loquamur nunc de me, de auctore harum linearum, de illis quae eas praecesserunt et de illis quae sequentur.
Fateor me me cognoscere. Longa conviventia cum me ipso me adiuvit non parum. Maxima pars vicium quibus me in speculo specto me agnosco sine nimiis problematibus.
Registratus sum in anagraphe nomine Roberto Quaglia, et mihi constat ita me semper vocatum esse, ab nativitate mea (Maius 1962). Nomen meum tamen valde parum de me explicat, considerans etiam me id non in exclusiva detinere. Quamquam non sit factum frequens, coexsistunt in Italia varii "Roberto Quaglia", individui identica etiquetta sed nette distincti, moleculariter, psychosomatice, exsistentialiter et economice, unus ab altero. Genuae sumus, quantum mihi notum est, duo qui ita vocamur, et numquam convenimus, quamquam ego variis occasionibus inciderim in individuos qui personaliter cognoscebant homonymum meum. Sed hoc nullo modo interesans est, etiam mihi.
Id quod auctor harum linearum reputat se esse argumentum est multo interesantius, si mihi conceditis hunc exitum vanagloriosae exhibitionis introspectionis.
Id quod auctor harum linearum reputat se esse evidenter res aliquanto complexa est, qua re deficiente non posset talis res dici quaestio interesans.
Me limitabo ergo ad solum thema perstringendum, materiam multo aptiorem autobiographiae vel assiduae frequentationi personae meae, quam epistulae ad Maurizio Costanzo Show, etiamsi haec in Interrete ab humanitate communicatur.
In epistula ad Maurizio Costanzo Show, magnum totem Societatis Televisificae Italicae, turpe est se expandere in farcimina autoelogiativa. Pulchrum est contra praestringere intermittentibus fulguribus synthesis.
Isaac Asimov, magnus auctor scientiae fictae, scripsit seriem narratiuncularum policiarium vocatarum "Il Club dei Vedovi Neri". Membra talis clubi ritualiter interrogabant gratos hospites suos exordientes provocanti quaestione: «Quomodo Tu exsistentiam tuam iustificas?» Una ex multis significationibus implicitis in tali quaestione erat fere: «Quam functionem utilem geris in societate humana?»
In una vita incarnari possunt multae vel paucae functiones, saepe etiam in contradictione una cum altera, certum est numquam esse sine munere. Etiam esse sine munere est munus. Etiam suicida, perfectum exemplar eius qui sentiat se omne proprium munus et functionem amisisse, re vera se obsessive demittit in bene definitum munus suicidae, indispensabile ad se occidendum.
Iustificone ego, coram me ipso, exsistentiam meam? Responsum est meum factum privatum, sed intui potest. Qui integre iustificaverit coram se ipso Proprium Exsistere, amittit interesse ad se cimentandum in ludis Essendi, et moritur, vel laete id facere exspectat. Qui sciat se nullo modo iustificavisse propriam exsistentiam coram se ipso, vel inexspectate vigorose reagit vel facilius succumbit tali conscientiae, sed mors eius vel exspectatio mortis multo minus laeta est.
Reliquine signa, relinquone signa durante itinere terreno meo?
Age, aliquod signum macroscopicum est, et per aliquod tempus manebit. Scripsi varios libros, virgines et ineditos in Italia, sed in regionibus longinquis ad vitam efflorescentes, editissimos et, praesertim, venditissimos. Per annos gessi Panteca Genuae, locale originale congressus vespertini, officinam artificum et subtilium cogitatorum, qui tales fortasse non facti essent sine illo nido vel latibulo suo quod conspicuo labore in vita servavi. Aliqui ex eis inevitabiliter effluxerunt in aliquos Maurizios Costanzos Show. Alia signa vitae vos non spectant, vel fortasse contra ita, utcumque sine vobis de eis loqui vobis garantio me ea reliquisse et adhuc relinquere.
