
 |
ANCORA SPROLOQUIU
Caru Maurizio Costanzo Show,
au principiu era u caos, accussì armenu si dice o s'è dittu e forse si dicerà sempre de cchiù. E allura, chi u caos sia!
Rumuri de fundu. Balbettii inintelligibili. Frusciu. Attributi du caos, ma no ancora caos. Fisica indeterministica, quanti de ccà e de llà, quanti quanti si lasserannu quantizzare e quannu? Quale è u filu chi lija i fili, a metafora chi dissolve i metafore?
Chi au principiu c'era u Verbu u sannu puru i criaturi. Ma prima du verbu c'era a spirale, forma magica de cui tuttu si genera. L'argomentu nasce de se de nu caos pocu stabile, chi già si dissolve intra l'autocostruzione de na parvenza de significatu condivisibile. A spirale. A spirale. A spirale è a forma da galassia nostra. A spirale è a forma de na conchiglia. A spirale nasce intra ogni televisore de se quannu puntamu na telecamera appicciata versu u schermu chi ni trasmette l'immagine prodotta. Nasce accussì, du nente, spontanea, perfetta intra a geometria sua autoprodotta, dinamica intra a rotazione sua armonica apparente. Nullu l'ha creata. Illa nasce de chiru chi chiamamu n'effettu de retroazione tra a telecamera e u monitor. Ma u fattu chi nue a chiamamu accussì ppe nente a spiega. A spirale è na forma geometrica importantissima chi mai ni 'mparanu a scola, aduve ni droganu a menta ccu i coordinate futili de i quadrati, de i triangoli e de i ipotenuse loro sceme. Mai n'accennu però alla spirale, forma geometrica complessa e ineffabile, origine de tuttu chiru de complessu chi canuscimu, nue cumpresi. Eh, sì, u DNA nostru, chira superba molecula chi cuntene u codice genetico nostru, cioè u progettu de custruzione de ogni parte minima de nue stessi, tene na forma elicoidale, cchiù simile a na spirale chi a nu quadratu puru si chinu de ipotenuse.
Ma pecchì n'intestardire supra a spirale? D'accordu chi quasi nullu s'è turmentatu cchiù de tantu supra i misteri de chista forma accussì 'mportante, ma mo chi l'avimu menzionata cangiamu u versu du sguardu nostru.
Eccu n'atra vota quarche accennu de caos, naca de ogni favilla de novità autentica. Forzamu u caos a s'accoppiare supra de se, lassamu i significati, significamu i lassati e abbindulamu alluocchi. Giuvamu a chiru chi de gioviale già simu senza sapìre de essere, cingimu u nonsensu ccu u polpastrellu lappatu de nu jiditu sconnessu de chiru ciarviellu chi de despota autenticu n'istiga a ci dare pezzi de significanza conclamata.
Arrampicamuni supra ppe a metafora chi ccu l'arrampicarsi suggerisce significati chi un svilupperemu oltre, sprofundamuni intra a soru sua cchiù trista e depressa, macinamu rane e pane duru de fermu, pornoperno de allucinata stabilità metalogica, enucleamu a parola enucleare senza aggiungere atru.
Eccu perbaccu nu saccu de sensi densi chi pensi nu saccu ma ti pare nu pocu nu paccu. Svaccu de vucca e de laringe, corde vocali cumprese. I muse su' fuse, parole astruse infinocchianu quartieri mentali e paramentali. Scavezza u cuollu sue da cavezza u scavezzacollo, e chine u pò biasimare? Nu Wagner de magmer musicaler. Crêpes Moana & Mandingo, Panna e Nutella, flambé ccu ghirigori de untu. Ciarvielli evaporati a iosa e a foja un producianu noja, ma a noja portanu. Sarti de menta schiudanu visioni de eoni de idee, oppuru no, ma intrinsecamente sì conditu de no e ornatu a forse.
Poveru chine significati circa aduve significati latitanu, riccu chine significati allucina intru u stessu locu, oppuru poveru u stessu propriu indulgennu a chistu gestu, ma ccu menu arte.
Regge u caos, o forse no, latita de sicuru u progettu e l'emisferu sinistru dorme intru u cerebrantro sue endocranicu.
Puttaneggiamentu impudente e impunitu, pecchì cuntinui intra de tia stessu? Dumanna oziosa, cumu oziusu è tuttu u sublime, sublime eccelsu e sublime infimu. L'oziu è u patre de tutte l'idee. Si si abortiscianu nescianu i vizi, aborti de idee. I vizi, chini de tuttu u putere cangiante de l'idee, ma monchi de illi. I vizi un pònnu essere viziusi. I viziusi 'nveci u su'.
Odiusi viziusi e viziusi noiusi, tutti e dui negletti e imperfetti. Minti chi i gatti su' patti, si te ne futti permetti chi colanu i sacchi, un sacciu si mi spiegu ma sacciu chi un mi spiegu e u fazzu apposta, pecchì tegnu a faccia tosta.
Basta. Chine s'impasta apposta ccu parole poste a casaccio finisce malaccio. Un ce la fazzu. Ma mi compiacciu de quantu sugnu pagliacciu. Cacciu u sennu fora de se e de mia, e differenza un ci sia. A rima fa rima pecchì è 'n rima. Ma un tene a stima mia. Si stima chi a rima a tenìamu 'n capu prima, prima de l'arba du sennu, e chistu u sapimu ccu u sennu de pue, praticamente mo. All'arba de l'omu si campava 'n riga e 'n rima. Vestigia de tutti e dui, entità strambe, restanu oje.
Giramu a capu lassannu a rima o chiru chi rima pare au destinu sue de obliu. Nu jornu futuru a rima scumparirà infine de i discursi e pinsieri umani, ppe sempre, cumu scumparìu u pilu da pelle nostra e scumparirannu i denti du giudiziu e forse puru l'atri. Nu jornu futuru, forse puru luntanu, intra chiru spaziu metaforicu chi secunnu nue è u tiempu. Succederà quannu i significati chi s'agitanu intra de nue si sarrannu liberati de i vestiti scimmieschi e post-scimmieschi, e camperannu 'n tuttu da natura propria metaforica, lassannu, cumu u serpente lassa a pelle sua smessa, l'antica natura formale musical-ritmica.
V'è scuru chiru chi iu finu a mo aju espressu? Siti cuntenti. È scuru puru a mia o accussì fingu chi è intru u timure chi u è davveru puru si a mia pare de un u essere.
Scusati, eh.
Roberto Quaglia
L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tutta o 'n parte, pò essere letta, scaricata supra u computer, stampata e copiata senza limiti, sulu ppe usu personale. Tutti i testi e i illustrazioni su' proprietà de Roberto Quaglia e un pònnu essere usati sani o 'n parte senza permissu. U progettu graficu e i componenti grafiche de chisti pàgine su' proprietà riservata de Roberto Quaglia. L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tutta o 'n parte, un pò essere misa 'n vinnita a nullu titulu senza permissu prima.
© 1994-2000 Roberto Quaglia.
|