est Alessandro Testa qui in me est qui scribet verba quae sequentur, quia habilis dolus mihi consentit accedere directe ad procedimenta elaborationis cerebri eius.
Vobis scribo in multiplici veste idolatrae qui se accedit humiliter ad totem suum, locupletans stultam conscientiam suam illusoriis vantaggiis quae haec supplica chartacea afferret conscientiae suae televisive minushabenti, necnon sub exuviis mentientibus compilatoris mercenarii centonum illitteratorum ad usum manichinorum ossobuchivororum impalatorum in stolida adoratione manicarum suarum amylatarum; insuper me mentior memoriam fotostaticam cantoris pasticii et gorgonzolae quae rancescit immemor in stantiis credentiis mediolanensibus, inattingibilis dolens Carlo Emilio; et minus omnium me declaro humilem servum vestrum et spectatorem Alessandro Testa.
Quod natura improvisationis, laudatae et vituperatae improvisationis quae infarcit doctas effluentes dissertationes exsanguium filiorum De Sanctis, epigonorum cuiusdam Getto reviridati in pallido anguicrinito Ferrariae sit materia ignota plerisque, maiore ratione in mundo qui se prosternit adorans fetisso iperspecializationis et cognitionis superscientificae, quod natura improvisationis, Vobis dicebam, iaceat in completissimo abandono superata strapotere Formulae, Palinsesti, in extrema analysi praetensionis totae alfierianae possidendi significantem pro omni significato, invereret dogma hegelianum "totius eius quod reale est..." et ita porro dicendo; sed quod post hanc praetensionem dominii super universum mundum, hanc voluntatem potentiae parvam parvam, similiorem "volui, volui, fortissime volui" adulteri fulvi quam infantili stupori mitis superhominis se celet substantialis incomprehensio naturae rerum est notitia quae habuit scarsam circulationem in ultimo paro saeculorum, facta fortasse exceptione pro paucis Untermenschen nigris praticantibus strictum et inagevolem semitam blues.
Adiuva me nunc, multipotens totem qui aspergis super populum insipientem catodicas benedictiones gnosticas, fac ut sancto auxilio sapientiae tuae procedentis in unico, ininterrupto effluvio ab illo Uno cuius nomen quadrisyllabum lingua mea profana non est digna mentovare, scientia mea limitata et peccatrix possit attingere ad scintillam illius lucis quae ab aeternitate promanat ab unico fonte, ab unico bono, ab unico vasello omnis cognitionis ut lingua mea et terminale meum possint audere captare pro Eius maiore gloria scintillam veritatis ad donandum, novellus Prometheus, filiis tuis qui iacent in obscuritate. Ita sit.
Ad quoddam punctum, dico ego, quis tibi advenit? Spilungonus quidam cum saltem tribus palmis colli, dico ego, qui sustinet quod id quod videtur est tota fandonia, et res huius generis.
Ille illic dicit quod id quod videmus, sancta polenta, non est revera verum sed est tota imaginatio oculorum, vel res tales. Res non credendae, dico ego.
Sed quid pertinet hoc ad improvisationem, dicetis vos, parvi amici mei? Quid pertinet natura realitatis ad secundarium procedimentum artisticum sed quid dico artisticum pantomimicum, ab avanspectaculo, circense!
Dum filius horum temporum illuminatorum et progressivorum remasticat in sella conceptus iam convolutos in bolos enzymorum qui iam dudum explicaverunt lentam quamquam inarrestabilem operam digestivam degradantes omnem rem in opacam pappam male olentem quae nihil aliud exspectat quam ut expellatur per orificia quae natura, noverca sed sapiens, praedisposuit acconciamente ad necessitatem, alii, minus sedentarius, se accingit ad extrahendam ex magmate informi indeterminati, novellus demiurgus, Splendentem Gemmam Novi.
Sed quae gemma-splendens-novi esset, si iam esset cognita?
Salit ergo ad perspicacem conscientiam tuam, amice lector, quomodo omne opus verae detectionis sit possibile solum per nobile instrumentum improvisationis.
Recepta pro bona improvisatione:
1) Quotiens invenis aliquid quod tibi videtur dignum ut teneatur, id abandona statim.
2) Diffide de omni eo quod succedit primo conatu
3) Diffide de omni eo quod non succedit primo conatu
4) Non est rectum
5) Non est erratum
6) Cum nescis quomodo facere, improvisa
Si servabis tranquillitatem tuam cum omnes circum te eam amiserint
Si acceptabis successum et fallimentum improvisationum tuarum cum eodem risu in labris
Si semel terminata improvisatione tua eam non thesaurizabis, eam obliviscens ut te iacias in novum opus
Tunc, fili, eris improvisator.

Alessandro Testa