I deuv serché d'esse banal, malanassa. A m'son càpità an man le brute còpie dle lettere ch'i t'hai già scrit e i-m son ancorzù ch'a son dabon brute, visadì a m'son scapà dij moment ëd profondità involontaria, a dëscàpit dla banalità indispensàbil a fé ëd qualsëssìa prodòt un prodòt bon. A l'é un argoment assè banal, sòn? I lo spero dabon. Tùit a diso ormai che qualsëssìa còsa a l'é prima ëd tut un prodòt. S'a lo diso tùit, miraco a l'é un concet banal, visadì pròpi col ch'i son sercand ëd prodùe. Se tut a l'é un prodòt, o a l'é un bon prodòt bon o a l'é un cativ prodòt cativ. Bin, am smija ch'a banalità i soma andasend bin. Chi ch'a l'é ch'a decid quand na ròba a l'é dabon banal? Sta frase a m'é vnùa assè banal. I son mejorand.
Na ròba a peul esse banal për quaidun e banal për d'àutri, visadì, i vorìa dì, banal për quaidun e nen banal për d'àutri. E còs i na dise ëd buté quàiche frase an corsiv, sensa particolar motiv? A l'é nen decisament banal? Miraco a l'é lesirament original. A venta sté atent. L'originalità at speta al vàlich daré al canton, e at cheuj quand men it lo spete. Ma na ròba a peul esse për gnente banal e contut vàire stùpida. A l'é mej na bon-a banalità o na perentòria stupidità? Na ròba tròp stùpida a chita d'esse banal.
Malanassa! L'ecess ëd banalità a men-a a tradiment a sò opòst quand men it lo spete. A venta decrementé la corètëssa semàntica - ma còs ëd la fàva i diso! - a venta diminuì la bontà gramatical për compensé ij rigurgit ëd banalità paradossanta.
I-i capisso un bel gnente gnanca mi, iv assicuro dabon. Che figura i-i faso, ancheuj, con ste paròle ch'am piaso gnanca un pòchin? I smijo fòl, o i smijo ignorant? O pura i smijo un bel gnente përchè i l'eve già chità ëd lese? Ma còs i diso? S'a l'han chità ëd lese as në ancòrzo nen ëd tute ste paròle ch'ëdcò a continuo a esseje an sël feuj ëd carta a soa insaputa, donca còsa a-i son a fé?
Sì am smija che la banalità as në andàita a fesse frise. A-i va un bel leugh comun për salvé crava e còj. Quaicòs dël tipo: "La ròba importanta a l'é ch'a-i sia solidarietà". Gnente mal, eh? An efet ël dné a fa nen la felissità, përchè la natura a l'é madernala e quand men it lo spete ij nòd a ven-o al pento e sì a droca l'aso. A-i é pròpi nen giustissia a cost mond! A l'é pròpi ver ch'a-i é nen da fidesse. Pì i conòsso le përson-e e pì i amo j'animaj.
Tut sòn a l'é sempliciament squàlid, scarsament banal o antibanal, un tòch scrit dël tipo "i vorrìa ma i peuss nen", na masnà ëd frase ambaronà a la sgenà.
Miraco i riessoma almanch a vnì noios.
Ma përchè i dovrìo vnì noios? I vorìo esse banal përchè sòn a l'é lòn ch'a pias a la gent. Ma le noiosità a piaso a gnun. Sì i soma pròpi falend tut. S'a venta pròpi esse noios, tant a val dì ëdcò quaicòs ëd siientificament anteressant.
Car Maurizio Costanzo Show, giut-me ti...!
Ecco, i-i soma! Superbanalità!
«Car Maurizio Costanzo Show, i l'hai provà tute le stra ma a-i é stàit gnente da fé. Tute le pòrte a m'son sarasse an facia. I son pròpi disperà. I sai pì nen còs fé. A m'han consijà ëd adresseme a ti, e adess ti't ses mia sola speransa. Mia vita a l'é vnùa n'infern. I sai ch'a son vàire e vàire le përson-e ch'at scrivo con problema ëdcò magior dël mè, ma i veuj ilùdme ch'it vorras deme na man a superé cost mè moment difìcil.
«Tut a l'é comensà quand mè sistema nervos a l'ha pì nen tnù sota ël pèis dij mè terìbij problema familiar, ch'it sparmio përchè tant a son sempe le midem disgrassie, ch'a càpito a parèj tante përson-e ch'a nasso dësfortunà com mi. Ël cediment nervos d'orìgin familiar as é propagà a le d'àutre sfere ëd mia vita, erodend-la progressivament fin-a a l'òss.
«Adess i-m sento com patanù dëdnans a la vita, ch'am sorvërsa e am sghijssa sota sò terìbil pèis. I peuss nen vardé al futur, e quand i penso al passà am ven-o ij tramoli. Ëdcò sforsand-me al màssim, i riesso mai a pensé al present për pì ëd quàiche second, përchè an mè present a-i é gnente ëd gnente a part cola granda l'angossa ch'i sai nen com spieghete, ma am gava ëdcò ël flà.
«Car Maurizio Costanzo Show, fame vnì a tò show a sofre an direta, mi i penso che l'esempi ëd mia soferensa a podrìa giuté tante përson-e ch'a son ant mia anfelice situassion, e miraco am podrìa giuté a trové ëdcò n'ànima bon-a ch'am veula giuté... i l'hai tant da manca d'agiut... dëspess i penso a mi midem com a n'oslin indifèis drocà giù dal nì ant ël pàlto, e tùit am caussisso sensa ancorzse e gnun am cheuj e am buta torna ant ël nì...
«Agiut!
Che sens a l'ha avèj scrit sta ròba sì? E për chionque a l'abia lesùla, che sens a l'ha avù avèjla lesùa? Ma vàire vire a l'ha sens avèj lesù quaicòs ch'as abia pen-a lesù? Minca vira ch'as les quaicòs a dovrìa peui sùbit dòp fé na ràpida anàlisi për capì s'a l'ha avù sens avèj lesù lòn ch'as l'ha lesù. As sparmierìo gigantesch frament ëd vita dëspërdùa!
Scuseme për st'improvisa parvensa ëd profondità involontaria. Ancheuj, i lo giuro, i l'avrìa tant vorsù esse mach banal. Ma gnun a l'é perfet.

Roberto Quaglia