a l'é l'Alessandro Testa ch'a l'é an mi ch'a scriverà le paròle ch'a seguiran, dàit ch'un àbil truch am consent d'accede diretament a le procedure d'elaborassion ëd sò servel.
Iv scrivo ant la mùltipla vesta dl'idolatra ch'as acòsta umilment a sò totem, locupletand soa stòlta consapevolëssa con j'illusòri vantagi che sta sùplica cartacea a porterìa a soa consapevolëssa televisivament minusabient, e ëdcò sota le speuje mentitris dël compilator mercenari ëd centon iletrà a us ëd manichin ossobuchìvor impalà ant la stòlida adorassion dij sò polsin inamidà; vieppì i-m mento memòria fotostàtica dël cantor dël pastiss e dël gorgonzola ch'a rancidiss dësmentià an stàntie credense meneghin-e, l'inarivàbil dolorant Carlo Emilio; e men ëd tùit i-m diciaro vòst ùmil servent e spetator Alessandro Testa.
Che la natura dl'improvisassion, dla lodà e vituperà improvisassion ch'a infarciss le dòte sbrodolant dissertassion dij esàngui fieuj dël De Sanctis, dj'epìgon d'un Getto rinverdì ant ël pàlid anguicrinì ëd Ferrara a sia materia ignòta ai pì, a magior rason an un mond ch'as pròstra adorant al fetissi dl'iperspecialisassion e dla conossensa supersiientìfica, che la natura dl'improvisassion, Iv disìa, a giasa ant ël pì complet abandon sorvërsà da lë strapodèj dla Fòrmula, dël Palinsest, an estrema anàlisi dla pretèisa tuta alfierian-a ëd possede un significant për minca significà, a inavererìa ël dògma hegelian dël "tut lòn ch'a l'é real..." e parèj via disend; ma che daré a sta pretèisa ëd domini an sl'univers mond, sta volontà ëd potensa cita cita, pì simil al "volli, volli, fortissimamente volli" dl'adùlter fulv che nen a l'infantil stupor dël mite superòm as stërma na sostansial incomprension dla natura dle ròbe a l'é na notissia ch'a l'ha avù scarsa circolassion ant l'ùltim para ëd sécoj, fàita miraco ecession për pòchi Untermenschen nèir pratican lë strèit e inagévol senté dël blues.
Assist-me adess, multipotent totem ch'it asperze an sël pòpol insipient toe catòdiche benedission gnòstiche, fa sì che col sant ausili ëd toa sapiensa procedent an ùnich, ininterot efluvi da col Un ëd cui ël nòm quadrisìlabo mia lenga profana a l'é nen degna ëd mentové, mia siensa limità e pecatris a peula atinge a na sflinsa ëd cola lus ch'da l'eternità a proman-a da l'ùnica font, da l'ùnich bin, da l'ùnich vasel ëd minca conossensa afinché mia lenga e mè terminal a peulo ardì ëd capté për Soa magior glòria na sflinsa ëd verità da doné, novel Prometeo, ai tò fieuj ch'a giaso ant l'oscurità. Parèj a sia.
A un cèrt pont, i diso mi, chi ch'at riva? Un spilungon con almanch tre pàrm ëd còl, i diso mi, un ch'a sosten che lòn ch'as vëd a l'é tuta na fàula, e ròbe dël géner.
Col lì a dis che lòn ch'i vëddoma, santa polenta , a l'é nen mìnga ver ma a l'é tuta n'imaginassion dj'euj, o ròbe parèj. Ròbe da nen chërde, i diso mi.
Ma còs a-i intra sòn con l'improvisassion, i direve vojàutri, mè cit amis? Còs a-i intra la natura dla realtà con un secondari procediment artìstich ma còs i diso artìstich da pantomima, da avanspetàcol, da sìrco!
Antramentre ch'ël fieul ëd sti temp iluminà e progressiv rimàstia an poltron-a concet ormai convolù an bòli d'ensim ch'già da temp a l'han esplicà soa lenta combin ch'inarestàbil òpera digestiva degradand minca ròba an n'opaca papa maleodoranta ch'd'àutr a speta nen che d'esse espulsa për j'orifissi che la natura, madernala ma sapienta, a l'ha predispòst acconciament a la bzògna, d'àutri, men sedentari, as acinz a estrae dal magma informe dl'indeterminà, novel demiurgh, la Splendenta Gema dël Neuv.
Ma che gema-splendenta-dël-neuv a sarìa, s'a fussa già conossùa?
A sàuta donca a toa perspicace cossiensa, amis letor, com minca òpera ëd vera scoverta a sia possìbil mach a travers ël nòbil strument dl'improvisassion.
Arsètta për na bon-a improvisassion:
1) Minca vira ch'it treuve quaicòs ch'at smija degn d'esse tnù, abandon-lo sùbit.
2) Dëfida ëd tut lòn ch'a riess a la prima
3) Dëfida ëd tut lòn ch'a riess nen a la prima
4) A-i é nen giust
5) A-i é nen falà
6) Quand it sas nen com fé, improvisa
S'it manteniras toa càuma quand tùit dantorn a ti a l'avran perdùla
S'it aceteras la riussìa e ël faliment ëd toe improvisassion con l'istess soris an sle làver
Se na vira terminà toa improvisassion it la tesaurizeras nen, scordandla për campete an un neuv travaj
Antlora, fieul, it saras n'improvisator.

Alessandro Testa