut non se transmutent, ut contra fere semper accidit, in verba perdita.
Care Maurizio Costanzo Show, reputo vere pudendum quod me debeam publice suscipere molestiam faciendi lucem super tales veritates ego, qui post omnia ne sum quidem laureatus et me solvit nemo, cum nemo ex titulatissimis pagatissimis sic dictis psychologis et sociologis officialibus et famosis qui per annos se alternaverunt super scaena tua se umquam revelaverunt capaces etiam solum adumbrare talem ordinem brillantium argumentorum. Fere fere eos provoco ad duellum ad revelandum mundo farsescam imposturam eorum.

Roberto Quaglia