Debeo conari esse banalis, eheu. Mihi in manus venerunt minutae epistularum quas iam tibi scripsi et animadverti eas revera turpes esse, id est mihi effugerunt momenta profunditatis involuntariae, in detrimentum banalitatis indispensabilis ad faciendum de quolibet producto productum bonum. Estne argumentum satis banale, hoc? Id revera spero. Omnes dicunt iam quamlibet rem esse in primis productum. Si id dicunt omnes, fortasse est conceptus banalis, id est prorsus id quod conor producere. Si omne est productum, vel est bonum productum bonum vel est malum productum malum. Bene, mihi videtur quod ad banalitatem bene imus. Quis est qui decidit quando res revera banalis est? Haec sententia mihi venit satis banalis. Me melioro.
Res esse potest banalis quibusdam et banalis aliis, id est, volebam dicere, banalis quibusdam et non banalis aliis. Et quid de eo dicitis ponere aliquas sententias in cursivo, sine particularibus causis? Nonne decise banale est? Fortasse leviter originalis est. Oportet attentos esse. Originalitas te exspectat in transitu post angulum, et te capit cum minime id exspectas. Sed res esse potest nullo modo banalis et tamen valde stulta. Estne melior bona banalitas vel peremptoria stultitia? Res nimis stulta desinit esse banalis.
Eheu! Excessus banalitatis ducit per proditionem ad oppositum suum cum minime id exspectas. Oportet decrementare correctitudinem semanticam - sed quid diabolum dico! - oportet diminuere bonitatem grammaticalem ad compensandos regurgitos banalitatis paradoxantis.
Ego intellego pulchrum nihil ne ego quidem, vobis assicuro revera. Quam figuram facio, hodie, cum his verbis quae mihi non placent ne paululum quidem? Videor fatuus, vel videor ignorans? Vel non videor pulchrum nihil quia iam desistis legere? Sed quid dico? Si desierunt legere non animadvertunt omnia haec verba quae tamen pergunt esse super folio chartae eis insciis, ergo quid adsunt ad faciendum?
Hic mihi videtur quod banalitas abiit ad se friggendum. Opus est pulchro loco communi ad salvandos capram et caules. Aliquid generis: "Res magni momenti est ut sit solidaritas". Nihil mali, eh? Enim pecunia non facit felicitatem, quia natura noverca est et cum minime id exspectas nodi veniunt ad pectinem et hic cadit asinus. Non est prorsus iustitia in hoc mundo! Verum prorsus est non esse fidendum. Magis cognosco personas et magis amo animalia.
Totum hoc simpliciter squalidum est, parum banale vel antibanale, fragmentum scriptum generis "vellem sed non possum", caterva sententiarum cumulatarum casu.
Fortasse valemus saltem fieri taediosi.
Sed cur deberemus fieri taediosi? Volebamus esse banales quia hoc est id quod placet hominibus. Sed taediositates non placent cuiquam. Hic prorsus erramus totum. Si prorsus oportet esse taediosos, tantundem valet dicere etiam aliquid scientifice interesans.
Care Maurizio Costanzo Show, iuva me tu...!
Ecce, adsumus! Superbanalitas!
«Care Maurizio Costanzo Show, conatus sum omnes vias sed nihil faciendum fuit. Omnes ianuae mihi clausae sunt in facie. Sum prorsus desperatus/a. Nescio amplius quid faciam. Mihi suaserunt me convertere ad te, et nunc tu es sola spes mea. Vita mea facta est infernus. Scio plurimas esse personas quae tibi scribunt cum problematibus etiam maioribus meo, sed volo me illudere quod velis mihi dare manum ad superandum hoc momentum meum difficile.
«Totum incepit cum systema nervosum meum non amplius sustinuit sub pondere terribilium problematum familiarium meorum, quae tibi parco quia utcumque semper sunt eaedem disgratiae, quae accidunt tam multis personis quae nascuntur infortunatae sicut ego. Cedimentum nervosum originis familiaris se propagavit ad alias sphaeras vitae meae, eam erodens progressive usque ad os.
«Nunc me sentio quasi nudus/a coram vita, quae me superat et me opprimit sub terribili pondere suo. Non possum aspicere ad futurum, et cum cogito de praeterito mihi veniunt tremores. Etiam me sfortzando ad summum, numquam valeo cogitare de praesenti plus quam aliquot secunda, quia in praesenti meo nihil est nihili praeter illam magnam angustiam quam nescio quomodo tibi explicem, sed mihi aufert etiam respirationem.
«Care Maurizio Costanzo Show, fac me venire ad show tuum ad patiendum in directo, ego puto exemplum passionis meae posse iuvare tot personas quae sunt in infelici situatione mea, et fortasse mihi posset iuvare ad inveniendum etiam bonam animam quae me velit iuvare... tantum indigeo auxilio... saepe cogito de me ipso/a quasi de avicula indefensa lapsa deorsum ex nido in lutum, et omnes me conculcant sine animadvertendo et nemo me colligit et me reponit in nidum...
«Auxilium!
Quem sensum habet scripsisse hanc rem hic? Et pro quocumque eam legerit, quem sensum habuit eam legisse? Sed quotiens sensum habet legisse aliquid quod modo legerit? Quotiens legitur aliquid oporteret deinde statim postea facere rapidam analysim ad intellegendum si sensum habuit legisse id quod lectum est. Parcerentur gigantea fragmenta vitae perditae!
Ignoscite mihi pro hac subita specie profunditatis involuntariae. Hodie, id iuro, tantum voluissem esse solum banalis. Sed nemo perfectus est.

Roberto Quaglia