ego sum ille qui sum. Id est, ignoscite si nescio quomodo id vobis explicem, sed ego sum ille qui tibi scribit omnes has epistulas intelligentes, etiamsi feliciter bene possum me gloriari non esse illum. Ego scio me id esse quia anagraphe id mihi garantit. Sed scio etiam me id putare modo differente ab eo quo dicit id putare ille, et tamen cum me specto in speculo corpus et etiam facies sunt prorsus eaedem. Facies re vera mutatur paulum in expressione. Cum sum me ipse nunc habeo faciem magis normalem et expressionem principalem solam, bene simplicem ut convenit. Cum sum me ipse intelligens habeo expressiones, etiam in facie, quas non intellego et melius ita est. Quid mihi interessant, enim? Ego scio me adesse quia cogito ergo sum (ero simplex sed non sum cretinus). Et scio etiam eum adesse, quia in summa sumus in eodem corpore, etiamsi per vices. Certus sum etiam eum scire me adesse una cum eo in eodem corpore per vices, quia post omnia intelligens est ille. Sed credo etiam eum pudere mei et tunc id numquam admittet. Debetis eum capere in facto cum corpus eius adhibetur a me, eum filmare et deinde ei facere notare quod est ille, id est quod ergo non est semper tam intelligens sicut ei placet contra ostendere se esse. Et si vobis dicit quod ille in filmo non est ille sed frater eius geminus handicappatus ei ne credatis! Est prorsus ille, solum quod in illis momentis ego controllo corpus nostrum. Ei ostendo quis ex nobis duobus magis se ipse est altero!
Utcumque volebam dicere ne auscultetis stultitias quas vobis narravit in ultima epistula sua. Haec historia mentis quae habet duo cubicula est stultitia. In primis absurdum est factum quod mens est bilocale. Et deinde, secundum eum Deus est in uno ex his duobus cubiculis et interdum citofonat in alterum ad ei dicendum quid facere. Sed quomodo facit Deus ad standum clausum in cubiculo (quod deinde praeterea mihi debetis explicare ubi est quod hoc cubiculum se abscondit in cerebro pleno materia grisea) si ut omnes sciunt Ille ubiquus est?
Ex sermone suo nos tractat quasi nos sumus species animalium quae fimus humani sed quod opus est adhuc multum temporis. Bene, animal erit ille, ego me sentio humanissimum fere omnibus diebus. Cum recito poesias meas quas scribo cum mihi venit tristitia me sentio valde poeticum et praesertim plurimum humanum. Et cum dico omnes preces meas Deo me sentio revera bonum, et potestne animal se sentire bonum? Non, dico ego, si me sentio bonum significat me esse humanum et me esse etiam bonum, sin minus me sentirem malum. Enim, cum per errorem sum malus (non sum perfectus), me sentio etiam malum, et postea debeo me confiteri et iustum est quod ita est. Postquam me confiteor me sentio bonum iterum, et ita si deinde mihi recontingit iterum per errorem esse malus, malitia non se accumulat, et in generale ego remaneo bonus. Personae malae sicut Hitler sentiunt se esse malas sed non se confitentur, ita malitia se accumulat et tandem coguntur se suicidare, vel utcumque finire in inferno, ut iustum est, feliciter, absit ut deinde eos reinveniamus in paradiso per proditionem!
Et deinde quid est haec historia quod televisio nos mitteret in "trance"? Ego hoc "trance" nescio ubi est et ibi numquam fui. Id recordarer, aliter! Ego specto plurimum televisionem, quia est hobby meum, et quia sentio mihi bene facere. Et numquam vidi "trance". Specto etiam filmos piccantes, verum est, illos quos conduco videocassettas quia ibi faciunt omnium colorum, sed pauper Christus sicut ego cui omnes mulieres mihi dant abscissiones quid facere debet, eh? Multo melius est ut me satisfaciam solus pulchra videocassetta piccante quam contra me ire circum ad violandas dominellas honestas, ut dicunt in televisione. Interdum, ad audiendum in televisione quod est tam multa gens quae stuprat mihi venit tentatio id faciendi etiam ego, sed timeo me non valere bene stuprare, quod in optimo deinde exit ille intelligens qui est intra me qui deinde mihi dicit: "Heus! Quid facis?! Ut finiamus ambo in carcere!"
Non habeo multos amicos, immo, ego eos prorsus non habeo. Omnes amicos quos haberem contra eos habet ille alter qui intelligens est intra me sed qui nunc tacet. Ecce commoda intelligentiae. Tibi faciunt auferri amicos te ipsi simpliciori quem habes intus (etiamsi nunc ego sum foris et intus est ille). Ego non habebo amicos, sed cum televisione est quasi contra eorum plenus sim, amicorum. Eos omnes cognosco, a vetere Pippo Baudo ad pulchram et simpaticam Ambra, et mihi videtur eos tam bene cognoscere ut si eos occurro in via fere convictus sum eos me cognoscere etiam ipsos. Aliquibus spuerem, sicut illi Sgarbi cui spuerent omnes qui id putant sicut ego. Alter me ipse est contra ex illis qui se decipi sinunt parlantina eius et eum adhuc auscultant. Fantozzi deinde est sicut patruus mihi. Ego eum occurri semel, quod ad eum irridendum eum vocabant omnes dominus Villaggio et ille se gerebat quasi etiam ipse sicut ego habet intra se unum intelligentiorem qui interdum ei capit manum et etiam corpus. Ego tunc Fantozzi ei strinxi manum, et post paulum ille mihi dixit "ave roberto". Vistis quod tunc non sum solum ego qui eas cognosco illas personas famosas, quae mihi videntur sicut amici mei, sed etiam ipsae cognoscunt me? Semel cum Televisio rupta erat male me habui etiam ego. Per multos dies renuntiavi quotae meae corporis et reliqui imperium illi alteri intelligenti quem habeo intus. Ei placet cum non est televisio. Intellexistis quale genus personae est? Ne pudet quidem eum? Mea sententia gens spectat nimis parum televisionem. Demonstratum est quod qui eam spectat magis vivit melius quia habet minus praeoccupationes. Ego tibi suggero, care Maurizio Costanzo Show, ut tu aperias campagnam ad reddendam obligatoriam televisionem in scholis. Si pueri possent spectare televisionem etiam in scholis, et ego certus sum quod in futuro id facient quia civilitas feliciter avanzat, crescerent multo melius, fientes adulti prorsus omnes sicut ego sed sine infortunio illius intelligentis intus qui tibi frangit scatulas, qui sine eo intus qui tibi semper molestat posset esse tam contentus...

Roberto Quaglia