me quaero interdum vel potius hoc instanti primum si Tu conscientiam possideas. Cum dico "Tu" non intellego evidenter Maurizio Costanzo, neque eum qui praepositus est ad legendas omnes sic dictas epistulas ad Maurizio Costanzo Show. Intellego prorsus Te, "Maurizio Costanzo Show", entitatem evidenter abstractam et tamen intrinsece concretissimam valde, quia punctum referentiae milionum italorum et fontem notorietatis pro electis osculatis attentione Tua. Me quaero si Tu conscientiam habeas et quaestio, si mihi concedis, omnino licita est, quia ultra omne scepticum dubium Tu actualiter es una ex divinitatibus magis consideratis Italiae hodiernae.
Creditur adhuc satis in Deum, verum est, sed magis ac magis saepe cum beneficio dubii. Numquam contra vidi adhuc quemquam dubitare de tua Terrena sed non ideo minus sancta exsistentia. Epiphaniae modernae, id est apparitiones, sunt coloratae et videoregistrabiles, accidunt cum synchronismo perfecto super omnibus teleschermis, et sicut omnis authentica experientia mystica eas considerantur reales ultra omne imaginarium dubium. Quanta differentia cum classicioribus et antiquioribus manifestationibus obiectivis Dei! Et tamen, aliis temporibus, eae creditae sunt reales tantum quantum televisio hodie, non minus. Adhuc initio Aerae Modernae possessiones diabolicae erant datum facti indubitabile, et homines eas credebant factum reale (sicut reputat realem televisionem hodie) eo puncto, ut combureren in rogis veneficas. In conventibus monialium saeviebant ecstases mysticae fere quantum possessiones diabolicae, et exorcismi erant cotidiana spectacula publica circum quae se conglobabat populus, qui favebat vel exorcistae vel possessae, cum non esset tunc adhuc in usu certamen pedilusorium. Aliqui conventus adeo prosperabantur ex venditione tesserarum ad assistendum exorcismis. Numquam erant multi, simul, conventus qui gloriari poterant bono indemoniamento, et sic qui medios habebat se in iter ponebat ex omni parte patriae ad eundum gustandum spectaculum publici exorcismi alicuius monialis possessae, vel, si mavultis id aliter exprimere, ibant ad sequendum exorcismum in transferta. Quaedam moniales particulariter habiles in essendo possessae a daemone fiebant verae star, paulum sicut Cicciolina & Company hodie. Me interrogabitis: quomodo poterat monialis possessa esse modo magis vel minus habili? Poterat, poterat. Praeter offerendum decem vel centenis spectatoribus varium certamen obscenissimarum blasphemiarum in usu, bona possessa, manovrata a propriis daemonibus, exsequebatur ad petitionem etiam complexas piruettas, saltus mortales et alios numeros varietatis. Repertorium classicum comprehendebat naturaliter semper convulsiones cum spuma in ore, valde utiles ad vitandum respondere quaestionibus insidiosis. Symptomata possessionis incipiebant interdum sponte, saepius directe innescata ab exorcista qui conatur eruere daemones silentes.
Moderator exorcismi enim est exorcista, cuius sola praesentia enim saepe sufficiens est ad dandum initium invasamento.
In hoc saeculo hysteria (una ex etiquettis adhibitis ad se illudendum comprehendere exactam naturam horum phaenomenorum) non amplius valde in usu est. Facit tenuem exceptionem, super italicis teleschermis, regnum Ambrae cum neo-possessis suis. Daemon non interest, hysteria paulum ita, dato quod ego et vos eandem rem intellegamus per hysteriam.
Sed epocha obsessionis diaboli, conventuum possessorum, venationis veneficarum, non est longinqua a nobis sicut nobis placet fingere eam esse. Hic mundus antiquus sed non nimis, qui nobis hodie videtur tam ignorans et praesertim tam insanus, solum paucis generationibus ante insanus non videbatur ei qui eum vivebat, ei qui eum vivens tunc ut factum normale videtur nunc nobis insanus ipse. Aliae insaniae creduntur normales hodie, et non sunt minus periculosae vel letales. In medio aevo minoritas lucida erat et agnoscebat ut insanum id quod hodie etiam nobis insanum videtur. Et etiam nunc, in imperante insania mixta cum dementia, aliquis servat mentem claram et nunc sicut tunc inauditus est. Sicut tot aliae in mundo et magis quam tot aliae in Europa, societas italica patefacit, in comportamento suo in universum, in modo suo concipiendi omnia, a politica ad pedilusum, easdem taras quae afflixerunt insanos antenatos nostros et quas nos nobis complacemus observare oculo superiore praesumptae maturitatis. Mutantur modae, sed tarae cogitationis semper eaedem sunt.
Ecce pulchrum fragmentum de hac re scriptum ab uno ex lucidissimis cogitatoribus saeculi vicesimi, Aldous Huxley, (tractum ex I diavoli di Loudun):
«...videmus nunc omnia mala religionis florere posse sine ulla fide in supernaturale, materialistas convictos paratos esse ad adorandas proprias creationes male constructas quasi essent absolutum, et sic dictos humanistas persecuturos adversarios suos toto zelo inquisitorum intentorum exterminio fidelium Satanae personalis et transcendentis. Similia schemata comportamenti anteriora sunt et supervivunt credentiis quae, quolibet dato momento, eas motivare videntur. Paucae personae nunc credunt in diabolum; sed plurimae amant se gerere sicut se gerebant antenati eorum cum spiritus malignus erat realitas indiscutibilis sicut entitas eius opposita. Eo fine ut conductam suam iustificarent, ipsi transformaverunt theorias suas in dogmata, regulamenta sua in principia essentialia, duces politicos suos in deos et omnes dissentientes in daemones incarnatos. Haec idolatrica transformatio relativi in absolutum et nimis humani in divinum, eis possibile reddit satisfacere infimas passiones conscientia munda et in certitudine agendi pro Maximo Bono. Et cum convictiones currentes acquirunt, vicissim, apparentiam stultam, eorum inventa erit nova series, ita ut immemorabilis insania pergere possit induere traditionalem larvam suam legalitatis, idealismi et verae religionis.»
Tu, tu qui legis, esne revera certus vel certa te non esse partem istorum, istorum qui ita squalidam reddunt alioquin mirabilem mentem Entis Humani? Demasca nunc dogmata tua et te interroga: "Habentne sensum?" Cogita de eis quos odis, de Malis, et te interroga: "Cur illi sunt Mali et ego Bonus/a?" Si te ne dubium quidem capit, si fides in TUOS Valores absoluta est, pars es humanitatis quae foeda est. Sed ne praeoccupare. Id numquam animadvertes. Et illi sicut ego tibi semper antipatici erunt, vel peius.

Roberto Quaglia