parloma adess ëd mi, dl'autor ëd ste righe, ëd cole ch'a l'han precedùle e ëd cole ch'a seguiteran.
I confesso ëd conòsseme. La longa convivensa con mi midem am giutà nen pòch. La magior part dle vire ch'i-m vardo a lë specc i-m riconòsso sensa tròp problema.
I son registrà a l'anàgrafe con ël nòm ëd Roberto Quaglia, e am arzulta ch'a l'é parèj ch'i son sempe ëstàit ciamà, fin da mia nassita (magg 1962). Mè nòm a spiega però vàire pòch ëd mi, considerand ëdcò ch'i lo ten-o nen an esclusiva. Combin ch'a sia nen un fàit frequent, a coesisto an Italia vàire "Roberto Quaglia", individ da l'idéntica etichëtta pur nètament distint, molecolarment, psicosomaticament, esistensialment e economicament, un da l'àutr. A Gènoa i soma, për lòn ch'am sia nòto, an doi a vnì ciamà parèj, e i son-se mai ancontrà, combin ch'mi i sia an varie ocasion ambatume an individ ch'a conossìo personalment mè omònim. Ma sòn a l'é gnentement anteressant, ëdcò për mi.
Lòn che l'autor ëd ste righe a ten d'esse a l'é argoment vàire pì anteressant, s'im consente cost sbòch ëd vanagloriosa esibission d'introspession.
Lòn che l'autor ëd ste righe a ten d'esse a l'é evidentement na facenda pitòst complessa, an difet dla qual còsa a podrìa nen tal còsa dise na question anteressanta.
I-m limiterai donca a sfioré mach ël tema, materia vàire pì adata a l'autobiografìa o a l'assidua frequentassion ëd mia përson-a, che a na lettera al Maurizio Costanzo Show, ëdcò se costa a ven spartìa an sl'Internet da l'umanità.
An na lettera al Maurizio Costanzo Show, ël gran totem dla Società Televisiva Italian-a, a l'é brut espandse an polpeton autoelogiativ. Bel a l'é nopà anbabolé con intermitent lòsna ëd sìntesi.
Isaac Asimov, ël gran autor ëd fantasiensa, a scrivè na serie ëd contin gej ciamà "Il Club dei Vedovi Neri". Ij mèmber ëd tal club a interogavo ritualment ij sò gradì òspit esordend con la provocanta domanda: «Chiel com a giustìfica soa esistensa?» Un dij tanti significà implìcit an tal domanda a l'era squasi: «Che fonsion ùtil a riviss ant la società uman-a?»
An na vita as peulo ancarné vàire o pòche fonsion, dëspess ëdcò an contradission un-a con l'àutra, sert a l'é che mai as é sensa ròl. Ëdcò l'esse sensa ròl a l'é un ròl. Ëdcò ël suissida, perfet esemplar ëd chi ch'a sent d'avèj perdù minca sò ròl e fonsion, an realtà as cala ossessivament ant ël bin definì ròl dël suissida, indispensàbil për riesse a masse.
Giustìfico mi, dëdnans a mi midem, mia esistensa? La rispòsta a l'é un mè fàit privà, ma as peul intuì. Chi ch'a l'abia antregament giustificà dëdnans a chiel istess Sò Pròpi Esiste, a perd anteresse a cimentesse ant ij gieugh ëd l'Esse, e a meuir, o alégher a speta ëd felo. Chi ch'a sàpia ëd nen avèj giustificà për gnente soa esistensa dëdnans a chiel istess, o inaspetatament a reagiss vigorosament o pì facilment a socomb a tal consapevolëssa, ma soa mòrt o speta ëd mòrt a l'é vàire men alégra.
I l'hai lassà dij segn, i son lassand dij segn durant mè percors teren?
Beh, quaich segn macroscòpich a-i é, e për quaich temp a resterà. I l'hai scrit vàire liber, vérgin e inédit an Italia, ma an pais lontan dësbocià a la vita, editìssim e, dzurtut, vendutìssim. I l'hai për agn gestì la Panteca ëd Gènoa, local original d'ancontr seral, fusin-a d'artista e fin pensator, che taj miraco a sarìo nen vnù sensa col sò nì o cròta ch'con cospìcua fatiga i l'hai mantnù an vita. Quaidun ëd lor a son inevitabilment tracimà an quaich Maurizio Costanzo Show. D'àutri segn ëd vita av riguardo nen, o miraco nopà sì, comsëssia sensa parlévne av garantisso ch'i l'hai lassaje e ancora adess i-j lasso.
