hodie sociologos non fero. Me ad reflectendum quinque minutas posui, et mihi in mentem venit ut sociologi agnoscantur sufficere cursum laureae in sociologia conficere, id est notiones in certo numero librorum praestabilitorum contentas assimilavisse et examina ad ea relativa transivisse (operatio nequaquam problematica pro persona intelligentiae normalis). Tandem, titulatus sociologus non est persona quae demonstraverit se aliquid intellexisse de comportamento societatis, sed persona quae demonstraverit se studuisse id quod alii intellexerunt de comportamento societatis. Definitio mea paulum extremistica sonare posset, id fateor. Videamus ergo quaestionem ex alio angulo: quidam omnes libros regulamentares cursus sociologiae studet, obtinet suum bonum certificatum sociologi, deinde inepte scribit articulos in quibus temere miscet conceptus alienos ab eo discitos, vel adhuc peius vadit ad dicendam aliquam sententiam effectivam in televisione, vel se claudi facit per annum solum in spelunca ad librum scribendum se ipsum quaerens, et ecce identitas eius sociologi plene conclamata est et ab omnibus accepta. Re vera, sufficit scribere se sociologum esse in scidula visitatoria, et fere omnes id credent. Ad increulos tacendos sufficiet citare hic et illic temere Mac Luhan et aliquem alium quem nescio cur ego non sum sociologus.
Ipso quia non sum sociologus, incidi in nonnullas reflectiones meas quas a nullo sociologo - eheu - mihi umquam adhuc accidit audire, et quas nunc refero ad te, care Maurizio Costanzo Show, et ad quemcumque, per te, harum sententiarum mearum umquam esset bersaglium.
Sucus simplex est et apparentia valde banalis, et resumitur in sententia quae omnia dicit et nihil dicit: "TELEVISIO EST RELIGIO MODERNA."
Pulchra inventio, dicent multi. Sed ne in superficie consistamus, dico ego, et analyzemus eius implicationes. In primis: cui inservivit, inservit et semper inserviet, in omni tempore et loco mundi, quaelibet religio? Nulla sophismata vel responsa tortuosa, quaeso! Unum solum responsum clarum, simplex, pragmaticum, inconfutabile: "Religio inservit ad praebenda populationi communia modela comportamenti."
Eos vocare potes ut vis: ethica, moralis, valores etc. Substantia eadem est. In omni tempore et loco mundi religio inservit ad communicandum hominibus quomodo oporteat se gerere. Quicumque revera fidem habeat in propriam religionem, se gerit ut sua religio praescribit.
Religio indispensabilis est ad organizationem socialem, et qui contrarium putat stultus est et id mox demonstrabo. Non exsistunt, neque umquam exstiterunt, societates humanae carentes religione. Est de hoc multa confusio terminorum, quia solum religiones traditionales hodie tales apparent cuilibet nostrum (sed non semper ita fuit; hodie christianus scit etiam mahometanum religionem habere; saeculis ante, non-christianus erat christiano solum infidelis non dignus vivere, et enim valde popularis erat bellum sanctum, etiam hodie popularissimum inter islamicos). Religiones non-traditionales, contra, nondum agnitae sunt ut religiones ad omnes effectus. Recentissima et potentissima inter novas religiones non-traditionales est Televisio, et nemo adhuc eius plenam conscientiam cepit et publice expressit.
Sociologi blaterant de obvia consideratione Televisionem esse potentissimum instrumentum communicationis quod umquam exstiterit. Hoc verum est. Sed est solum initium.
In multis ex regionibus ubi Televisio maxime invaluit, religiositas popularis traditionalis valde demissa est. Cur? Id quod scribo, ut iam dictum, non vult esse (sicut enim non est) tractatus sociologicus de relationibus exsistentibus inter televisionem et sensum religiosum, sed epistula ad Maurizio Costanzo Show ubi simpliciter vertatur lux conscientiae collectivae in directionem adhuc parum tritam. Multae et nimiae similitudines inveniuntur in comportamentis eius qui devotus sit religioni traditionali et eius qui devotus sit Televisioni, ut eas tamquam coincidentias liquidemus. Quales similitudines? Age, conemur aliquas simul detegere:

