in usu est horror, dummodo sit per fictionem. Melius si realis est, sed semper per fictionem. Vivat id quod perhorrescere facit, dummodo habeatur certitudo id esse per fictionem. Oblectatur se vere terrendo virtute causarum verisimilium, sed fictarum.
Se demittit in angustiam filmi horroris, ubi omnes protagonistae discinduntur per fictionem vere. Se nutrit telediurno quod nobis vomit in oculos scenas aliorum protagonistarum, discissorum hac vice vere, sed per fictionem. Mortui veri telediurni sunt tales per fictionem, enim satis est mutare canalem et ipsi evanescunt, absolute et in perpetuum, ex vitis nostris, ubi ita detegimus eos numquam apparuisse vere, sed solum per fictionem.
Se demittit in quamlibet versionem ficti horroris cum passione quam homines interdum vocant morbosam. Re vera est passio eius qui discit horrorem per repraesentationes suas irreales, ad se reddendum capacem eum melius affrontandi cum umquam is se praesentaret coram nobis cum impio onere suo effectivae realitatis. Se exercet ad horrorem verum, qui feliciter raro nos tangit, nos immedesimantes in horrore ficto fictissimo filmorum plenorum monstris improbabilibus, et in illo vero, sed ficto nobis, telediurnorum plenorum monstris probabilibus.
Sed assistere talibus repraesentationibus horrorum est in summa exercitium aliquantum passivum. Discitur infimo gradu, quia omne id quod teleschermum nos docet est infimo gradu. Ad melius comprehendendum horrorem, et ad esse paratos eum affrontandi cum is umquam nos deberet petere, utilius est uti propria imaginatione. Re vera, est semper utilius uti propria imaginatione potius quam televisore ad discendum, comprehendendum, sentiendum, apprecandum vel despiciendum aliquid. Ad vaccinandum se ipsum a periculis quae horror verus comportat, oportet in primis non timere id sibi imaginari. Trahitur satisfactio ex filmis horroris et ex telediurnis (qui non traheret satisfactionem eos non spectaret, obvium est) prorsus quia ipsi se substituunt nobis in responsabilitate eligendi quos horrores sibi imaginari. Affluit in nobis quasi sensus culpae, ad imaginandum in proprio horrores quos non desideramus pro vita nostra et pro illa aliorum. Est sensus culpae extra locum, debitus timori nostro quod imaginari horrorem possit inducere ad eum committendum, cum saepe contra verum est contrarium.
Capiamus ergo in considerationem ideam impalandi felem nostrum domesticum vel canem nostrum parvulum. Miselli, quantum paterentur. Idea nos offendit, et tunc insistimus imaginantes contrarium eius quod nobis venit instinctivum, id est nos ponere ad ridendum profundo sadico voluptate coram agonizzante thesaurulo nostro domestico, et prorsus cum commotio nos induceret ad desistendum ei contra spuimus in faciem, miselo catulo nostro qui tantum nos semper amavit, ei evellentes pilos unum ad unum et ignem dantes caudae eius imbutae alcohole. Est cogitatio parum benigna. Sed fieri potest melius. Possumus imaginari donum natalicium omnino particulare pro cara avia nostra, quae cum parvi eramus nobis tam bene narrabat fabulas, vel pro amato aviolo nostro. Praetextu quod est natalis eorum eos ligamus ad sellam per ludum, et cum exspectant ut adveniat donum eis contra iniectamus ad repetitionem aquam salsam bullientem intra nasum, non sine eis prius accurate obstrictis ore. Deinde, cum atmosphaera satis calefacta est facimus intrare domum parvam bandam pastorum stupratorum quam recrutavimus post longas investigationes, individuos temperatos annis coituum cum ovibus et gallinis, et cum ipsi se dant operam cum miseris aviis nostris nos habemus bonum gustum immortalandi omne particulare cum parva nostra telecamera, faciendo statim postea revidere extenuatis aviis filmatum involuntariarum prodezzarum eorum, eos informantes pro correctitudine quod per technicum expedimentum coniuncti sumus cum antenna condominiali in frequentia recta, ita ut totum aedificium eos nunc admiretur loco RAI UNO. Volendo exaggerare possemus immittere optima fotogrammata in circuitu telematico INTERNET, ea ita ponentes ad dispositionem viginti milionum utentium in toto mundo. Sed exaggerando horror brevi se transformat in humorismum nigrum, et non amplius facit eundem effectum.
Aliquis poterit se scandalizare, putans quod aliquis alius possit audere cogitare aliquid talis generis. Si est pro hoc possum audere cogitare bene peius, sed nolebam nunc demonstrare quantum ego capax sim mihi imaginari horribile. Volebam in evidentiam ponere factum quod imaginari soli horrores est evolutio respectu gestus spectandi sibi horrores in filmo vel in telediurno. Stupetur de horroribus exhibitis in filmo Dario Argento & Collegarum et stupetur de horroribus exhibitis in telediurno ob defectum imaginationis quem prodimus non imaginando nobis in proprio id quod moderator filmi contra scivit sibi imaginari et id quod repugnantis iornalistae callidi potuerunt eruere circum societatem.
Horror attrahit quia exsistit et quia cum exsistat oportet se inde defendere scire. Non vere cognoscitur dum non occurritur. Sed appropinquatur ad eum cognoscendum observando exempla quae filmi et telediurna nobis praebent, vel utendo propria imaginatione. Quanto magis appropinquatum est ad eum cognoscendum, tanto magis capax est eum affrontandi cum is nos tangeret directe. Ad hoc serviunt filmi horroris, violentia in televisione, et telediurna. Ad hoc servit, bene magis, imaginatio, ei qui ea uti scit. Imaginari horribile, sciens id horribile esse, in omnibus particularibus suis, nobis praebet bonum potentiale defensionis contra eum.

Roberto Quaglia