I l'hai conossù e ancora adess i conòsso përsonagi ëd gran rilev mental. Trascurand ëd mensioné j'italian, për nen mortifiché ij sedicent saccent assent dai mè elench, i-m preso d'esibì mia recenta fita e gustosa corispondensa con Robert Sheckley, un tra ij mej pensator che la literatura american-a a l'abia mai prodòt, le inebriant conversassion con Jack Cohen, pirotécnich siensià e scritor anglèis, le ricorent maraton-e speculative con Florin Munteanu, eclétich siensià rumen e gran amis personal, ij fugas ma ripetù ancontr con Norman Spinrad, John Brunner, Harry Harrison, Frederik Pohl, Gianluca Vialli... tùit sti nòm av diso gnente, fòra l'ùltim? Ebin, col a rapresenta l'ùnica busìa dl'elench, e miraco l'ùnich nòm nòto a chi ch'a les. A l'é nen colpa mia. Còs i spetave da mi? Che an cost stringà simulacr d'autobiografìa i mensionèissa mach lòn ch'a mè euj a val pòch ma che le mòde imperant e le tradission autobiogràfiche a imponrìo? Gnente da fé! I-m ten-o acuratament a la larga dal dëspatarévve vàire lenghe ch'mi i sàpia parlé, che tìtoj ëd studi ch'i dovrìa vantéme ëd possede o vergogneme ëd nen avèj, vàire e che relassion ch'i l'abia consumà con l'àutr sess (o l'istess? o j'àutri ancora?), che a sio ij particolar psicoanatòmich ëd mè vive quotidian, ëd col dla sman-a, mensil e annual, che a sia ël color ëd mia pel. E se mi i fussa negr? Vojàutri còs i na seve? Ofendve nen s'i diso pròpi "negr" e nen "estracomunitari". Chi ch'a deuvra la paròla "estracomunitari" a l'é generalment un ingénov o un cojon o tùit doi, e i-m veuj nen sotrame dal dilo. Mia mèra a l'é an efet n'estracomunitaria, o almanch, a lo l'é ëstàita fin-a quaich dì fa. Dabon! Sorprèis? Ma a l'é nen negra. A l'é austrìaca. Fin-a pòchi dì fa l'Àustria a fasìa nen part dla comunità europenn-a. Donca chila a l'é sempe ëstàita n'estracomunitaria. Com ij mè amis american, e ij nòstri nemis svìsser (amis? nemis?). Chi ch'a deuvra la paròla "estracomunitari" për descrive un negr a l'é generalment un cojon dla pes specie, visadì un cojon ipòcrita. Për ël negr a cambia gnente, përchè dòp un pòch ëdcò la paròla "estracomunitari" a ven n'insult. L'insult a l'é mai an na paròla, ma ant la ment volgar ëd chi ch'a la deuvra. Mach che parèj as capiss pì gnente e a finì insultà a finiss për ritrovej-se ëdcò mia mèra, përchè dàit ch'a l'é estracomunitaria a deuv esse negra për fòrsa e vende siondoj an sle plaje e che nopà ch'a torna a ca soa che pitòst nojàutri ch'i soma nen rassista i la giutoma là an col sò pais.
Ecco, i-m son dëstraìme n'àtim, e già sta autobiografìa a smija decisament nen esse pì tala, ma ël sòlit simulà delìri ch'spontaneament i esalo tute le vire ch'i son mi midem pur essend-lo pròpi nen. Coerentement antlora i la chito, ricordandve an saradura ij dat essensiaj. Am ciamo tùit Roberto Quaglia, e i l'hai parèj finì për chërde d'avèj mè nòm. I chërdo con intensità variàbil d'esse mi midem, ëdcò quand i chërdo d'esse quaidun d'àutr. I chërdo comsëssia sempe ëd chërde. I penso ëd pensé, e dle vire i penso ëd pensé ëd pensé. I serco d'esse cortèis con mi midem, ëdcò se dle vire i-m gavo ël salut. Quand i-m ancontro për stra i-m riconòsso squasi sempe e ël pì dle vire i-m fërmo a scambié doe ciance con mi midem, fin-a a quand ij mè discors am ven-o a nòja e antlora i-m molo promëttend-me però ëd telefoneme, lòn che però i faso mai, ëdcò përchè i sai ch'i trovrìa la linia ocupà. Le barzelëtte ch'i-m conto am fan pì nen rije përchè i-j sai già tute. Quand i son nen d'acòrdi con ij mè discors i-m mando a col pais e peui i-m parlo mal ëd mi, ma i-m dago nen a ment. I-m calùnio, ma i-m chërdo nen, né i-m querelo. A la fin i torno a frequenteme con frequenta frequensa. I son viv, ma i l'hai nen falo apòsta, ëdcò se un pòch i m'na profito. A l'at ëd scrive tut sòn l'anàgrafe am considera trantadoienn, ma i sai ch'a durerà nen për sempe. Dle vire i-m diverto, d'àutre vire nò. Ma i serco comsëssia sempe ëd nen anojeme, lòn ch'i sugeriso ëd fé a tùit, dàit ch'anojesse a l'é nen còsa peui tant bruta, ma a l'é noios.

Roberto Quaglia