Ehem sic! Fuit aetas qua in satiram credidi. Sunt qui Sancto Nicolao credant, sunt qui in numen aut in partem politicam credant, qui in iustitiam aut in cantorem credant. Ego in satiram credebam. Scio, fateor, ingenuus eram, sed quis non fuit saltem ad tempus?

Satira in se res bona est, sicut multae ideae et ideologiae abstractae. Sed mundus Humoris Realis saepe contrarius est ei quod videtur, ut quodam pulchro die inevitabiliter detegere debui.

In principio erat Malum, aliter ac Biblia sustinet. Il Male hebdomadarium satiricum fuit annis septuagesimis saeculi praeteriti. Fuit unicum periodicum satiricum Italicum quod vere mores et immorales suae aetatis profanare et irridere potuit. Hoc est datum historicum obiectivum. Probatio? Ut exsistere posset, Il Male suum directorem responsabilem stabiliter in carcere residentem habebat. Et ad singulas hebdomadarii editiones poena eius prolongabatur. Solum sic Il Male suam opinionis et preli libertatem exercere poterat. Unum certum est: nonnulli ex his dominis testiculos habebant.

Deinde Il Male editiones cessavit. Annos post, me repperi tabloid subviride legentem quod nonnulli meminerint: Cuore. Initio supplementum l'Unità, mox testata independens factum est. Saltem in apparentia. Aliquamdiu me delectavit, etsi manifeste parum habebat de spiritu profanante Il Male. Deinde aliquid accidit quod me definitive resipiscere fecit.

Currebat annus 1991 et Iulius erat. Legeram in hebdomadario Cuore quoddam sic dictum "Festum Satirae" paulo post in oppidulo Aemiliae acturum, ab ipso Cuore ordinatum. Illo tempore nondum totam fidem meam in satiram amiseram, itaque paulum inconsulte - et valde mystice - cogitavi eventum mei interesse posse.

Ita, quodam pomeridiano tempore Iulii '91 ad domum amici mei accurri Gigi Picetti et ei proposui ut ad festum satirae accurreremus. Et ipse hac idea abstracta captus, mihi se iunxit, statim a Genua profecti sumus et paucis horis post vesperi Montecchio pervenimus, oppidulum Aemiliae ubi festum agebatur.

Cum immediato horrore statim deteximus tantopere celebratum festum satirae in summa nihil aliud esse quam banalissimum Festival dell'Unità. Iisdem diebus erat festival dell'unità etiam Genuae, itaque satis stulti nobis videbamur quod tres horas autoraeda fecissemus ut ad nundinas identicas illis quas sub domo habebamus iremus.

Angore affecti, dextra laevaque quaesivimus aliquantum satirae aut tale aliquid, sed omne quod invenimus fuit tantum quoddam amphitheatrum refertissimum ubi milia hominum ovine audiebant quoddam talk show quod in scaena consumebatur. Denique, erat sicut Maurizio Costanzo Show spectare nisi quod hospites erant varii Michele Serra, Paolo Hendel, Fabio Fazio et tota cohors qui inter se garriebant nescientes bene quid dicerent, ut plerumque in quolibet talk show accidit.

Quamvis non bene intellegentes cur illuc iissemus, Gigi Picetti et ego unius rei tamen certi eramus: nihil nostra intererat audire homines inter se loqui ut sibi dicerent res minus interesantes illis quas nos inter nos dicere poteramus. Et ovina massa in muta adoratione in gradibus amphitheatri erat in muta passivitate sua etiam magis fastidiosa quam praesumptuosi homines in scaena. Si intellegitis cur, bene, sin minus, amen.

Nimis sero ut Genuam redirimus, in cervisia mergere debuimus disillusionem ibi essendi et postquam in videobox paulum maledicere intravimus tandem nos in tabernaculum quod nobiscum portaveramus dormitum recepimus.

Animadverteramus regionem, notorie culicibus infestam, contra extraordinarie eis carere. Aliquis nobis explicavit illo anno bonam disinfestationem fuisse. Elementum pro occasione sumpsimus et statuimus rem improbabilissimam facere quam quis umquam facere posset: subscriptionum collectionem contra atrocem culicum exterminationem improvvisavimus. Cur id fecimus? Age, quid aliud umquam facere potuissemus?

Sic natum est SENZACUORE.
Senzacuore erat tabula chartacea (sesquimetrum per metrum), in qua Gigi Picetti et ego primas ineptias quae nobis in mentem venerant improvvisaveramus. Modo quem non memini, deinde congruum numerum falsorum formulariorum ad subscriptiones colligendas imprimere et photocopiare potuimus. His omnibus armati, per putatum "festum satirae" circumivimus vociferantes quasi vere nostra interesset de sorte culicum. Incredibile dictu, omnes nos serio acceperunt. Aperte odium suum erga culices manifestantes, homines subscribere recusabant. In sic dicto festo satirae, nemo poterat ut talem agnoscere satiricam inventionem cretinam sicut nostram.

