certe "care Maurizio Costanzo Show" est revera pulcher titulus... Titulus qui interesse reverberat super quamlibet rem quae infra scripta sit. Ergo significat quamlibet ineptiam fieri interesantem si bene intitulata est? Vel... omne interesans est, sufficit id cum interesse spectare? (Fortasse hac de causa mulier praegnans in statu interesanti est? Quia omnes eam cum interesse spectant ob stranum ventrem eius?) Quaelibet res probabiliter digna est interesse, sufficit id ei dare scire. Ita, ita. Praeter scire videre, oportet scire cogitare. Qui spectat sine cogitare, non videt, filmat. Est telecamera, instrumentum perceptionis visivae non sentiens. Dicit Gigi Picetti, qui monitorium computatri observat dum tibi scribo: "...sed post telecameram est persona quae cogitat et agit, eligens cum cura motus machinae ad registrandum id quod ei placet."
Sed ne nos perdamus, care Maurizio Costanzo Show. Hodie longe aliud tibi dicere volo. Te vidi heri vespere in taberna, et omnes te spectabant. Paulum zelotypus sum. Intrabas omnibus vesperibus in domum meam, illuminans cinescopio solitudinem meam, et te totum mihi credebam. Ratio mihi dicebat te cum omnibus ire, ad domicilium, sed cor, vetus idealista, malebat se illudere. Sed te videre ibi, in illa taberna, circumdatum rusticis vinolentis ructantibus et turpiloquentibus, mihi revera nocuit. Et in mente mea exarserunt cogitationes persecutorio-paranoicae: te vidi coram cum figuris sordidis, cum maniacis, psychopathis, cocainomanis, tortoribus, andreottis, ultras et naziskin. Denique, omnium eras. Non eligebas, te eligi sinebas. A quocumque te volebat. Ego eram solum unus ex multis. Infinitesimale submultiplum in nationali cumulo share. In illa taberna inebriatus sum vino spumanti et vermouth, me totum conspurcans. Deinde exii zigzagans, fumans et plorans. Insultavi nescio quem, sed fortiter pulsabat. Lacer et sanguinans, collectus sum in margine viae a missionario toxicomano, in cuius lecto experrectus sum postridie, male olens pulvere et vomitu.
Domi nemo amplius erat, exii et vidi ibi prope hortulos. Sedens in scamno parci contemplabar oleandros et cogitabam: "Non omne turpe est, est melius." Taedio affectus essendi incomprehensibilis etiam mihi ipsi, conabar intellegere occultas rationes rudis optimismi mei, nutriens interea ignaros passerculos minutis fragmentis crustularum in taberna in sinum coniectarum, inter unum poculum et alterum, vespere priore, et comminutarum durante verberatione mea.
Et ecce me adoriri imagines idyllicas: tu, Maurizio Costanzo Show, intrabas sera vespere in salones rococo, inter nugas, cioccolata et horologiola, exceptus a venustis surculis alti proletariatus. Audiebam susurros et clamusculos gratiae, qui propagabantur a iuvenibus florentibus ad avias defloratas, et ubique risus et oculi lustri, inter twinning e chivas e caffarel submisse deglutitos.
Transit in hortulo vagabundus qui micas crustularum passeribus furatur, gulose grunniens reptans, et cogitatio volat ad alia loca, transformata a tua transcendenti praesentia interclassista, et te video in nuda casula prolificae familiae egentis. Postes cadentes et vultus emaciati... a quo illuminantur? A quo, nisi a te, Maurizio Costanzo Show? Cui alii conceditur miraculum? Tu solus unificas, tu solus omnibus te das eadem mensura!
Et tunc angor spiritus mei versus est in serenitatem, anxietas animi facta est consolatio et forceps zelotypiae cor meum dolens reliquit. Intellexi tuam promiscuam praesentiam in noctibus omnium esse nuntium communis sensus, generosi holocausti, amoris universalis.
Nunc melius me habeo, adeo verum est ut modo desierim ita me exprimere. Effectus huius reaequilibrii mei continuabunt per reliquum epistulae, id animadvertis, spero. Tibi loquebar, ante delirium zelotypiae meae (sedatae), de valore cuiusque rei, si considerata cum iusta dosi attentionis, interesse et conscientia. Faciamus exemplum floris. Tu transis et eum ne spectas quidem. Fortasse eum calcas quia multi sunt. Vel ex eo emis a florario cadavera recisa, adhuc stillantia lympha et in fasciculo ligata, eo fine ut mulierem tibi placatam teneas.
Alia vice contra te invenis otiari iacens super prato, et oculus tibi cadit super bellidem. Hac vice eam de prope observas et detegis microcosmum. Sunt stamina, pistilla, foliola et omnes illi christi et madonnae quos tibi in schola explicaverunt partem floris esse et quos non amplius scis quomodo vocentur, sed sunt, eos vides et tibi intersunt, intellegis eos esse organa entis viventis et commoveris (si non prorsus stupefactus es, naturaliter). Commoveris et putas id quod tu vocas eo inscio bellidem, vitam organicam complexam et sexualiter extravagantem ducere, se copulans cum similibus suis per interpositum animal, excitans cotidianas orgia aerias ex insectis consentientibus, ultra moralem humanam et humano-divinam.
Et tunc tibi venit cogitare: cur bellis non potest ire ad Maurizio Costanzo Show, et pornostar potest?

Roberto Quaglia
Gigi Picetti