faeddamus immoe de mie, de s'autore de custas rigas, de cussas chi l'ant precèdidu e de cussas chi ant a sighire.
Cunfesso de mi connòschere. Sa longa cumbivèntzia cun megus m'at agiuadu no pagu. Sa prus parte de sas bortas chi mi abbàido a s'ispigru mi reconnosco sena tropu problemas.
So registradu a s'anàgrafe cun su nòmine de Roberto Quaglia, e mi resurtat chi est gasi chi so semper istadu giamadu, fintzas dae sa nàschida mia (maju 1962). Su nòmine meu ispiegat però meda pagu de mie, cunsiderende fintzas chi no lu tèngio in esclusiva. Fintzas si no est unu fatu frecuente, coesistint in Itàlia vàrios "Roberto Quaglia", indivìduos cun sa matessi eticheta fintzas netamente distintos, molecularmente, psicosomaticamente, esistentzialmente e economicamente, unu dae s'àteru. A Gènova semus, pro cantu mi siat notu, in duos a èssere giamados gasi, e no nos semus mai atopados, fintzas si deo mi so in vàrias ocasiones imbàtidu in indivìduos chi connoschiant personalmente s'omònimu meu. Ma custu no est pro nudda interessante, fintzas pro mie.
Su chi s'autore de custas rigas pensat de èssere est argumentu meda prus interessante, si mi permitides custu isbocu de vanagloriosa esibitzione de introspetzione.
Su chi s'autore de custas rigas pensat de èssere est naturalmente una chistione meda cumplessa, e si no fiat gasi no si diat pòdere nàrrere una chistione interessante.
Mi apo a limitare duncas a isfiorare isceti su tema, matèria meda prus adata a s'autobiografia o a s'assìdua frecuentatzione de sa persone mia, che a una lìtera a su Maurizio Costanzo Show, fintzas si custa benit cumpartzida in Internet a s'umanidade.
In una lìtera a su Maurizio Costanzo Show, su mannu totem de sa Sotziedade Televisiva Italiana, est feu s'islargare in purpetones autoelogiativos. Bellu est imbetzes ispibarare cun intermitentes lampos de sìntesi.
Isaac Asimov, su mannu autore de fantasièntzia, iscrieit una sèrie de contigheddos giallos giamados "Il Club dei Vedovi Neri". Sos membros de custu club interrogaiant ritualmente sos ospites graditos issoro incumintzende cun sa domanda provocante: «Issa comente giustìficat s'esistèntzia sua?» Unu de sos medas significados implìcitos in custa domanda fiat belle a nàrrere: «Cale funtzione ùtile tenet in sa sotziedade umana?»
In una vida si podent incarnare medas o pagas funtziones, ispissu fintzas in contraditzione una cun s'àtera, tzertu est chi mai si est sena rolu. Fintzas s'èssere sena rolu est unu rolu. Fintzas chie si bochit, perfetu esemplare de chie sentit de àere pèrdidu onni rolu e funtzione sua, in realidade si falat ossessivamente in su bene definidu rolu de chie si bochit, indispensàbile pro bi arribare.
Giustìfico deo, cara a mie etotu, s'esistèntzia mia? Sa risposta est unu fatu privadu meu, ma si podet intuire. Chie at intreu intreu giustificadu cara a sese matessi Su Pròpiu Esìstere, perdet interessu a si tzimentare in sos giogos de s'Èssere, e morit, o cuntentu isetat de lu fàghere. Chie ischit de no àere giustificadu pro nudda s'esistèntzia sua cara a sese matessi, o inaspetadamente reagit cun fortza o prus fàtzile sucumbit a custa cussèntzia, ma sa morte sua o aspetu de morte est meda prus pagu cuntenta.
Apo lassadu sos sinnos, so lassende sos sinnos durante su percursu terrenu meu?
Ebbè, carchi sinnu macroscòpicu b'est, e pro carchi tempus at a abbarrare. Apo iscritu vàrios libros, vìrgines e inèditos in Itàlia, ma in paisos atesos ischirriados a sa vida, editìssimos e, suba de totu, bendidìssimos. Apo pro annos gestidu sa Panteca de Gènova, locale originale de atòbiu serale, fusina de artistas e finos pensadores, chi tales forsis no diant èssere diventados sena cussu nidu o cuvile issoro chi cun manna fatiga apo mantesu in vida. Calicunu de issos est inevitabilmente tracimadu in carchi Maurizi Costanzi Show. Àteros sinnos de vida no bos riguardant, o forsis imbetzes eja, comunque sena bos nde faeddare bos garantzo chi los apo lassados e galu los lasso.