Interim iam meridies erat, et nobis accidit ut in mensam cum omnibus festi VIP incurreremus. Varii Michele Serra, Fabio Fazio, et cetera. Ad stuporem nostrum, etiam hi nullum signum dederunt intellegendi quid exacte ante eos accideret. Memini Fabio Fazio dicere "Inutile est. Nihil prodest tandem." Numquam intellexi ad quid se rettulisset.

Aliquanto post satis habuimus. Ibi esse nullum sensum habebat. Tabernaculum demolivimus, in autoraedam ascendimus et Genuam reversi sumus.

Attamen indignati eramus. Quamvis semper scivissemus Cuore nihil commune habere cum Il Male, credebamus aliquantum intellegentiae etiam ibi versari. Post omnia, potestne satira sine intellegentia exsistere? Non, non potest. Sed punctum non est hoc. Essentia problematis re vera alia erat, et recta quaestio ponenda esse debebat:
"Estne Cuore ephemeris vere satirica?"

Statuimus igitur duo pomeridiana tempora investire ad vitam dandam Crepacuore. Nemo umquam satiram satirae fecerat, et illa aetate illisque diebus nobis visa est res rectissima faciendi. Aut, si nihil aliud, minime taediosa.

Erat annus 1991, et nuper impressoria laser omnibus oeconomice accessibilia facta erant. Gigi Picetti et ego strenue operam dedimus et post duo pomeridiana tempora cum folio A3 fronte/tergo impresso exivimus quod erat responsum nostrum ad disillusionem Cuore. Id in centenas copias photocopiavimus.

Aliquot diebus post ad sic dictum "festum satirae" Cuore redii et ubique affixi Crepacuore. Incredibile, sed verum, ordinatores (sic dicti signiferi satirae) non parum eo offensi sunt. Unus ex eis praesertim valde offensum se ostendit quod comparaveramus Cuore cum tunc in vogue varietatis televisificae emissione Creme Caramel (spurcitia quaedam cum Pippo Franco nisi male memini). Attonitus ego ingenue respondi nos satiram fecisse. Ille non visus est intellegere de quo loquerer. Nimis erat.

Iterum Genuae, exspectabam saltem ut in sequentibus hebdomadarii numeris Cuore, in amplis spatiis celebrationi sui "festi satirae" dedicatis appareret aliqua mentio happening a me ibi cum Gigi Picetti actorum. Iuvenis et ingenuus eram, et adhuc aegre mihi persuadebam sic dictos satirae professionales nullum prorsus humoris sensum habere, saltem quod ad autoironiam attinet. Attamen, iam facta clare loquebantur, et mea molestia quod ab eorum travestimentis decipi me siveram irretenibiliter crescebat. Paucis verbis, semper magis iratus eram.

Quare in contactum veni cum Vincenzo Sparagna, iam fundatore Il Male, Frigidaire, et aliarum pretiosarum inceptionum in filo insaniae. Statim nos intelleximus. Ille novum periodicum prelo dare parabat, Tempi Supplementari, et statuimus ei inserere supplementum satiricum nomine Crepacuore, prorsus sicut olim l'Unità insertum nomine habuerat Cuore.
Et ita, primis Novembris 1991 diebus, primus Tempi Supplementari numerus in tabernas libellorum intravit. Et eius satiricum supplementum Crepacuore vocabatur.

Quae supra videtis sunt quattuor paginae primi Crepacuore numeri. Dispositio et textus omnes mei et Picetti sunt, nonnullae imagunculae etiam, dum aliae Scozzari et Giuliano sunt. Pro nonnullis designationibus etiam Laura Bagliani nobis manum dedit.

Ecce prima facies secundi Crepacuore numeri. Cum turpi Occhetto imaguncula in media pagina nihil tamen commune habemus. Nobis inscientibus inserta est.

Hic infra, contra, nostra imaguncula cum qua commune habemus.

CREPACUORE - IMAGUNCULA specta versionem levem (114 K)

CREPACUORE - IMAGUNCULA specta versionem gravem (272 K)

Hic ad latus, DONALD FUCK, nostra creatio quae tamen numquam evolutionem quam meruisset habuit. Una cum amico designatore confecta, deinde sequelam non habuit eo quod Crepacuore post secundum numerum substitit.

Cur non perreximus? Id non iam memini. Probabiliter quia pecunia non lucrabatur. Et aliqua alia minor ratio.