quis vel quid ego sim est mysterium mihi sicut cuicumque non habenti hallucinationes. Exhausta hac praemissa possumus nos oblectare fingendo veras coniecturas partiales, inferiores et distortas.
Remiscentes parametros nostros possumus ergo dicere sine timore smentiendi ab eo qui consenserit nos non smentire quod ego sum actualiter praesertim proprietarius muri. Sed non muri cuiuslibet, sicut eorum sunt multi paulum ubique. Murus quodam modo magni momenti, quia fuit adeo mentionatus in transmissione televisiva quae tu es. Non est Murus Berolinensis, venditus per scaglias ei qui habebat pecuniam expendendam. Non est Murus Lamentationis nec ille Pink Floyd. Est murus Baccini.
In transmissione quae tu es hic murus fuit nominatus, fortasse etiam repetite, quia ad inscriptionem eius cantautor Baccini vertit proprium aspectum per multas horas in die per annos et annos dum discebat cantare. Eum vocabimus ergo Murum Cantus Baccini. Berolinenses habebant Murum Berolinensem, ad quem videndum ibant cum volebant videre usque quo poterant ire. Hebraei habent Murum Lamentationis, ubi se ponunt cum eis venit flere. Baccini habebat Murum Cantus. Cum ei veniebat cantare ipse se ponebat ante Murum suum ubi erat accostatum pianoforte et cantabat, multo diutius quam Hebraei id valeant flere ante suum, vel Berolinenses deambulare iuxta suum. Famosus Murus Cantus Baccini.
Talis Murus sustinet praesumibiliter tectum localis genuensis vocati "Panteca", quod ego, iam proprietarius Muri, habui fatalitatem diu gerendi. Francesco Baccini intravit in Panteca anno 1981, vix emaciatus ab hypertrophia lipidica sua, aspectu spiritato et fere muto, mente sua confusa iam regno psychopharmacorum. Stabat semper solus in angulo, sine etiam tollendo pallium, numquam loquens cum aliquo, spectans pianoforte ubi aliquis semper sonabat. Vix aliquis vicis se levabat pro necessitate vel desiderio libatorio (vide "libido cervisiae"), Baccini se avventabat super pianoforte sguarnitum sonans aliquot minutos musicae classicae. Deinde evanescebat. Sed evanescebat serio. Hoc accidit pluries. Super pianoforte pianistae generaliter rotabant sicut mandrilli in lupanari. Quod pianista saepe evanesceret, erat normale. Sed non quod evanesceret semper, etiam cum conabatur eum identificare ad eum cognoscendum et ei offerendum bibere. Ergo quodam die, ad primas notas musicae classicae, aliquis se apposuit prope pianum ad revelandum mysterium pianistae evanescentis. Baccini sonavit aliquot minutos ut solitum, deinde subito se levavit brusce, et magnis gradibus collineavit ianuam, ex qua certe exivisset ut phantasma post paucos secundos ut solitum suum. Sed appostatus eum intercepit physice, cogens eum se sistere aliquot instans ad acceptandum aliquid bibere. Baccini conatus est se opponere, deinde se arrendidit et petivit aliquid forte, camomillam.
Transeuntibus mensibus et deinde annis, Baccini factus est frequentator semper magis assiduus Pantecae. Incepit interponere classicae fragmenta musicae levis, praeligens Blues Brothers et balletum Herodis Jesus Christ Superstar. Conatus est cantare, et effectus non fuit malus. Abandonavit classicam et cantavit semper magis. Anno 1985 intensitas frequentationis suae Pantecae attigit culmen. Se praesentabat ad ianuam octava vespere, cum Panteca aperiebat, et ex ea exibat secunda vel tertia, cum ea claudebat. Incipiebat sonare et cantare quinque secundis post ingressum primae puellae bellae, et deinde non desinebat amplius. Etiam in feriis Augusti, cum civitas exsul erat alibi, Baccini erat illic, solus una cum me et paucis aliis et nullo laeto, et fuit prorsus in desolato Augusto anni 85 quod ad terminum vesperae macrae septem puellae Finnicae apparuerunt per miraculum in Panteca obscura eum auferentes et facientes plateam mundam omnium principalium virginitatum eius, episodium iam mentionatum super scaenam transmissionis quae tu es.
Sed Panteca non est solum Baccini. Ex era Baccini supersunt memoriae, fotografiae, et horae videoregistrationum quas adhuc detineo Baccini perterriti et cum omnibus capillis qui inauditus numquam desinit sonare sicut tractor.
In arcu exsistentiae suae Panteca continuit fugacibus tractibus multitudinem personarum sic dictarum famosarum, a Gian Maria Volonté ad Dario Fo, ab Angelo Branduardi ad Enrico Rava, a Bruno Hendel ad Enzo Tortora, a Pinco ad Pallino et ne neglegamus Chicchessia. Sed continuit praesertim multitudines humanas pretii minus noti sed non ob hoc eodem privas vel indignas. Ecce vobis etiquetae Rino Riccio, Alessandro Testa, Gigi Picetti, Max Morando, Bruno Medicina, Guido De Vecchi, Alessandro Buricchi, Beppe Mistretta, Chicco Sirianni, Max Manfredi, Enrico Tetris... omitto mulieres quia earum deberem citare nimis multas et pigritia me frenat. Id quod hae etiquetae humanae celant et interdum exhibent non id detegetis cum facilitate, praesertim si distracti estis a Nihilo quod imperat.
Panteca est mille aliae historiae, ultra genesim Baccini. Est primum locale "alternativum" umquam ortum Genuae. Fucina mentium et talentorum. Archetypus multitudinis localium et localiculorum quae hodie reddunt vivaces vesperas civitatis morientis. Est locus ubi in annis ineluctabiliter remanserunt impigliatae mentes magis modernae et magis fertiles Genuae. Latibulum synergiae. Mythicum recipiens quod omnia continet. Reflectores se accendent super Panteca cum ea non amplius erit, ad eam enfatizandam et mitizandam qualitates quas pauci sciverunt cogere cum potuissent, in arcu exsistentiae suae realis, id est exempli gratia nunc. (errata corrige ultimae horae: exemplum non calzat: enim fortasse iam nimis tarde est!)

Roberto Quaglia