unus ex mythis modernis quos Televisio nobis affert est humor. Alius ex mythis instantibus est sermo vulgaris. Recens mythus surgens est etiam deliratio, evidens symbolum positivum (et ex parte, evidenter, contrastatum) non-conformitatis. Quoniam ad te me converto, Maurizio Costanzo Show, symbolum ideale Societatis Televisificae Italicae, et ad te me convertens et per te ego nunc virtualiter loquor toti Italiae, utile est mihi et lectori-utenti ut ego ab his tribus mythis emergentibus non prescindam, et ergo coherenter ornem, de tempore in tempus, in hac et/vel in epistulis futuris vel praeteritis, prosam meam semantematibus modernis et hilaribus, possibiliter delirans. Aliis verbis, ut inter lineas inseram sporadica elementa contenti turpiloquii, intarsia delirorum thematicorum, aliquam pulchram frigidam iocationem et, rarius, aliquam subtilem facetiam. Ergo, ut incipiam, tempus est ut desinam contorto modo loqui, et ut sententiae meae fiant simpliciores et clariores, et etiam conceptus clariores, banaliores, democratiores, propiores hominibus. Quoniam hae epistulae meae quas tibi mitto, tandem, fient fortasse liber quem aliquis, has lineas legens, fortasse iam legit postquam eum emit vel ab amico mutuari fecit vel in donum pro Nativitate ab avia accepit titulo allectante attracta, nollem umquam ut deinde putent me velle intellectualem agere sicut varii alberoni et quod liber est res insana et quod in praxi eis subripui pecuniam pretii libri, quia enim liber constabat plurimum sicut iam omnes libri, et deinde intra librum, id est hic intra (cum haec epistula erit pars libri), nihil intellegitur de eo quod dico et melius erat eum non emere, ergo nollem umquam ut tandem verbum sibi tradant et librum nemo emat. Ecce, melius erat si sententiam breviorem facerem, est quod cum incipio loqui me transferri sino ab entusiasmo et praesertim a verbis, eo sensu quod plurima eorum scribo omnia continua et tandem me invenio cum sententiis tam longis sicut illa prior et utcumque etiam haec hic non iocatur.
Dicebam hanc epistulam esse epistulam, quia re vera ego nunc scribo epistulam et iam paratum habeo etiam involucrum, et tamen est etiam pars libri, quia tibi iuro me ex ea librum facturum, et qui eum iam in manu habet id scit. Aliquando dicam res serias, quia alius ex mythis insanis quos nos docuit Televisio est quod grave est res serias dicere. Hunc mythum nos docuit Televisio, sed agitur de mytho antiquissimo. Cum Ecclesia hobby Inquisitionis habebat, ad extremum perduxerat artem omnia serio capiendi, et enim nemo se oblectabat. Nunc feliciter, ope Televisionis, est mythus pro omnibus activitatibus humanis imaginabilibus, sicut exempli gratia johnholmes, defunctus porno-actor cui erat longa 35 cm, cui elioelestorietese cantilenam dedicavit. johnholmes est mythus modernus, dum seriositas est mythus antiquus sapore vero, sicut vecchiaromagna (non, erat montenegro). Ergo, ne arguar mythologicae discriminationis, saepe serius ero, in his epistulis, et saepe non ero. Saepe ero spissus (quod contrarium est subtilis, sicut dr. Amato), id est spissus in contentis, et saepe ero subtilis (sed non sicut dr. Amato), subtilis in contentis, quidquid haec inconsulta adiectivatio significare velit, in mente eius qui legit.
Qui examinasset, ante hanc, duas priores epistulas a me redactas - sive examinator sit functionarius Maurizio Costanzo Show, sive is contra sit lector libri cuius haec epistula pars esset - certe notabit intensas differentias stilisticas et thematicas inter priores epistulas et hanc. Potuisset videri, primas duas legenti, me in animo habuisse producere aliquod genus tractatus de phantasmaticis muneribus symbolicis quae Televisio gereret in sinu societatis nostrae. Falsum. Non sum satis sapiens ad verum tractatum scribendum, et pariter satis sapiens sum ut non incipiam tractatum scribere. Studia mea nimis exigua fuerunt ut mihi darent titulos quibus bene se ornaret aspirans tractatista, et hoc ego optime scio, et ergo non cado in laqueum volendi tractatum confecere. Ex altera parte, necnon nihilominus, ego re vera exsisto, non solum quia cogitoergosum, sed etiam quia anagraphe id certificat magna cum convictione, et quicumque, dum ego sustinebo me vivum esse, potest sibi facere pulchram caudam ad anagraphem ad controllandum, eius confirmationem inveniens. Praeterea, quotiens me in speculo specto me revideo, et iam prorsus credo illum ibi me esse, id est aliquem qui re vera exsistit. Exsistens, incidenter mihi accidit cogitare, et inventio instrumentorum mechanicorum scripturae (sicut computatrum) me non iuvant ad vitandum nigrum super album ponere fructum itineris cogitandi mei. Ecce ergo hae epistulae et - alio gradu - hic liber. Hae sequentiae litterarum, verborum, sententiarum, paginarum simpliciter scaturiunt ex illo magno chao protonum, neutronum et electronum quae certo modo ordinata constituunt id quod dicitur "me", ille qui dicitur Roberto Quaglia. Scaturiunt ex Roberto Quaglia directe versus te, totem, Maurizio Costanzo Show, fulcrum et cor eius quam ego voco Societatem Televisificam Italicam. Tu homo italus qui has lineas legis et in cuius mente eae resonant, relinquentes echo significationis suae, scito eas non tibi a me directas esse prima instantia, sed ad nostrum ineluctabilem, inevitabilem punctum referentiae commune: Maurizio Costanzo Show. Cum communicationem inter homines mediabat religio, conceptus melius penetrabant in interlocutorem si ornati expressionibus sacris roborantibus sicut expressio "sediovuole", Hodie expressio sacratissima et ergo efficientissima roborans est mentio Maurizio Costanzo Show. Se interroget, quicumque has lineas legit: easne is (vel ea) legeret si ego ei non praevie recitavissem ante et magna voce parvum verbum magicum "Maurizio Costanzo Show"?

Roberto Quaglia