sigur che "car Maurizio Costanzo Show" a l'é pròpi un bel tìtol... Un tìtol ch'a riverbera anteresse an su qualsëssìa ròba ch'a-i sia scrivù sota. Antlora a veul dì che qualsëssìa putanà a ven anteressanta s'a l'é bin intitolà? O pura... tut a l'é anteressant, a basta vardelo con anteresse? (Miraco për sòn na fomna ancinta a l'é an stat anteressant? Përchè tùit a la vàrdo con anteresse a càusa ëd soa stramba pansa?) Qualsëssìa ròba probabilment a l'é degna d'anteresse, a basta savèjilo dé. Sì, sì. Dëdlà che savèj vëdde, a venta savèj pensé. Chi ch'a varda sensa pensé, a vëd nen, a filma. A l'é na telecàmera, un strument ëd përcession visiva nen sensient. A dis Gigi Picetti, ch'a osserva ël monitor dël computer antramentre ch'it scrivo: "...però daré a la telecàmera a-i é na përson-a ch'a pensa e a agiss, sernend con cura ij moviment ëd màchina për registré lòn ch'a-j va."
Ma perduma-se nen, car Maurizio Costanzo Show. Ancheuj bin d'àutr it veuj dì. It l'hai vist jer sèira an un bar, e tùit at vardavo. I son un pòch gelos. It intrave tute le sèire an ca mia, iluminand col cinescòpi mia solitùdin, e it chërdìa tut për mi. La rason am disìa ch'it andave con tùit, a domissili, ma ël cheur, vej idealista, a preferìa ilùdse. Ma vëdd-te là, an col bar, sirconà da becer amborniss ructant e turpiloquent, a m'ha fàit pròpi mal. E ant mia ment as son dëscadnà pensé persecutòri-paranòich: it l'hai vist a tu për tu con figure sòrdide, con maniach, psicopàtich, cocainòman, torturator, andreotti, ultras e naziskin. Nsomma, it j'ere ëd tùit. It sernìe nen, it të fasìe serne. Da chionque at vorèissa. Mi i j'era mach un dij tanti. Un infinitesimal sotmultipl ant l'ambaronà nassional dlë share. An col bar i-m son ambriacà ëd frizantin e vermouth, spatarand-me tut. Peui i son surtì zigzagand, fumand e piorand. I l'hai insultà i sai nen chi, però a bicava sòdo. Sderà e sagnant, i son ëstàit cujì an sël marciapé da un missionari tossicòman, ant ël let ëd cui i-m son dësvijà l'andoman, cativ-udorant ëd sìpria e vòmit.
An ca a-i era pì gnun, i son surtì e i l'hai vist lì davzin dij giardinet. Setà an su na banca dël parch i contemplava j'oleàndri e i pensava: "A l'é nen tut brut, a-i é ëd mej." Stofo d'esse incomprensìbil ëdcò a mi midem, i sercava ëd capì j'ocult rason ëd mè grossé otimism, nurind al midem temp ignar passaròt con ij minùscoj frament dle patatin-e ambspecà ant ël bar, tra un got e l'àutr, la sèira prima, e frantumà durant mè pestagi.
E ecco assaleme imàgin idìliache: ti, Maurizio Costanzo Show, it intrave a tarda sèira an salòt rococò, tra ninnoli, ciculatin e pendolëtte, acòlt dai legiadr rampòj dl'àut proletarià. I sentìa sussuret e gridolin ëd gradiment, ch'as propagavo dai giovo an fior a le mèire dësfiorìe, e daspërtut soris e euj lustr, tra twinning e chivas e caffarel somessament deglutì.
A passa ant ël giardinet un barbon ch'a robba le mnisse ëd patatin-e ai passaròt, grufolant golos a gaton, e ël pensé a vòla a d'àutri leugh, trasformà da toa trassendenta presensa interclassista, e it vëddo ant la spòja stamberga d'na prolìfica famija bzognosa. J'anfìss droacant e ij visagi emacià... da chi ch'a son iluminà? Da chi, se nen da ti, Maurizio Costanzo Show? A chi d'àutr a l'é consentì ël miràcol? Ti mach it unìfiche, ti mach a tùit it të dase ant la midem mzura!
E antlora l'angossa ëd mè spìrit as é vòltà an serenità, l'ambassia ëd l'ànima as é fàita consolassion e la tanaja dla gelosìa a l'ha rilassà mè cheur dolent. I l'hai capì che toa promìscua presensa ant le neuit ëd tùit a l'é mëssagi ëd sente comun, ëd generos olocàust, ëd amor universal.
Adess i stago mej, tant a l'é ver ch'i l'hai pen-a chità ëd esprimme parèj. J'efet ëd cost mè riequilibri a continueran për ël rest dla lettera, it të n'ancorze, i spero. It parlava, prima ëd mè delìri ëd gelosìa (calmà), dël valor ëd minca ròba, s'a l'é considerà con la giusta dòse d'atension, anteresse e consapevolëssa. Foma l'esempi d'un fior. Ti it passe e it lo vàrde gnanca. Miraco it lo caussisse përchè a-i na j'é tanti. O pura it në cate dal fioré ij cadàver arsià, ancora giossolant ëd linfa e ligà an un mass, con lë scòp ëd tnite bon-a la fomna.
N'àutra vira nopà it të treuve a osié dëstèis an su un pra, e l'euj at droca dzora a na margherita. Sta vira it l'osserve da davzin e it dëscheuvre un microcòsm. A-i son ij stami, ij pistij, le foijëtte e tùit coj crist e madòne ch'a t'han spiegà a scòla fé part dël fior e ch'it sas pì nen com as ciamo, ma a-i son, it-je vëdde e a t'anteresso, it capisse ch'a son j'órgan d'un esse vivent e it t'emossion-e (se t'ses nen dël tut rincojonì, naturalment). It t'emossion-e e it pense che lòn ch'it ciame a soa insaputa margherita, a men-a na vita orgànica complessa e sessualment stravagant, acopiand-se con ij sò simij për anterpòst animal, dëscadnand quotidian-e òrge aeree a base d'inset consensient, dëdlà dla moral uman-a e uman-divin-a.
E antlora at ven da pensé: përchè na margherita a peul nen andé al Maurizio Costanzo Show, e na pòrnostar sì?

Roberto Quaglia
Gigi Picetti