Ël dotor dij desideri. Lë sproloqui a abìlita la ment a trassende chila midema. Cas ëd ca a son nen ròba né ròbe ëd gesia. Ël famigerà "mi" as riconfigura a sò ghiribissi. Fluttuant damisele as dësfanciuliso con grassia implume. Ego logo mecum e tecum. I vago con sguard ëd mago ma nen an sël lagh, leugh ch'a fa rima ma për gnente a intra. I vago an mòd vagh, com mach as peul vaghé. Vaghé, gnente strafé. Vaghé për evité ëd sté. Chi ch'a sta, a vaga nen. Chi ch'a vaga nen, a viv nen. Chi ch'a viv nen, a viv nen. Chi ch'a viv nen, a viv nen.
Sie dësmentià ëd lòn ch'at conforta sempe ricordé. Evita o pura nò d'evité le novità ch'ant ij tò meàndr pura as stërmo. La Novità a l'é sempe na novità, o comsëssia a-i smija tantìssim. Smijé a l'é già un grev difet, ma la perfession a l'é difet ancora pì grev, për cui a l'é mej smijé che esse perfetament quaicòs ch'donca a smija gnanca a chiel istess. A stërma un sens, tal aparent perìod? As veula nen savèjlo për sert! Concet ch'a smijo avèj sens a son mal, ma a son mej ëd concet ch'un sens a l'abio e a l'abio precis e perfetament. Përchè? Chi ch'a lo sa. As sa gnanca s'a l'é parèj. O altrimenti. As sa gnente. As fa finta ëd savèj ëd nen fé finta ëd savèj. As sa gnente, gnanca ch'as sa gnente. Savèj ëd nen savèj gnente a l'é vàire zen, e ipòcrita, e stùpid. A l'é paradossal, an mòd banal. Savèj ëd giassà a la fròla a l'é pì sempi e ëdcò gustos. Tùit a vorrìo savèj ëd fròla, prima o peui ant soa vita, o ant la vita ëd quaidun ch'a l'han ancontrà. Un tòt a dirìa che minca fròla a vorrìa prima o peui savèj ëd quaidun ch'a veula savèj ëd chila. I soma tùit tòt, e antlora disomlo, col gust ëd chi ch'nen avend gust ëd fròla as placa con tùit ij gust ch'për cas a sàuto an sle papile gustative ëd soa interfacia percetiva. I dëscurvoma tra l'àutr d'esse ël mer elench pì o men ordinà dl'infedel registrassion dël magma ëd fenòmen percetiv ch'an l'han riguardà. A l'é na frase incompleta, com tute le frase, e a veul dì bin pòch. A esisto frase ch'a veulo dì bin tant? Se le frase a son frase fàite a veulo dì gnente ma a lo diso an mòd vàire comprensìbil e bin spartìbil. Se le frase a son nen frase fàite a veulo dì miraco ëd pì ma disendlo a lo diso nen pròpriament, o nopà sì. Ecco l'indeterminassion, o miraco nò, ecco però quaicòs... o miraco quaicòs d'àutr... a l'é mej na frase fàita ancheuj che na frase nen fàita doman. O viceversa. Chionque a serna o pura nò. Chionque a tira vantagi da soa personalìssima confusion për generé la release sucessiva ëd chiel istess. Chionque as abevra o pura nò da le rare font ëd confusion pura o comsëssia pòch adulterà. La confusion a peul esse ciamà caos. Dal Caos për Cas a nass Còsa, a dis un dij pì picettian tra ij Gigi Picetti ch'ant ij còsm a esisto o a esisterìo. Ël caos a l'é ël rimës-ciament dle carte da gieugh, a l'é la riconfigurassion dj'archetipo. Chissà peui còs a veul dì st'ùltima frase, ma a son-a tuta pien-a ëd significà recondit, e ël significà, spece col recondit, a l'é la moneda ëd mej cors al gran mercà dl'energìa fàitase homo sapiens. Chi ch'a scapa la confusion a scapa ël prinsipi ch'a l'ha rendulo esistent, a arnunsia al gieugh dl'evolussion, qualsëssìa còsa sòn a peula, a veula o a peula nen o a veula nen significhé, o pura nò, o nopà sì, almanch an part.