Cognovi et adhuc cognosco personas magni momenti mentalis. Neglegens mentionem italorum, ne mortificem sic dictos sapientulos absentes ab elenchis meis, glorior exhibere recentem densam et gustosam correspondentiam meam cum Robert Sheckley, uno ex optimis cogitatoribus quos litteratura americana umquam produxit, inebriantes conversationes cum Jack Cohen, pyrotechnico scientista et scriptore anglico, recurrentes maratonas speculativas cum Florin Munteanu, eclectico scientista rumeno et magno amico personali, fugaces sed iteratos congressus cum Norman Spinrad, John Brunner, Harry Harrison, Frederik Pohl, Gianluca Vialli... omnia haec nomina vobis nihil dicunt, praeter ultimum? Age, illud repraesentat unicum mendacium elenchi, et fortasse unicum nomen notum ei qui legit. Non est culpa mea. Quid a me exspectabatis? Ut in hoc stricto simulacro autobiographiae mentionem facerem solum eius quod oculis meis parum refert sed quod modae imperantes et traditiones autobiographicae imponerent? Nihil faciendum! Me accurate procul teneo a vobis effutiendo quot linguas ego loqui sciam, quos titulos studii gloriari deberem possidere vel pudere non habere, quot et quales relationes consumpserim cum altero sexu (vel eodem? vel alii adhuc?), quales sint particularia psychoanatomica vivendi mei cotidiani, illius hebdomadalis, menstrui et annui, qualis sit color pellis meae. Et si ego niger essem? Vos quid de eo scitis? Ne offendamini si proprie dico "niger" et non "extracommunitarius". Qui utitur verbo "extracommunitarius" generaliter ingenuus est vel stultus vel ambo, et nolo me subtrahere ab id dicendo. Avia mea enim extracommunitaria est, vel saltem, fuit usque ad aliquot dies ante. Revera! Mirati? Sed non est nigra. Austriaca est. Usque ad paucos dies ante Austria non erat pars communitatis europaeae. Ergo ea semper fuit extracommunitaria. Sicut amici mei americani, et inimici nostri helvetici (amici? inimici?). Qui utitur verbo "extracommunitarius" ad describendum nigrum generaliter stultus est pessimae speciei, id est stultus hypocrita. Nigro nihil mutat, quia post aliquid etiam verbum "extracommunitarius" fit insultus. Insultus numquam est in verbo, sed in mente vulgari eius qui eo utitur. Sed sic nihil amplius intellegitur et insultata finit ut etiam avia mea ibi se inveniat, quia cum sit extracommunitaria debet nigra esse necessario et vendere pendentia in litoribus et potius domum suam redeat quod potius nos qui non sumus racistae eam ibi in illa patria sua adiuvamus.
Ecce, distractus sum momentum, et iam haec autobiographia videtur decise non amplius talis esse, sed solitum simulatum delirium quod sponte exhalo quotiens sum me ipse quamquam id nullo modo sum. Coherenter ergo desino, vobis in clausura revocans data essentialia. Me vocant omnes Roberto Quaglia, et sic finivi credere me nomen meum habere. Credo intensitate variabili me esse me ipsum, etiam cum credo me esse aliquem alium. Credo utcumque semper me credere. Puto me putare, et interdum puto me putare me putare. Conor comis esse cum me ipso, etsi interdum mihi salutationem tollo. Cum me in via convenio me agnosco fere semper et plerumque consisto ad duo verba cum me ipso commutanda, usque dum sermones mei mihi taedio sunt et tunc me dimitto mihi tamen promittens me mihi telephonaturum, quod tamen numquam facio, etiam quia scio me lineam occupatam inventurum. Faceti quos mihi narro non amplius me ridere faciunt quia eos iam omnes scio. Cum non consentio cum sermonibus meis me ad illam patriam mitto et deinde mihi male de me loquor, sed mihi non ausculto. Me calumnior, sed mihi non credo, neque me querelor. Tandem redeo me frequentare frequenti frequentia. Vivus sum, sed id non de industria feci, etsi paulum inde proficio. In actu scribendi haec omnia anagraphe me considerat duos et triginta annos natum, sed scio id non in perpetuum duraturum. Interdum me oblecto, aliis vicibus non. Sed conor utcumque semper non me taediari, quod suadeo omnibus facere, quia taediari non est res deinde tam turpis, sed taediosa est.

Roberto Quaglia