
 |
ABBASCIU I FILOSOFI!
Caru Maurizio Costanzo Show,
oje un supportu i filosofi. I filosofi de oje. Cuminciai a i supportare male de giuvane, ppe l'inutilità apparente de l'argomenti ccu cui tentavanu de rennere u ciarviellu mie cchiù simile au loro. Ma a chiru tiempu un sapìa, cumu sacciu mo, 'n modu chiaru, precisu e enorme quale era precisamente l'errore mostruosu intra cui iddi su' fieri de purtare a vita loro.
C'eranu na vota i filosofi. Iddi eranu a cuspide da canuscenza intra a società de cui eranu parte. I filosofi cuntenìanu intra de se tuttu u scibile canusciutu, sapìanu chiru chi ogni filosofu du passatu avìa saputu prima, e supra chista basa iddi purtavanu avanti tutta a comprensione umana de n'atru pocu. Iddi sapìanu de fisica cumu de etica, de biologia cumu de morale e de astrofisica. Iddi sapìanu tuttu chiru chi c'era de sapìre pecchì chiru chi c'era de sapìre putìa essere 'mparatu intra n'arcu de tiempu cchiù curtu de chiru da durata de na vita umana. Intru u scuru de i canuscenze scarne chi l'umanità ccu fatiga levava all'Ignoranza, iddi brillavanu intru u gestu eroicu de addivintare l'espressione da sintesi massima de i canuscenze chi tenìa a specie umana du tiempu loro.
Tuttu chistu fu, e cchiù un è. L'urtimi centu anni de storia umana hannu annebbiatu i fulguri de centinara de miliuni de anni de evoluzione da vita supra a terra. Centinara de miliuni de anni de evoluzione prima chi a vita marina riuscissa a cunquistare i terre emerse, atri centinara de miliuni ppe cunquistare chira forma de cui jamu tantu fieri, e mo, a menu de centu anni da 'nvenzione de l'elettricità eccu a vita cunquistare u spaziu, arrivare alla luna e ccu i propaggini sue artificiali chiamate sonde u sistema solare tuttu. Eccu a vita diffondersi au siliciu intru u fenomenu chi impropriamente chiamamu ancora "informatica", eccu l'universu de i fenomeni e de l'idee farsi riccu cumu 'n tutta a storia da vita un era mai statu. Eccu a storia da vita stessa nescere du limbu de l'ignoranza, eccu n'umanità geocentrica, antropocentrica, egocentrica illuminarsi de cuscienze insospettabili supra i meraviglie de chiru chi chiamamu evoluzione, perdersi intra l'abissi de tiempu ricavati du s'interrogare supra u significatu du passatu, e spannere l'idea sua de spaziu versu cunfini chi stannu a distanze vertiginose ma no assurde.
Intra chista fulgida esplosione de evoluzione, eccu puru detriti fossili alla deriva, trattati ccu na riverenza fossile puru illa, quantu ridicola. Eccu ppe esempiu i filosofi, tra i cchiù grottesche manifestazioni de chistu pateticume fossile, pecchì idealmente preposti alla comprensione de chiru chi 'nveci manifestamente si dimustranu de tuttu incapaci de capire. Intra a deriva loro vetusta, fannu puru n'esibizione sciagurata e incunsapevule de a cecità intellettuale loro misera e oscena.
Chiri chi a società scioccamente si diletta a chiamare filosofi, un su' filosofi. Hannu disimparatu a filosofia seguennu nu corsu de laurea 'n filosofia scadutu millenni fa, hannu incancrenitu a stolidità loro 'mparannu all'atri chiru chi tenìa sensu quannu i canuscenze umane eranu accussì poche de si putire stivare intra qualunque menta dotata 'n modu accettabile. Hannu cunquistatu u verticiu da ridicolaggine cunvincennusi de essere "filosofi", cioè de sapìre scimmiottare accettabilmente i cuncetti chi intra epoche scure de ignoranza geni autentici avieru a grandiosità - iddi, sì! l'avieru! - de concepire. Chiri chi a società oje chiama filosofi su' 'n genere nent'atru chi storici da filosofia - e a differenza è immane! Iddi nent'atru capiscianu oltre all'ombra de chiru chi seculi fa geni ignoranti capieru. Iddi nente sannu de chiru chi de salliente intra chisti urtimi decenni l'umanità ha cuminciatu a pensare.
