quacumque fere ex parte eam spectes, haec est revera epistula quae ad te pervenit, quoniam eam legis. Ego eam tibi scripsi. Ego sum ens humanum vel circa id. Nomen meum iam ubique scriptum est et ideo id non repeto etiam in epistula. Te moneo me tibi plurimas epistulas scripturum, post hanc. Te moneo etiam me eas tibi missurum, alioquin quales epistulae essent? Te moneo praeterea omnes illas plurimas epistulas quas tibi mittam fortasse tandem fient etiam liber quem edam et qui mihi plurimam pecuniam lucrari faciet vel saltem multam vel utcumque aliquantulum. Te moneo etiam me has epistulas tibi missurum etiam per Interrete, ut hodie tantum in usu est. Spero italos me non imitaturos. Si omnes tibi tot epistulas scribunt quot ego facere decrevi, quis scit quot miserae arbores adhibendae sint ad omnem chartam faciendam qua egemus. Et etiam in Interreti, quis scit quot electrones perderentur.
Ignosce si videtur me nescire scribere cum omnibus illis sententiis implicatis quas pulchrum est in libris ponere sed etiam in epistulis. Re vera paulum id facere scio, sed melius est ut vitem, saltem in initio. Quamquam scio hanc esse epistulam (iam paravi etiam involucrum et pittacium pro versione chartacea), scio tamen eam esse etiam initium libri, necnon partem initialem cumuli verborum semel in Interrete positorum ut ibi in perpetuum maneant. Postremo hoc est quod tibi modo dixi, id est scripsi. Et quoniam utcumque fortasse est etiam initium libri, ego putavi melius esse non statim ibi ponere omnem illam rem confusam cum verbis implicatis quae deinde homines nihil intellegunt et librum abiciunt.
Ignoscite si versum muto paulum etiam intempestive.
Vides, Maurizio Costanzo Show, si haec epistula revera fieret initium libri, deinde fortasse aliquis eum videt in taberna libraria cum titulo suo blandiente (putavi opus esse titulo valde blandiente) et tunc eum aperit ut videat an eum emere velit et legit primum quod ei occurrit. Atqui, multi librum temere aperiunt, et pro eis ego nihil facere possum, eheu! Mihi opus erat librum totum ita facere, ut nunc est, qui tamen non est ut mihi valde placeat. Id est, mihi placet, sed non per totum librum.
Spero te aliquid intellegere in eo quod dico.
Multae personae contra librum aperiunt ab initio vel in fine, ut videant an eis placeat. Age, pro illis qui eum in fine aperiunt cogitabo in fine libri, quod nunc paulum mature est quoniam vix incepit. Sed pro illis qui contra eum in initio aperiunt, semper ut videant an eis placeat et an eum emere debeant, tunc cogitavi ita scribere, paulum ad captum hominum (spero me non esse Praesumptuosum), sine omnibus illis difficultatibus quas cur umquam oporteat in libro quaerere cum aliquis fortasse tantum se oblectare iuste volebat? Si deinde alicui legenti non placet hoc totum, tunc temptare potest aperire in medio libro, qui fortasse paulum diversus erit et tunc eum nihilominus emit. Quod refert est ut eum emat. Si quis has lineas legit intra librum in taberna libraria inspectum, statim ad arcam eat ad eum emendum, id ei suadeo ego qui sum auctor.
Sed tu, Maurizio Costanzo Show, nondum scis hoc esse librum, quia tibi modo pervenit haec epistula, quae quacumque fere ex parte eam spectes est revera epistula et certe iam non potest esse etiam liber, quamquam utcumque est res strana in Interreti.
Et ego tibi mittam plurimas epistulas, unam in die, sperans te me quoque vocare in emissionem tuam ad quam ire tam grave est, ut omnes sciunt.
Sive me voces sive me non voces, cum epistulae tam multae erunt ut ex eis liber fieri possit, tunc ego iam decrevi me ex eis librum facere, et tibi mittam hunc librum ut eum in emissione tua promoveam sicut faciunt omnes qui libros prosperos scribunt. Et tunc ego puto te me invitaturum si me antea non invitaveras, vel me reinvitaturum si id iam feceras, quia postremo hic est primus liber qui directe de te loquitur (vel "ad te"), et si postremo tu tot libros promovisti qui denique non erant omnes praeclara opera quamquam semper erant valde pulchri, certe tibi placebit librum praesentare qui ad te pertinet.
Cum ergo tibi mittam librum meum iam paratum, haec non amplius erit epistula, sed liber. Itaque nescio an nunc legas epistulam an librum an paginam Interretis, cum hae lineae sint in omnibus tribus, et ego eas semel tantum scribo.
Noli hanc epistulam abicere, care Maurizio Costanzo Show. Non est primus liber quem scribo. Iam saltem quinque scripsi sed hic in Italia paulum distractionis est et ideo omnes sunt fere inediti. Sed in terris longinquis contra eos mihi edunt (nescio cur) et ideo ibi iam clarus sum et mihi autographa petunt et hoc totum mihi tam placet ut decreverim melius esse clarum fieri etiam in Italia, quae propior est quam terrae longinquae. (Si non credis me clarum esse in terris longinquis tibi mitto videocassettam ubi videtur me contra esse).
Claudo nunc hanc epistulam meam nullam, explicans tamen adhuc in proximo paragrapho, pro eis qui non intellexerunt, id quod etiam ego aegre intellexi, scilicet quid sit haec epistula, vel potius hic liber. Ignoscite si fio implicatior. Hae epistulae sunt (erunt) praecipue vestigia relicta ab uno cerebro (meo), composita ex subvestigiis cerebrorum alienorum, immixta cum aliquot centenariis boni fimi. Denique, est pro omnibus gustibus! Cum hae epistulae (quae dum scribo non adsunt, sed dum tu legis fortasse iam adsunt annon) matrimonio coniungentur ut librum chartaceum constituant, offerent legitimo et solventi emptori eiusdem libri necnon, evidenter, amicis eius parasitis vel parasitis tantum, opportunitatem sequendi sulcos illius cerebri (quod deinde semper meum est), et inveniendi in propria cucurbita cogitationes quae in mea evidenter ortae sunt, ipso tempore quo eas scribere intentus eram (mirabilis et provida coincidentia!). Opportunitas quae evolutionem habebit etiam in cyberspatio, ubi talis liber meus indefinite exsistet, in Interreti, ubi epistulae quas ego tibi mitto ad notitiam feruntur etiam humanitatis quibus intersunt. Unus cumulus verborum et sententiarum pro tribus identitatibus formalibus diversis. Epistula, liber realis, epistula-liber virtualis. Opus meum unum et trinum est. Non est filum, vel fortasse erit - quis scit! Ideae silvestres crescunt in mente bene stercorata (in mentibus non stercoratis nihil crescit, sed est aliqua lacerta plastica), et in chaotica sed genuina commixtione sua formant interdum paesagia multo magis interesantia quam illa quae puntualiter invenimus superbe exhibita in mentibus quamvis pretiosis et aestimabilibus eorum qui ideis suis imposuerunt rigores crescentiae ordinatae et disciplinatae. Denique, sumus et estis assueti libris ordinatis, sequentialibus et coherentibus. Id quod hic liber vel sequentia epistularum est vel erit contra est silva incivilis. Sicut vita interesans.
Finis epistulae zero.

Roberto Quaglia