an prinsipi a l'era ël caos, parèj almanch as dis o as é dit e miraco as dirà sempe ëd pì. E antlora, ch'ël caos a sia!
Bordej ëd fond. Balbetiment inintelligìbij. Fruscio. Atribut dël caos, ma nen ancora caos. Fìsica indeterminìstica, quanti ëd sà e ëd là, quanti quanti as lasseran quantisé e quand? Qual a l'é ël fil ch'a liga ij fil, la metàfora ch'a dissòlv le metàfore?
Ch'an prinsipi a-i fussa ël Verb a lo san ëdcò ij cit. Ma prima dël verb a-i era la spiral, màgica forma da cui tut as genera. L'argoment a sorz ëd për sé da un caos pòch stàbil, ch'già as dissòlv ant l'autocostrussion d'na parvensa ëd significà spartìbil. La spiral. La spiral. La spiral a l'é la forma ëd nòstra galassia. La spiral a l'é la forma d'na conchija. La spiral a sorz an minca televisor ëd për sé quand i puntoma na telecàmera viscà anvers lë schermo ch'a na trasmet l'imàgin prodòta. A sorz parèj, dal gnente, spontanea, perfeta an soa autoprodòta geometrìa, dinàmica an soa parventa rotassion armònica. Gnun a l'ha creàla. Chila a sorz da lòn ch'i ciamoma n'efet ëd retroassion tra la telecàmera e ël monitor. Ma ël fàit ch'nojàutri as la ciama parèj për gnente a la spiega. La spiral a l'é na forma geométrica importantìssima ch'mai an mostro a scòla, anté an drògo la ment con le fùtij coordinà dij quàder, dij triàngol e ëd soe stùpide ipotenuse. Mai un sen però a la spiral, forma geométrica complessa e ineffàbil, orìgin ëd tut quant ëd complèss i conossoma, nojàutri comprèis. Eh, sì, nòst DNA, cola superba molécola ch'a conten nòst còdes genétich, visadì ël proget ëd costrussion ëd minca mìnima part ëd nojàutri istess, a l'ha na forma elicoidal, pì simil a na spiral che a un quàder pur irt d'ipotenuse.
Ma përchè intestardisse an sla spiral? D'acòrdi che squasi gnun as é tormentà pì che tant an sij misteri ëd sta forma parèj importanta, ma adess ch'i l'oma mensionàla i mudoma ël vers ëd nòst sguard.
Ecco torna quàich sen ëd caos, cun-a ëd minca sflinsa d'autèntica novità. Forsoma ël caos a acoppiesse an sù sé, abandonoma ij significà, significhoma j'abandon e abindoloma alòch. Giovioma a lòn ch'ëd giovial già i soma sensa savèj d'esse, cinzoma ël nonsens con ël lapà polpastrel d'un dil sconnèss da col servel ch'da autèntich despota an istiga a fornìje tòch ëd significansa conclamà.
Inerpichom-se sù për la metàfora ch'con l'inerpichesse a sugeriss significà ch'i svilupperoma nen dëdlà, sprofondom-se an soa sorela pì trista e deprimùa, macinoma rane e pan raferm da ferm, pornopern d'alucinà stabilità metalògica, enucleoma la paròla enucleé sensa gionté d'àutr.
Ecco perbaco na mucia ëd sens dens ch'it pense na mucia ma at par un pòch un pach. Svach ëd boca e ëd laringe, còrde vocaj included. Le muse a son fuse, paròle astruse a infinòcio quartié mentaj e paramentaj. As scavessa sò còl da la cavessa lë scavessacòl, e chi ch'a lo peul biasimé? Un Wagner ëd magmer musicaler. Crêpes Moana & Mandingo, Panna e Nutella, flambé con ghirigòri d'ont. Servej evaporà a iosa e a foja a produvo nen noja, ma a noja a meno. Sàut ëd ment a schiudo vision d'eon d'idèje, o pura nò, ma intrìnsecament sì condì ëd nò e ornà a miraco.
Pòver chi ch'significà a serca anté significà a latito, rich chi ch'significà a alucin-a ant ël midem leugh, o pura pòver l'istess pròpi indulgend a tal gest, ma con minor art.
A regg ël caos, o miraco nò, a latita për sert ël proget e l'emisfèro snìstr a deurm an sò cerebrantro endocrànich.
Putanegiament impudent e impunì, përchè it proséghe an ti istess? Domanda oziosa, com ozios a l'é tut ël sublim, sublim ecels e sublim ìnfim. L'ozi a l'é ël pare ëd tute j'idèje. S'as-je abortiss a scaturiso ij vissi, abòrt d'idèje. Ij vissi, còlm ëd tut ël podèj cangiant dj'idèje, ma monch ëd chile. Ij vissi a peulo nen esse vissios. Ij vissios nopà a lo son.
Odios vissios e vissios noios, tùit doi neglet e imperfet. Buta ch'ij gat a sio mat, s'it të na fote it përmëtte ch'a colo ij sach, i sai nen s'i-m spiego ma i sai ch'i-m spiego nen e i lo faso apòsta, përchè i l'hai la facia tòsta.
Basta. Chi ch'as impasta apòsta con paròle pòste a la sgenà a finiss malass. I-i la faso nen. Ma i-m compias ëd quant i son pajass. I caccio ël senn fòra ëd sé e ëd mi, e diferensa a-i é nen. La rima a fa rima përchè a l'é an rima. Ma a l'ha nen mia stima. As stima ch'la rima i l'avèisso an suca prima, prima dl'alba dël senn, e sòn i lo savoma col senn ëd peui, pràticament adess. A l'alba dl'òm as vivìa an riga e an rima. Vestigia ëd tùit doe, entità strambe, a permango ancheuj.
I vòlzoma ël cap abandonand la rima o lòn ch'rima a par a sò destin d'oblìo. Un dì futur la rima a scomparirà a la fin da j'uman discors e pensé, për sempe, com a scomparì ël pèil da nòstra pel e a scompariran ij dent dël giudissi e miraco ëdcò j'àutri. Un dì futur, miraco ëdcò lontan, an col spassi metafòrich ch'sconda nojàutri a l'é ël temp. A capiterà quand ij significà ch'as agito an nojàutri as saran liberà dj'àbit scimiesch e post-scimiesch, e a vivran për antregh ëd soa natura metafòrica, abandonand, com ël serpent a abandon-a soa pel dësmëttùa, l'antica natura formal musical-rìtmica.
A-i é scur lòn ch'mi fin-a adess i l'hai esprimù? Sien-ne alégher. A l'é scur ëdcò a mi o parèj i faso finta ch'a sia ant ël timor ch'a lo sia dabon malgré a mi a para nen esslo.
Scusé, eh.

Roberto Quaglia