in epistula mea quam spero te recepisse exposui lineamenta fundamentalia theoriae mentis bicameralis (Julian Jaynes). In aliis epistulis eviscceravi argumenta circa evidentem momentum quod televisio induit in societate nostra. Indicabam televisionem ut principale totem contemporaneum nostrum, ut religionem nostram non declaratam, substitutricem religionis traditionalis et contentricem residuorum eiusdem. Televisio exercet multitudinem functionum, aliquae ex quibus essent illae ab semper competentiae religionis.
Nunc conemur videre quid accidat miscendo totum. Parco cuicumque legat, illam profundam analysim densam praesertim premissis et citationibus quam esset officium meum efficere si ego essem ut non sum conclamatus sociologus, vel psychologus, vel philosophus vel utcumque conclamatum aliquid, aliquis id est solutus ad id faciendum. Quia contra, in momento in quo scribo, pono omnino gratis ad servitium eius qui umquam haberet venturam me legendi fructus reflexionum mearum, mihi concedo vezzum saltandi libere de palo in frascam cum mihi veniret ghiribizzus id faciendi, et utcumque veniendi statim ad rem, sine me taediando scribendo id quod in instante in quo scribo non experior gustum scribendi.
Quomodo se inserit Televisio in theoriam mentis bicameralis? Optime, gratias. Secundum theoriam mentis bicameralis, in mente nostrum omnium est gratiosissimum vacuum, quod Televisio mirabiliter complet. Est vacuum deorum. Temporibus Aegyptiorum, Aztechorum, et omnium illorum plenorum divinitatibus, in mente humana, conscientia ut nos eam reperimus in nobis ipsis non exsistebat. Hemisphaerium dextrum cerebri, capta decisione de eo quod faciendum esset, eam communicabat verbis, ordine peremptorio, hemisphaerio sinistro, quod litteraliter habebat experientiam eam audiendi, et automatice et acritice obtemperabat, quia non habebat spatium mentale conscientiae ad operandam consciam mediationem dialecticam inter possibiles electiones. Ordines auditi erant voces deorum, quas quisque continuo audiebat, ut testatum ab TOTA antiqua litteratura. Erat in ordine rerum ut hemisphaerium sinistrum semper obtemperaret ordinibus quos recipiebat ab hemisphaerio dextro, quia id sciebat longe, adeo verum est ut consideraretur deus. Obtemperabatur ergo hallucinationibus auditivis, sed etiam illis visivis, consuetis etiam ipsis et eiusdem originis.
Deinde dei tacuerunt, substituti a conscientia, quae efficientius integrat differentes functiones duorum hemisphaeriorum cerebralium nostrorum. Sed vacuum mansit, omnibus gradibus. Gradu organico, reperimus vastam aream cerebri inutilizatam in hemisphaerio dextro. Erat domicilium deorum, officina vocum et hallucinationum. Interdum ea adhuc hodie excitatur, praesertim in periodis stress, dispensans sparutas visiones et frequentiores voces quae generaliter non durant. Gradu mentali, vacuum se traducit in sensum nostalgiae pro innocentia perdita, autoritatis benevolae quae nos ducebat in actionibus nostris, et recusationis responsabilitatis acquisitae.
Televisio mirabiliter complet hoc vacuum quod duravit millennia. Ea est in primis hallucinatio visiva et auditiva. Id quod per eam accidit in salonibus nostris, sive id conversatio, spogliarello, certamen pedilusi vel explosio nuclearis, est evidenter illusio, id est aliquid quod videtur verum ad omnes effectus (adeo verum est ut credamus), sed quod evidenter non est, enim non nos damnat vel nos satisfacit nimis neque explosio nuclearis neque spogliarello.
Una ex vestigiis mentis bicameralis est status trance. Phaenomenon hypnosis desinit esse mysterium, consideratum in clave huius theoriae. Cum est in trance conscientia se attenuat fortiter, et dispositio mentalis nostra fit fortiter acritica. In epocha bicamerali, cum homo vivebat in trance, magni momenti erat ut acritice semper obtemperaret ordinibus deorum hemisphaerii dextri sui.
Televisio, demonstratum est, inducit in eo qui eam spectat statum temporanei trance. Cui nostrum non accidit accendere ad momentum televisionem et deinde ibi remanere agglutinatum per horas ad videndum rem quae nos non interessat, ad deinde subito animadvertendum nos esse deceptos iterum? Dicerem hoc esse id quod nobis accidit etiam omnibus diebus, si non sumus plus quam attenti. Televisio nos capit pro potestate sua nos mittendi in trance, et detinet hanc potestatem prorsus quia complet vacuum relictum in mentibus nostris ab habitualibus hallucinationibus antiquitatis.
Sicut antiquae hallucinationes habuerunt in potestate facere, Televisio effundit in cerebra nostra maria impositionum, dictaminum ethicorum, exemplorum comportamentalium, quae nos absorbemus magis vel minus acritice, quia ita assueti sumus facere per milia annorum, cum ad generandas hallucinationes eramus nos ipsi, vel melius pars nunc silens nostri ipsorum.
Sollicitus sum subliniare quod causa pro qua Televisio est tam efficiens ad inculcandos nobis exempla comportamentorum est quod nos adhuc praedispositi sumus ad acceptationem acriticam directivarum a parte hallucinationum quae nos capiant in statu trance. Hardware cerebri nostri non se modificavit multum, in paucis milibus annorum. Exsistunt in cerebris nostris structurae physicae praepositae ad nos faciendos obtemperare ei qui habeat requisita divinitatis, et requisita divinitatis sunt in primis: apparitio magica, etiam visiva, etiam ad imperium. Avi nostri petebant a Deo, vel a Iove, vel ab Apolline, vel a Deo Sole, et Deus, vel alter ego eius, ex profundo cerebrorum eorum, semper respondebat vel apparebat eis ante. Hodie, sicut tunc, sumus etiam plus et pluries in die coacti ad audiendum quid habeat nobis dicere divinitas, et tunc telecomando magice restituimus fidelem apparitionem familiaris hallucinationis ante nos, parcheggiamus conscientiam, et absorbemus directivas. Cum sic dicto teledependenti televisor se guastat, confusio et neurosis eum capiunt, similiter ut tales symptomata cepperunt avos nostros alicuius milis annorum ante cum voces et apparitiones deorum eorum desierunt apparere regulariter quotiens eas invocarent. Sicut antiqui a deis eorum, habemus etiam nos cotidianam necessitatem directivarum Dei Televisionis nostri.
Quidam nostrum, minus acritici quam alii, valent eligere directivas absorbendas, sed semper ex eodem totem eas trahunt, semper ex Televisione.
Credimus in Televisionem quia est hallucinatio communicata ab omnibus, sicut dei erant hallucinatio communicata ab omnibus in millenniis quae fuerunt. Sicut in antiquitate non loquebatur de alio quam de eo quod dicebant dei, hodie non loquitur de alio quam de eo quod dicit Deus Televisio.
Quia, sicut antiqui dei tunc, Televisio est hodie principalis fons directivarum, ea inevitabiliter causat id quod ostendit. Hodie Televisio ostendit fere solum violentiam, semper magis, semper magis nitidam, semper magis realem, et ita faciendo eam causat et eam accrescit, in inarrestabili circulo vitioso qui vocatur reactio ad catenam. Reactiones ad catenam terminant omnes cum explosione. Habebimus etiam nos explosionem nostram.

Roberto Quaglia