
 |
E' CUSCÈ DÉT ROBERTO QUAGLIA, CNUSÙ DA ME ÈNCA CUMÈ ME STËS
Caro Maurizio Costanzo Show,
parlèm adës ad me, ad l'autór ad sti righ, ad quèli ch'al j è vnù prèma e ad quèli ch'al vnirà dop.
A cunfès ad cnòsum. La lònga cunvivènza cun me stës la m'à aiutê brisa pôch. La piò pêrt dal vôlt ch'a m'guêrd int e' spèc a m'ricnòs sénza tròp prubléma.
A so registrê a l'anàgrafe cun e' nòm ad Roberto Quaglia, e a m'arsulta ch'l'è acsè ch'a so sèmpar stê ciamê, fin da la mi nàsita (mâz 1962). E' mi nòm u spiéga però pôch ad me, cunsiderènd ènca ch'a n'e' tèng brisa in esclusiva. Ènca s'u n'è un fat ch'e' suzèd spës, in Italia u j è divêrs "Roberto Quaglia", individui cun l'istësa etichèta mo bèn distìnt, molecolarmènt, psicosomaticamènt, esistenzialmènt e economicamènt, ön da cl'êtar. A Genova a sèm, par quèl ch'a so me, in du a èsar ciamê acsè, e a n's'sèm mai incuntrê, ènca s'a m'so imbatù divêrs vôlt in individui ch'i cnusèva d'persòna e' mi omònim. Mo quèst l'è interesânt par gnint, ènca par me.
Quèl che l'autór ad sti righ e' crèd d'èsar l'è un argumènt bèn piò interesânt, s'a m'parmitì stu sfogh ad vanagloriósa esibizion d'introspezion.
Quèl che l'autór ad sti righ e' crèd d'èsar l'è naturalmènt una faccènda piotòst cumplicêda, e s'u n'fos acsè, u n's'pudrè brisa dì ch'l'è una quistion interesânta.
A m'limitarò dunque a sfiurê sól e' tèma, ch'l'è un quël bèn piò adàt a l'autobiografì o a la frequentazion asìdua dla mi persòna, che a una lètra a e' Maurizio Costanzo Show, ènca s'la vèn spartida s'Internet da l'umanitê.
Int una lètra a e' Maurizio Costanzo Show, e' grând totem dla Sucietê Televisiva Italiâna, l'è brot slarghês in purpitòn ch'i s'loda da par lòr. Bël l'è invezi abaglê cun di lâmp ad sìntesi a intermitènza.
Isaac Asimov, e' grând autór ad fantascènza, l'à scrèt una sèria ad racuntèn gièl ciamê "Il Club dei Vedovi Neri". I mèmbar ad che club i interugheva ritualmènt i su òspit graditi cminzènd cun la dmânda pruvocânta: «Lei cumè ch'la giustìfica la su esistènza?» Ön di tânt significhê ch'i stêva sota a cla dmânda l'era pôch o tânt: «Che funzion ùtil ch'la j à int la sucietê umâna?»
Int una vita u s'pò incarnê tânti o pòchi funzion, spës ènca in cuntradizion ôna cun cl'êtra, ad sicur u n's'è mai sénza ròl. Ènca l'èsar sénza ròl l'è un ròl. Ènca chi ch'e' s'amâza, esemplêr perfèt ad chi ch'e' sint d'avé pérs ogni su ròl e funzion, in realtê u s'chêla in manìra ossessiva int e' ròl bèn definì ad chi ch'e' s'amâza, indispensàbil par riusì a amazês.
Giustìfich me, d'nènz a me stës, la mi esistènza? L'arspòsta l'è un mi fat privê, mo u s'la pò intuì. Chi ch'l'àbia giustifichê dl'intìr d'nènz a sè stës E' Su Esìstar, e' pérd l'interès a mètas a la prôva int i šugh dl'Èsar, e e' mör, o cuntènt l'aspèta ad fêl. Chi ch'e' sà ad n'avé giustifichê par gnint la su esistènza d'nènz a sè stës, o sénza aspitês e' reaghès cun fôrza o piò fazilmènt e' sucòmb a sta cuscinza, mo la su môrt o l'aspèta dla môrt l'è bèn mènch cuntènta.
A j ò lasê di sègn, a so drì a lasê di sègn int e' mi percórs teren?
Bè, quèlch sègn macroscòpic u j è, e par un pô ad temp e' rumgnirà. A j ò scrèt divêrs lìbar, vèrzan e inèdit in Italia, mo sbucê a la vita in pajìs luntân, editéssum e, sôratot, vindéssum. A j ò gestì par èn la Panteca ad Genova, lucêl uriginêl d'incontar d'la sêra, fucina d'artësta e d'fin pinsadùr, ch'i n'srè fôrsi dvintê acsè sénza che su nid o tân ch'a j ò tnù in vita cun una masa ad fadìga. Quelcadun d'lòr l'è finì par fôrza int quèlch Maurizi Costanzi Show. J êtar sègn ad vita i n'v'riguêrda brisa, o fôrsi invezi sè, cumunque sénza parlêvin a v'garantès ch'a j ò lasê e ch'a j lâs incóra.