• COMMUNIA MODELA COMPORTAMENTI: Ut iam dictum, quicumque devotus sit religioni, ex ea propria modela comportamenti trahit. Accidit christianis, buddistis et mahometanis. Et sic enim accidit etiam telespectatoribus: ipsi emunt producta in Televisione publicitata, copiant facetias a cabarettistis Televisificis, agunt autocinetum cum temeritate qua agitur in Televisione (sic causantes, exempli gratia, famosas strages diei Saturni vespere), discunt violentiam exercere cum incuria qua exercetur in Televisione (sicut aliter inexplicatum phaenomenon hyperviolentiae minorum in America demonstrat), fingunt proprias praeferentias sexuales ad modelum vasti catalogi sex-symbolorum disponibilis in universo Televisifico, et sic porro.
• DOGMATA: Quicumque devotus sit religioni, eius dogmata irreflexe accipit. Devoti in Televisione, credunt dogmatice ei quod eis dicitur in telediurno (callidiores sibi placent credere cuidam telediurno magis quam alii, sed substantia non mutat). Emblematica est hac de re celebris sententia, adhibita ad demonstrandam veridicitatem informationis: "Id dixit televisio..."
• "TRANCE": Proprium cuiusque fidelis durante functione religiosa est eius in statum trance cadere. Accidit buddistis, catholicis, islamicis et zulù. Accidit etiam ei qui in programma televisificum immersus est. Televisionem spectans quis se disiungit a propria realitate individuali et cerebrum undas alpha emittit (signum inconfutabile alterationis status conscientiae). Sicut in ecclesia cum proprio deo, ante Televisionem quis se identificat cum obiecto propriae venerationis, sive personis Televisificis. Cum identificatio non succedit canalis mutatur (ad alium sanctum vertitur), sed ex ecclesia non exitur, id est Televisio non extinguitur. Ad zapping recurritur cum non amplius scitur cui sancto se voveat.
• REVERENTIA AUCTORITATIS SACERDOTALIS: Quilibet authenticus fidelis cuiuslibet religionis accedet tremens ad eum qui incarnet symbolum proprii cultus, sive auctoritatem sacerdotalem. Observatis tremoribus, balbutiis et solemnitate interiore cuiuscumque coram inveniatur cum propria celebritate Televisifica praedilecta, non videntur esse dubia quin agatur de eodem et identico phaenomeno mentali.
• HAERESIS: Una ex characteristicis cuiuslibet religionis quae tam potens sit ut fideles eius experientiam tam absolutam habeant ut nullo modo conscii sint agi de religione, est illa producendi phaenomenon haereseos, id est impiam demolitionem cuiuscumque non demonstret factis se eius sectatorem esse. Accidit - cum parvis variantibus - in Catholicismo et in Nazismo, et adhuc evenit - mensura differenti - in novis religionibus non traditionalibus, sicut investigatio scientifica, psychanalysis (Resumemus prius vel posterius, in aliqua alia epistula - vel non... quis scit? - argumentum quod etiam scientia, sicut psychanalysis - quae scientia non est - sint, substantialiter, structuratae non multo differenter respectu religionum traditionalium.), et Televisio. Temptet lector, si verbis meis non credit, fingere cum interlocutoribus suis se non scire quid sit Maurizio Costanzo Show, Telediurnum, non scire qui sint pippobaudo, mikebongiorno, mauriziocostanzo, sgarbi... Insistens ad ultimum, cum quocumque, se prorsus non scire quis vel quid praedictae divinitates sint, sibi comparabit famam individuorum "stranorum", asocialium, qui fingunt se insanos esse vel contra sunt. Breviter, quis se inveniet prorsus emarginatum. Est marca haereseos modernae. Et tamen, fere nemo nostrum umquam vidit praedictas divinitates propriis oculis... ad vivum! Eae alloggiant in cerebris nostris quia earum essentiam capimus in Televisione, sicut bonus christianus essentiam Dei capit in Ecclesia. Quia essentia Televisifica facilior est ad capiendum quam ecclesialis, quatenus instructa est optimis imaginibus coloratis et sonis convincentibus (nunc etiam stereo), religio Televisifica plene supplantat illam ecclesialem traditionalem.

  Maxima vis religionis Televisificae est quod omnes eius fideles - qui tamen plus minusve sciunt quid sit religio - non habent conscientiam agi de religione, et eius ergo devoti sunt ut magis non possent. Hoc non traho conclusiones morales de maiore vel minore "bonitate" religionis Televisificae. Bonitas et Malitia sunt categoriae infidae, quae numquam unitatem iudicii consequuntur. Indubitanter apparere debuerunt "mali", haereticis ab Inquisitione Christiana tortis, sacerdotes Sanctae Matris Ecclesiae, qui eos torquebant non propria malitia, sed genuina convictione "malos" esse alios.
  Religio Televisifica nec bona est, nec mala, quamquam in ea capi possit et Bonum et Malum. Televisio praebet hodie omnibus nobis communia modela comportamenti. Docet valorem ecologiae (valorem omnino absentem in omnibus regionibus ubi Televisio eum diu non promoverit), sed etiam valorem violentiae (est hic quibusdam, me incluso, valor negativus, sed aliis valor positivus, adeo verum est ut a multis cum superbia exerceatur). Docet valorem iurium civilium, sed etiam valorem officiorum consumisticorum, nos condicionans ut consumere debeamus, consumere, et magis ac magis laborare ad plus consumendum. Docet valorem lealtatis sportivae, sed etiam guerrillae inter factiones, eam verbis stigmatizans, sed eodem tempore eam promovens, ex ea faciens mythum negativum transgressionis. Docet valorem solidarietatis, sed etiam illum rampantismi, divitiarum omnibus pretiis. Docet valorem Catholicismi, nos certiores faciens de orationibus papalibus, sed etiam valorem visionis exclusive genitalis sexus, nobis disponibiles reddens milia videocassettarum porno. Docet valorem essendi sicut madreteresadicalcutta, sed etiam valorem consumismi sentimentalis more americano.
  Intellegisne, care Maurizio Costanzo Show, quomodo se res habeant? Maxima pars valorum nostrorum et convictionum nostrarum nobis hodie praebentur a Televisione, sicut nobis olim praebebantur a timore Dei. Sed Televisio exsistit a pauco tempore, a paucissimo tempore. Maxima pars italorum crevit sine timore Televisionis, et conversio in aetate adulta non valet fidem radicatam ab primis annis vitae. Veri et authentici adepti absoluti religioni Televisionis sunt solum pueri qui adhuc crescunt... et est ergo in societate crastina, cum omnes creverint ab initio in timore Televisifico, quod videbimus plene eclatantes effectus revolutionis in actu...
  Speculari licitum est, delectabile et interdum debitum, care Maurizio Costanzo Show. Erit in alia epistula, fortasse, ubi me oblectabo speculans quomodo erit societas futura, cum Televisio regnabit suprema inter religiones mundi, regnum tam absolutum ut subditi ei caece oboedient, devotione pari illi quam alii subditi, aliis temporibus, nutriverunt erga regem suum, papam suum, vel erga magum vici. Conscii solum incolmabilis diversitatis hierarchicae quae eos separabit a novis diis suis.

  Roberto Quaglia

  ---