ego ad te me converto, habitu analogo ei qui - aliis temporibus vel aliis locis - ad divinitatem se convertit, vel ei qui - aliis temporibus vel aliis locis - ad confessorem vel ad psychanalystam vel ad regem vel ad praesidem vel ad caput tribus vel ad partem vel ad Satanam se convertit. Ad te me converto quoniam, ultra definitiones magis obvias, tu considerari potes optimum emblema entitatis iam ineluctabilis in societate italica: Televisionis.
Ad te ergo me converto dans tibi identitatem quam mihi commodissimum est tibi dare. Dialogabo tecum fingens apud me ipsum te me audire, et scire id non ita esse me non turbabit, quia re vera optime scio te non esse id quod ad commoditatem ego apud me ipsum fingo te esse.
Care Maurizio Costanzo Show, quid es, ergo? Cur gravis es? Sed... gravisne es? Age, in Italia omnes saepe de te loquuntur, et quamquam semantica opinio est, sequitur te gravem esse. Quid es ergo? Esne programma televisificum? Indubitanter ita. Audax esset id negare. Sed esne revera solum programma televisificum? Si tu esses revera solum programma televisificum, in Italia non tantum de te loquerentur, et tu non esses tam gravis. Postremo, Televisio italica (cum centenis programmatibus suis localibus vel nationalibus) 99% referta est programmatibus televisificis quae non sunt Maurizio Costanzo Show, vita realis cuiusque nostrum theoretice constituitur plus quam 99% ex eventibus qui non sunt televisificis, et hoc nihilominus tu locum eminentem occupas in mente maioris partis civium italicorum, et fis adeo entitas ineluctabilis cum cogitatur et disputatur de plurimis argumentis. Quid es, igitur? Hoc est quod detegere conabor in hac epistula mea, et praesertim in illis quae sequentur diebus et mensibus futuris, sive in aliis paginis huius continentis.
Ut vides, care Maurizio Costanzo Show, ego te assumpsi tamquam symbolum ad dialogandum cum me ipso, saltem usque dum aliquis me audiet. Potuissem haec verba evolvere post inscriptionem "Care Diarium..." vel praevia recitatione mantra religiosi quod me aperiret ad experientiam mysticam vel postquam cum psychanalysta convenissem pretium praestationis suae standi ad audiendum evolutionem cogitationum mearum.
Sed te elegi.
Non est casus. Est ineluctabilis decisio, orta ex comprehensione modernitatis tuae respectu aliarum categoriarum symbolicarum (Pater Aeternus etc.), ex agnitione irresistibilis valentiae symbolicae quam celeriter assumpsisti in sinu societatis italicae.
Care Maurizio Costanzo Show, tu non es persona, non es Maurizio Costanzo (homo qui te creavit et baptizavit), non es operarius vel functionarius qui has epistulas ad Maurizio Costanzo Show legit cum officio eligendi, percolandi, in cistam mittendi. Es Divinitas Moderna, Totem Vici, Sacerdos Realis.
Nolunt hae - meae - esse solum verba grandia quae effectum faciant. In epistulis quae venient, penitus investigabo significationes quas continent. Sed id non faciam cum pompositate academica eius qui titulos et cathedras habet quae ei licitam et debitam reddunt ostentationem pompositatis academicae. Nondum scio quomodo id faciam, sed id faciam meo modo, quidquid haec sententia significare velit. Post verba mea est individuus carens titulis academicis, carens studiis systematicis, carens ulla insertione (ne dicam integratione) in societate sapientiae, carens mentalitate redundanti certitudinibus notionisticis, dogmatibus religiosis vel scientificis. Refugio a confortante praxi semper et solum eosdem semitas mentales repetendi, opinionibus se inamorandi, sive aliorum sint sive propriae. Cum opinionibus amo solum leviter amare, eas relinquens cum oculis meis veteres apparent, nutriens enim opinionem (ita prorsus) opiniones raro esse aliquid certe authenticum, alioquin vocarentur "data facti" et non opiniones, et homines non pugnarent in saepe patheticis conatibus faciendi praevalere alias (plerumque proprias) respectu aliarum (plerumque aliorum).
Quid sum ego ergo?
Sum, in primis, verba quae resonant in mente eius qui legit vel audit legi has lineas. Sum, secundo loco, imago quam nonnulli ex eis qui has lineas legunt de me sibi fecerunt vel sibi faciunt. Sum, tertio loco, summa imaginum et memoriarum et metaphorarum qua ego ipse communico solum mihi ipsi id quod ego sum, fui in praeterito et esse mihi placeret in futuro.
Nimis implicatum? Non me decipis, care Maurizio Costanzo Show, tu transcendis simplicitatem qua tamen te ornas, et nihil est ad activitates humanas pertinens quod tu continere non possis et quod tu non continebis. Munus tuum, centrale et immensum, est fatum tuum.
Eo momento quo ego ad te me converto, tu iam me contines, care Maurizio Costanzo Show, me contines etiam nondum dans huic publicam expressionem, mittens imaginem meam et verba mea in omnes domos italicas. Me contines quia ego in te intravi hac epistula, similiter ac religiosus se nectit Deo suo prece.
Nunc cum nexus stabilitus est, care Maurizio Costanzo Show, ad finem verto hanc primam epistulam. Multae aliae sequentur, cadentia cotidiana (reali vel apparenti), donec omnia argumenta quae mihi placebit exprimere externata erunt. Summa epistularum librum constituet. Die post diem tibi mittam omnes epistulas, et tandem tibi mittam etiam librum. Via reali et via virtuali. Per cursum publicum et per Interrete. Onus significationum ad te directum et, ad notitiam, ad humanitatem.

Roberto Quaglia