A j ò cnusù e a cnòs incóra di persunàg ad grând rilìev mentêl. Lasènd perdi d'nominê j italiân, par n'mortifichê i sapintòn ch'i n'è brisa int i mi elènch, a m'faz un onór ad mustrê la mi recènta, fèta e gustósa curispundènza cun Robert Sheckley, ön di mèj pinsadùr che la leteratura americâna l'àbia mai prudót, al cunversazion inebriânti cun Jack Cohen, sienziê e scritór inglëš pirotècnic, al maratón speculatìvi ch'al s'arpèt cun Florin Munteanu, sienziê rumen eclètic e grând amìgh persunêl, j incóntar curt mo ripetù cun Norman Spinrad, John Brunner, Harry Harrison, Frederik Pohl, Gianluca Vialli... tot sti nòm i n'v'dis gnint, fôra che l'ùltum? Bè, quèl l'è l'unica bušì dl'elènch, e fôrsi l'ùnic nòm cnusù a chi ch'e' lèž. U n'è brisa colpa mi. Cs'a v'aspitèvi da me? Che int stu simulàcar strèt d'autobiografì a nominès sól quèl ch'u n'impôrta pôch a i mi ócc mo che al mòd ch'al cmânda e al tradizion autobiogràfichi al pretindrè? Gnint da fê! A m'tèng bèn a la lêrga da spiatlêv quânti lèngv ch'a so parlê, che tìtul ad stùdi ch'a duvrè vantêm d'avé o vargugnêm ad n'avé, quânti e che relazion ch'a j àbia cunsumê cun l'êtar sèss (o cun l'istës? o chi êtar incóra?), quèl ch'i sia i particulêr psicoanatòmic de' mi campê d'tot i dè, ad quèl d'la stmâna, de' mës e de' an, ad che culór ch'la sia la mi pèla. E s'a fos negar? Vó cs'a in savì? N'v'ufindì brisa s'a dègh pröpi "negar" e brisa "extracomunitario". Chi ch'e' dröva la parôla "extracomunitario" l'è d'sòlit un ingènuo o un cujòn o tot e du, e a n'vój brisa tirêm indrì dal dìl. Mi nòna difati l'è un'extracomunitaria, o almânch, la j è stêda fin a quèlch dè fa. Dabòn! Sorprèš? Mo la n'è brisa negra. L'è austrìaca. Fin a pôch dè fa l'Austria la n'faseva brisa pêrt dla cumunitê europea. Alóra lì l'è sèmpar stêda un'extracomunitaria. Cumè i mi amìgh americân, e i nòstar nemìgh svìzar (amìgh? nemìgh?). Chi ch'e' dröva la parôla "extracomunitario" par descrìvar un negar l'è d'sòlit un cujòn dla pèża spècie, cioè un cujòn ipòcrita. Par e' negar u n'cambia gnint, parchè dop un pô ènca la parôla "extracomunitario" la dvènta un insùlt. L'insùlt u n'è mai int una parôla, mo int la ment vulgara ad chi ch'la dröva. Sól che acsè u n's'capès piò gnint e a finì insultêda u j finès ènca mi nòna, parchè sicòm ch'l'è extracomunitaria la dev èsar negra par fôrza e vèndar ciòndul sóra al spiàz e ch'la s'n'arturna invezi a cà sóva che piotòst nó ch'a n'sèm brisa razésta a l'aiutèm alà int che su pajìs.
Ècco, a m'so distrât un mumèt, e bèle st'autobiografì la pê pröpi ch'la n'sia piò tâl, mo e' sòlit delìri simulê ch'a tir fura da par me tot al vôlt ch'a so me stës ènca s'a n'e' so par gnint. Cun coerènza alóra a la smèt, arcurdènd in fònd i dêt essenziêl. Tot i m'chéma Roberto Quaglia, e acsè a j ò finì par crèdar d'avé e' mi nòm. A crèd cun un'intensitê ch'la cambia d'èsar me stës, ènca quând ch'a crèd d'èsar quelcun êtar. A crèd cumunque sèmpar ad crèdar. A pèns ad pinsê, e dal vôlt a pèns ad pinsê ad pinsê. A zirch d'èsar curtëš cun me stës, ènca se dal vôlt a m'cav e' salùt. Quând ch'a m'incôntar par strê a m'ricnòs quêši sèmpar e e' piò dal vôlt a m'férm a fê du ciàcar cun me stës, fin a quând ch'i mi discùrs i m'vèn a nòia e alóra a m'mòl prumitèndum però ad telefunêm, quèl ch'a n'faz mai, ènca parchè a so ch'a truvarè la linea ucupêda. Al barzalèt ch'a m'cont al n'm'fa piò rìdar parchè a al so bèle tòti. Quând ch'a n'so brisa d'acôrd cun i mi discùrs a m'mând a quèl pajìs e pu a m'pèrl mêl ad me, mo a n'm'dëgh brisa ascólt. A m'calùgn, mo a n'm'crèd, nè a m'querèl. A la fin a tòrn a frequentêm cun frequènta frequènza. A so viv, mo a n'l'ò brisa fat apôsta, ènca s'a m'n'aprufèt un pô. In te mumènt ad scrìvar tot quèst l'anàgrafe la m'cunsìdera ad trentadu èn, mo a so ch'u n'durarà brisa par sèmpar. Dal vôlt a m'divèrt, dal vôlt nö. Mo a zirch cumunque sèmpar ad n'anujêm, quèl ch'a cunsèj ad fê a tot, parchè anujês u n'è un quël tânt brot, mo l'è nujós.
Roberto Quaglia
L'òpera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tota intìra o in pêrt, la pò ësar lèta, scarghêda int e' computer, stampêda e cupiêda sènza lèmit, sôl par ûs persunêl. Tot i tèst e al ilustraziôn i è pruprietà ad Roberto Quaglia e i n' pò ësar druvê tot intìr o in pêrt sènza autorizaziôn. E' prugèt gràfic e i cumpunént gràfic ad sti pàgin i è pruprietà riservêda ad Roberto Quaglia. L'òpera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tota intìra o in pêrt, la n' pò ësar mesa in vèndita a niseun tìtul sènza autorizaziôn prèma.
© 1994-2000 Roberto Quaglia.
|