in principio erat chaos, ita saltem dicitur vel dictum est et fortasse dicetur semper magis. Et tunc, fiat chaos!
Strepitus fundi. Balbettii inintelligibiles. Frusus. Attributi chaos, sed nondum chaos. Physica indeterministica, quanti hinc et illinc, quot quanti se sinent quantizzari et quando? Quis est filum quod ligat fila, metaphora quae dissolvit metaphoras?
Quod in principio esset Verbum id sciunt etiam pueri. Sed ante verbum erat spira, magica forma ex qua omne se generat. Argumentum surgit per se ex chao parum stabili, quod iam se dissolvit in autoconstructione parvenzae significati condivisibilis. Spira. Spira. Spira est forma galaxiae nostrae. Spira est forma conchae. Spira surgit in omni televisore per se cum puntamus telecameram accensam versus schermum qui eius transmittit imaginem productam. Surgit ita, ex nihilo, spontanea, perfecta in sua autoproducta geometria, dynamica in sua parvente rotatione armonica. Nemo eam creavit. Ea surgit ex eo quod vocamus effectum retroactionis inter telecameram et monitor. Sed factum quod nos eam ita vocemus nihil eam explicat. Spira est forma geometrica magni momenti quam numquam nos docent in schola, ubi nobis drogant mentem futilibus coordinatis quadratorum, triangulorum et stultarum hypotenusarum eorum. Numquam cennum tamen ad spiram, forma geometrica complexa et ineffabilis, origo totius quod complexi cognoscimus, nobis comprehensis. Eh, sic, DNA nostrum, illa superba molecula quae continet codicem geneticum nostrum, id est progettum constructionis omnis minimae partis nostri ipsorum, habet formam helicoidalem, similiorem spirae quam quadrato quamquam irto hypotenusis.
Sed cur nos intestardire super spiram? Concordes quod fere nemo se tormentavit plus quam tantum super mysteria huius formae tam magni momenti, sed nunc quod eam mentionavimus mutemus versum aspectus nostri.
Ecce iterum aliquod cennum chaos, cuna omnis favillae authenticae novitatis. Forzemus chaos ad se accopulandum super se, abandonemus significatos, significemus abandonos et abbindolemus alloccos. Iuvemus id quod ioviale iam sumus sine sciendo esse, cingamus nonsensum cum lappato polpastrello digiti sconnessi ab illo cerebro quod ut authenticus despota nos istigat ad ei fornendos fragmenta significantiae conclamatae.
Inerpichemur sursum per metaphoram quae cum se inerpicare suggerit significatos quos non sviluppabimus ultra, sprofondemur in sorore eius magis tristi et depressa, maciniamus ranas et panem refermum a fermo, pornopernum hallucinatae stabilitatis metalogicae, enucleemus verbum enucleare sine addendo aliud.
Ecce perbacco cumulus sensuum densorum quos cogitas cumulum sed tibi videtur paulum pacchum. Svaccum oris et laringis, chordae vocales inclusae. Musae sunt fusae, verba abstrusa infinocchiant quartieria mentalia et paramentalia. Scavezzat collum suum ex capistro scavezzacollus, et quis eum potest biasimare? Wagner quidam magmeris musicaleris. Crêpes Moana & Mandingo, Panna et Nutella, flambé cum ghirigoris uncti. Cerebra evaporata abunde et ad foiam non producunt taedium, sed ad taedium ducunt. Saltus mentis schiudunt visiones eonum idearum, vel non, sed intrinsece sic conditum non et ornatum ad fortasse.
Pauper qui significatos quaerit ubi significati latitent, dives qui significatos hallucinat in eodem loco, vel pauper aeque prorsus indulgendo tali gestui, sed cum minore arte.
Reget chaos, vel fortasse non, latitat pro certo progettum et hemisphaerium sinistrum dormit in cerebrantro suo endocranico.
Puttaneggiamentum impudens et impunitum, cur prosequeris in te ipso? Quaestio otiosa, sicut otiosum est totum sublime, sublime excelsum et sublime infimum. Otium est pater omnium idearum. Si eae abortiuntur scaturiunt vitia, aborti idearum. Vitia, plena toto potere cangianti idearum, sed monca eis. Vitia non possunt esse vitiosa. Vitiosi contra id sunt.
Odiosi vitiosi et vitiosi taediosi, ambo neglecti et imperfecti. Pone quod feles sint mattae, si te ne futtis permittis ut colent sacci, nescio si me explico sed scio quod me non explico et id facio de industria, quia habeo faciem tostam.
Satis. Qui se impastat de industria cum verbis positis temere finit male. Non id valeo. Sed me complaceo de quanto sum pagliaccio. Caccio sensum extra se et me, et differentia non est. Rima facit rimam quia est in rima. Sed non habet aestimationem meam. Aestimatur quod rimam haberemus in cucurbita prius, prius ab alba sensus, et id id scimus cum sensu posteri, practice nunc. Ad albam hominis vivebatur in linea et in rima. Vestigia ambarum, entitates strambae, permanent hodie.
Vertimus caput abandonantes rimam vel id quod rima videtur proprio fato oblivionis. Die futuro rima evanescet tandem ex humanis sermonibus et cogitationibus, pro semper, sicut evanuit pilus ex pelle nostra et evanescent dentes iudicii et fortasse etiam alii. Die futuro, fortasse etiam longinquo, in illo spatio metaphorico quod secundum nos est tempus. Accidet cum significati qui se agitant in nobis se liberaverint vestibus scimmieschis et post-scimmieschis, et vivent integre propria natura metaphorica, abandonantes, sicut serpens abandonat pellem suam smessam, antiquam naturam formalem musical-rhythmicam.
Estne vobis obscurum quanto ego hucusque expressi? Sitis inde laeti. Est obscurum etiam mihi vel ita fingo quod sit in timore quod id sit revera quamquam mihi videtur non id esse.
Ignoscite, eh.

Roberto Quaglia