in printzìpiu fiat su caos, gasi a su nessi si narat o si est naradu e forsis s'at a nàrrere semper de prus. E tando, chi su caos siat!
Rumores de fundu. Balbetos inintelligìbiles. Frusciamentu. Atributos de su caos, ma no galu caos. Fìsica indeterminìstica, cantos de inoghe e de incue, cantos cantos si ant a lassare cuantizare e cando? Cale est su filu chi ligat sos filos, sa metàfora chi dissolvet sas metàforas?
Chi in printzìpiu bi esseret su Verbu lu ischint fintzas sos pipios. Ma in antis de su verbu b'aiat sa ispirale, màgica forma dae cui totu si generat. S'argumentu surghet dae per sé dae unu caos pagu istàbile, chi giai si dissolvet in s'autocostrutzione de una parvèntzia de significadu cundivisìbile. Sa ispirale. Sa ispirale. Sa ispirale est sa forma de sa galàssia nosta. Sa ispirale est sa forma de una cuncìglia. Sa ispirale surghet in ogne televisore dae per sé cando puntamus una telecàmera alluta conca a su ischermu chi nde trasmitit s'immàgine produida. Surghet gasi, dae su nulla, ispontànea, perfeta in s'autoproduida geometria sua, dinàmica in sa parvente rotatzione armònica sua. Nemos l'at creada. Issa surghet dae cussu chi giamamus un'efetu de retroatzione intre sa telecàmera e su monitor. Ma su fatu chi nois la giamamus gasi pro nudda la ispiegat. Sa ispirale est una forma geomètrica importantìssima chi mai nos insinzant a iscola, ue nos drògant sa mente cun sas fùtiles coordinadas de sos cuadrados, de sos triàngulos e de sas istùpidas ipotenusas issoro. Mai unu cennu però a sa ispirale, forma geomètrica cumplessa e ineffàbile, orìgine de totu cussu de cumplessu chi connoschimus, nois cumprisos. Eh, eja, su DNA nostru, cussa superba molècula chi cuntenet su còdighe genèticu nostru, est a nàrrere su progetu de costrutzione de ogne mìnima parte de nois etotu, tenet una forma elicoidale, prus sìmile a una ispirale che a unu cuadradu fintzas irtu de ipotenusas.
Ma proite nos intestardire subra sa ispirale? De acordu chi belle nemos si est tormentadu prus de tantu subra sos misterios de custa forma gasi importante, ma immoe chi l'amus mentovada mudamus su versu de sa mirada nosta.
Acò de nou carchi cennu de caos, culla de ogne favedda de autèntica novidade. Fortzamus su caos a s'acuppiare subra a sé, abbandonamus sos significados, significamus sos abbandonos e abbindolamus lodditos. Giuamus a cussu de gioviale chi giai semus sena ischire de èssere, chingimus su nonsensu cun su lappadu purpacchiu de unu didu sconnessu dae cussu cherbeddu chi comente autènticu dèspota nos istigat a li fornire branos de significàntzia conclamada.
Inerpichèmunos subra sa metàfora chi cun s'inerpicàresi suggerit significados chi no isvilupamus prus, isprofondèmunos in sa sòra prus triste e deprimida sua, matzinamus ranas e pane raffermu dae firmu, pornopernu de allutzinada istabilidade metalògica, enucleamus sa paràula enucleare sena aciùnghere àteru.
Acò perbacu unu sacu de sensos densos chi pensas unu sacu ma ti paret unu pagu unu pacu. Isvaco de buca e de laringe, cordas vocales incluidas. Sas musas sunt fusas, paràulas astrusas infinòcchiant cuartieres mentales e paramentales. Iscavetzat su tzugu suo dae sa cavetza su scavetzacuollu, e chie lu podet biasimare? Unu Wagner de magmer musicaler. Crêpes Moana & Mandingo, Panna e Nutella, flambé cun ghirigoros de untu. Cherbeddos evaporados a iosa e a foja no prodùsent noia, ma a sa noia condùsent. Sàrtios de mente ischiùdent visiones de eones de ideas, opuru nono, ma intrìnsecamente eja cundidu de nono e ornadu a fortza.
Pòveru chie significados chircat ue significados latitant, ricu chie significados allutzinat in su matessi logu, opuru pòveru su matessi pròpiu indulghende a custu gestu, ma cun minore arte.
Mantenet su caos, o forsis nono, latitat pro tzertu su progetu e s'emisferu sinistru dromit in su cerebrantru endocrànicu suo.
Puttaneggiamentu impudente e impunidu, proite sighit in te etotu? Dimanda otziosa, comente otziosu est totu su sublime, sublime etzelsu e sublime ìnfimu. S'òtziu est su babbu de totu sas ideas. Si issas s'abortint iscaturint sos vìtzios, abortos de ideas. Sos vìtzios, prenos de totu su podere cangiante de sas ideas, ma monchi de issas. Sos vìtzios no podent èssere vitziosos. Sos vitziosos imbetzes lu sunt.
Odiosos vitziosos e vitziosos noiosos, ambos negletos e imperfetos. Pone chi sos gatos sìant macos, si ti nde fotet permite chi còlint sas sacas, no isco si mi ispiego ma isco chi no mi ispiego e lu fatzo aposta, proite tèngio sa cara tosta.
Bastat. Chie s'impastat aposta cun paràulas postas a casu acabat malamente. No bi la fatzo. Ma mi cumpiaccio de cantu so pagliaccio. Bogo su sennu foras de sé e de me, e diferèntzia no b'at. Sa rima faghet rima proite est in rima. Ma no tenet sa istima mea. Si istimat chi sa rima l'aeremus in conca prima, prima de s'arba de su sennu, e custu lu ischimus cun su sennu de poi, praticamente immoe. A s'arba de s'òmine si biviat in riga e in rima. Vestìgios de ambos, entidades istrambas, permanent oje.
Bortamus sa conca abbandonende sa rima o cussu chi rima paret a su destinu de oblìviu pròpiu. Unu die venidore sa rima at a iscumpàrrere in fine dae sos umanos discursos e pensamentos, pro semper, comente est iscumparfidu su pilu dae sa pedde nosta e ant a iscumpàrrere sos dentes de su giudìtziu e forsis fintzas sos àteros. Unu die venidore, forsis fintzas atesu, in cussu ispàtziu metafòricu chi segundu nois est su tempus. At a sutzèdere cando sos significados chi s'agìtant in nois si ant a èssere liberados dae sos àbitos iscimmiescos e post-iscimmiescos, e ant a bìvere pro intreu de sa natura metafòrica pròpia, abbandonende, comente su serpente abbandonat sa pedde ismìtida sua, s'antiga natura formale musical-rìtmica.
Bos est oscuru cussu chi deo fintzas a immoe apo espressu? Sìadende lietos. Est oscuru fintzas a me o gasi fingo chi siat in su timore chi lu siat a beru malgradu a me pàrgiat no l'èssere.
Iscusade, eh.

Roberto Quaglia