Apo connotu e galu connosco personàgios de mannu risaltu mentale. Iscurende de mentovare sos italianos, pro no mortificare sos sedicentes sabidos assentes de sos elencos mios, mi prègio de esibire sa reghente fita e gustosa currispondèntzia mia cun Robert Sheckley, unu tra sos mègius pensadores chi sa literadura americana apat mai prodùidu, sas inebriantes cunversatziones cun Jack Cohen, pirotècnicu iscientziadu e iscritore inglesu, sas ricorrentes maratonas speculativas cun Florin Munteanu, eclèticu iscientziadu rumenu e mannu amigu personale, sos fugatzes ma ripètidos atòbios cun Norman Spinrad, John Brunner, Harry Harrison, Frederik Pohl, Gianluca Vialli... totu custos nòmines no bos narant nudda, francu s'ùrtimu? Ebbè, issu rapresentat s'ùnica fàula de s'elencu, e forsis s'ùnicu nòmine notu a chie leget. No est curpa mia. Ite bos isetàbedis dae mie? Chi in custu istrintu simulacru de autobiografia mentovare isceti su chi a sos ogros mios pagu importat ma chi sos modos imperantes e sas traditziones autobiogràficas imponerent? Nudda de fàghere! Mi tèngio acuradamente atesu dae su bos ispiatellare cantas limbas deo isco faeddare, cales tìtulos de istùdiu diat dèpere mi bantare de tènnere o mi birgongiare de no àere, cantas e cales relatziones apo cunsumadu cun s'àteru sessu (o su matessi? o sos àteros galu?), cales sunt sos particulares psicoanatòmicos de su bìvere cuotidianu meu, de cussu chidajolu, mensile e annuale, cale siat su colore de sa pedde mia. E si deo fia nieddu? Bois ite nde ischides? No bos ofendades si propriamente naro "nieddu" e no "estracomunitàriu". Chie impreat sa paràula "estracomunitàriu" est generalmente unu ingènuu o unu istrontzu o ambos duos, e no mi chèrgio sutraire de lu nàrrere. Sa giaja mia est difatis una estracomunitària, o a su nessi, l'est istada finas a carchi die a como. A beru! Surprise? Ma no est niedda. Est austrìaca. Finas a pagas dies a como s'Àustria no faghiat parte de sa comunidade europea. Gasi issa est semper istada una estracomunitària. Comente sas amigas americanas mias, e sos nemigos isvìtzeros nostros (amigas? nemigos?). Chie impreat sa paràula "estracomunitàriu" pro descrìere unu nieddu est generalmente unu istrontzu de sa peus ispètzie, est a nàrrere unu istrontzu ipòcrita. Pro su nieddu no càmbiat nudda, proite a pustis unu pagu fintzas sa paràula "estracomunitàriu" diventat un'insurtu. S'insurtu no istat mai in una paràula, ma in sa mente bulgare de chie l'impreat. Isceti chi gasi no si cumprendet prus nudda e a acabare insurtada acabat pro nos torrare a agatare fintzas sa giaja mia, proite dadu chi est estracomunitària depet èssere niedda pro fortza e bèndere ciòndolos in sas ispiàgias e chi imbetzes si nde torrat a domo sua ca prus a prestu nois chi no semus ratzistas l'agiuamus inie in cussu paisu suo.
Eccu, mi so distraidu unu àttimu, e giai custa autobiografia paret decisamente no èssere prus tale, ma su sòlitu simuladu delìriu chi spontaneamente esalo totu sas bortas chi so a mie etotu fintzas no essèndelu pro nudda. Coerentemente tando l'acabo, arregordàndebos in serrada carchi data essentziale. Mi giamant totus Roberto Quaglia, e apo gasi acabadu pro crèdere de tènnere su nòmine meu. Creo cun intensidade variàbile de èssere a mie etotu, fintzas cando creo de èssere calicunu àteru. Creo comunque semper de crèdere. Penso de pensare, e carchi borta penso de pensare de pensare. Chirco de èssere cortese cun megus, fintzas si carchi borta mi bogo su saludu. Cando m'atòbio pro carrela mi reconnosco belle semper e su prus de sas bortas mi firmo a cambiare duas ciàcciaras cun megus, finas a cando sos discursos mios mi benint a nòdiu e tando mi mollo prometèndemi però de mi telefonare, chi però no lu fatzo mai, fintzas proite l'isco chi diat agatare sa lìnea ocupada. Sas barzelletas chi mi conto no mi faghent prus rìdere proite las isco giai totus. Cando no so de acordu cun sos discursos mios mi mando a cussu paisu e posca mi faeddo male de mie, ma no mi dao contu. Mi calùmnio, ma no mi creo, ne mi querelo. A sa fine torro a mi frecuentare cun frecuente frecuèntzia. So bivu, ma no l'apo fatu aposta, fintzas si unu pagu mi nde profeto. A s'atu de iscrìere totu custu s'anàgrafe mi cunsìderat trintaduenne, ma l'isco chi no at a durare pro semper. Carchi borta mi diverto, àteras bortas nono. Ma chirco comunque semper de no m'annoiare, chi suggerzo de fàghere a totus, proite annoiàresi no est cosa poi gasi fea, ma est noiosa.

Roberto Quaglia