Cristaj e papagaj, pòchi ij cristaj, a avanso papagaj variopint për finta, com tùit ij pupass. Ij papagaj, ëdcò òtr o veuid d'urin-a, a dan ël via a na frase ch'a sa nen com proseguì. Frase ch'a proseguo nen a son com minivite troncà, a apartn-o a la realtà e finze che sòn a sia nen a l'é ridìcola manifestassion ëd bassa umanità o àuta animalità, o viceversa o pura nò. Quante pì frase a nasso ch'a sapio nen proseguì, tante pì frase miràbij nopà a sorzo e as manifesto ant sò ùnich e da col moment imitàbil splendor. Se tuta l'umanità a parlèissa sempe e mach dovrand minca individ a minca frase sempe e mach frase ch'mai gnun a l'abia precedentement proferì, l'umanità a sarìa na ròba diversa. Sòn a l'é bin possìbil, essend l'umanità pòchi miliard ëd cran con còrp alegà e le frase possìbij e contut mai pronunsià milion ëd miliard e i dirai ëd pì chile a son ancora ëd pì e mi i disse milion ëd miliard për ël convincent son che tal nùmer tut somà astrat a possèd o a nojàutri dëspess a par ch'chiel a possèda. Bruta la vita fàita ëd frase astruse a fase, o squasi, eh? La vita sensa fase o con pòche ëd chile, con fase bin definìe etichetà DOC, etichëtte dai pì e dai pì dij pì ant sò presunt significà spartìe, la vita parèj av alegra, sì, ëdcò s'i neghé nen ch'a sia parèj parèj. Pòche fase pòch confuse av confondo nen e av dëstisso, parèj che dl'ardor perdù i passé agn a ricordéne tòtament l'ardor. A l'é nen miraco tòt strusesse a ricordé l'ardor dl'ardor? A l'é com implode a pensé a l'amor dl'amor, ai dné dij dné, ai paperon dij paperon, a pensé ëd pensé... o nopà nò? Pensé ëd pensé, peui pensé ëd pensé ëd pensé... S'i seve prinsipiant procedé për gré. Afronté vòst prim pensé pòch a la vira, për nen slogheve ël servel. Prima mes ëd chiel, o ancora ëd men. Quand un pensé për antregh i l'avreve, con soma cautela abineven n'àutr, ch'as ocupa dël prim. Un pensé ch'as ancòrza ëd n'àutr pensé. Peui, ant la fòla escalation ch'ij bon fòj ad art spontaneament a amprendo, adorné, sconda abominévol metàfora, l'erbo natalissi ëd vòst esse al mond con barlusenta costelassion ëd pensé indipendent combin ch'connèss, minca un o squasi testimòni dj'àutri e dle vire pura ëd sé.
Gnente com lë sproloqui autotematisant an surprend se a esse surprèis nojàutri për natura o për serna i-s ritrovoma inclin. Lë sproloqui autotematisant a andrìa mostrà a scòla com materia a sé, com dissiplin-a ëd palestra mental, com vaccin contra minca fondamentalism, com profilassi d'na vasta gama ëd patologìe ch'sì e adess i enumero nen dàit ch'am ven-o nen an ment e i vëddo nen përchè i dovrìa sforseme pì che tant - ansi parèj i sotmëtto a la sovran-a volontà ëd chionque adess a lesa l'opsion da mi sugerìa d'acetté lòn ch'a cost pont a tradiss d'esse un sotintèis còmpit da fé a ca, parèj sotintèis ch'i evito sensa d'àutr ëd sovraintendlo disendlo.
Comsëssia, o adritura donca, dàit che sota sota i son dësvija adess i-m aresto, i atesto ch'iv aresto nen né iv dësvijo se dësvijà ancora i seve nen, e lest i-m appresto a por fin a cost congest fors'ëdcò molest ma onest manifest, dàit che giamai i orchestro vòst sequèstr, né i-v infesto o tempesto con mè capestr. I son un pòch mest, e sòn i detesto. Mia vija adess a vòlz al vespr. Ma prest, se ël servel dla ment i dësvesto nen, i-m rimëttrai an sest, con un sol gest. Fin dël test.

Roberto Quaglia