Oje, u veru filosofu un perde tiempu a si procurare u titulu de filosofu. Un è cchiù cumu intra i seculi passati, oje c'è troppu de 'mparare! E c'è troppu de UN 'mparare. Eccu a granne differenza, chi nullu minte 'n evidenza. A ramificazione de i scienze e de i discipline è tale, a mole de i informazioni è tale, chi a vita umana è troppu curta ppe 'mparare tuttu - ma no sulu! A vita umana è puru troppu "lenta" rispettu all'incalzare de i canuscenze nove! Puru campannu ppe sempre, oje, n'individuu un putissa MAI tenire u passu ccu u proliferare virulentu de i canuscenze nove, e annu doppu annu a differenza tra chiru chi illu sa e chiru chi putissa sapìre aumentassa ccu progressione esponenziale.
È n'epoca esaltante, a nostra, cunsiderannula intra i termini giusti. Alla scemità de celebrare chine si pregia de s'avìre incancrenitu supra nozioni chi tenìanu sensu seculi fa, s'unisce a cecità strategica de chine 'n quarche modu intra l'organizzazione du prugressu du sapìre tene nu ruolu 'mportante. Campamu intra l'epoca recente de l'esaltazione da specializzazione, da ricerca scientifica applicativa, da ricerca du sapìre finalizzata alla produzione de sordi. Eccu pecchì un truvati cchiù veri filosofi de nulla parte, cari mei, e si i truvati un i ricanusciti! Pecchì u VERU filosofu contemporaneu un ha persu troppu tiempu intra università omogeneizzanti, intra specializzazioni applicative chi u rennanu u massimu espertu mundiale de na subfunzione de quarche sub-sub-subprocedura produttiva. U VERU filosofu un ha persu na parte sostanziosa da vita sua a si masturbare a corteccia supra i prublematiche morte de chiru ammassu de geni ignoranti defunti e vurricati ccu l'etichetta DOC: "Platone". "Hegel". "Kant". U VERU filosofu tene bisognu da vita sua ppe assorbire tutti i 'mplicazioni sconvolgenti da teoria da Relatività, da Fisica Quantistica... ma no sulu! Da teoria du Caos! Da teoria de i Catastrofi! De l'Olismu! De i misteri da geometria Frattale! De i comprensioni stupefacenti da Neurologia e da Psicologia! Da teoria da Menta Bicamerale! ...ma no sulu! De i 'nvenzioni mirabili de chine a menta propria impiega a capire u presente immaginannu u futuru, i scritturi de fantascienza! De i relazioni profunne tra scienza e arte, tra geometria, matematica e musica! U VERU filosofu oje ha de 'mparare a evitare de s'ostinare supra l'apprendimentu de canuscenze funzionalmente utili, ma idealmente irrilevanti. U VERU filosofu ha de 'mparare a distinguere tra chiru chi è de 'mparare e chiru ppe cui un tene sensu chi illu perde tiempu. U VERU filosofu ha de spaziare 'n tutti i campi du scibile de oje, e pecchì l'ammassu de informazioni è mastodonticu e cresce sempre de cchiù sempre cchiù de prescia, illu ha de 'mparare a trascurare i dettagli, tutti i dettagli irrilevanti, e dare forma intru u spaziu mentale chi cultiva intra de se a na costellazione organizzata de sintesi. A sintesi de ogni campu de riflessione ha de essere plastica e mai dogmatica, capace de essere stravolta de nu mumentu all'atru, pecchì chisti su' i tiempi attuali de l'evoluzione du prugressu umanu. A suprema sintesi de na Weltanschauung superiore venerà allura de sula, spontaneamente, cumu spontaneu è tuttu chiru chi 'n ogni locu de sempre nasce e succede, ppe quantu chistu vò dicere quarche cosa, ppe quantu a certi ci piace de cridere diversamente. Caru Maurizio Costanzo Show, mi dispiace ppe tia, cumu mi dispiace ppe mia e ppe l'Italia, ma intra a trasmissione chi tu si' un aju mai vistu e ascoltatu nu VERU filosofu. Eppuru ni esistanu. N'aju canusciuti tanti. Ma m'aju avutu de i jire a circare, pecchì cuntrariamente alle superstizioni, iddi un ce l'hannu scrittu 'n frunte, né supra quarche certificatu prestampatu.
E ppe finire ccu facezia adeguata, eccu na ricetta modesta chi mimetizza sintomi a casaccio: Cacciati i cacciari e un 'nalberati l'alberoni!
Roberto Quaglia
L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", 'n tuttu o 'n parte, pò essere letta, scaricata supra computer, stampata e copiata senza limiti, sulu ppe usu personale. Tutti i testi e l'illustrazioni su' proprietà de Roberto Quaglia e un pònnu essere usati 'n tuttu o 'n parte senza autorizzazione. U progettu graficu e i cumpunenti grafiche de chisti pagine su' proprietà riservata de Roberto Quaglia. L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", 'n tuttu o 'n parte, un pò essere misa 'n vinnita a nullu titulu senza previa autorizzazione.
© 1994-2000 Roberto Quaglia.
|