sed quis se credit esse ille illic qui ego sum cum mihi venit intelligentia? Quo iure nobis facit praedicam quam deinde non intellexi ne quidem quid habet ad urlandum tantum? Nescio si legistis ultimam epistulaccim suam, quae se prendit cum philosophis, qui fortasse sunt ultima bona gens quae est, quae numquam furata est quicquam nemini, praeter enim philosophis praeteriti, qui tamen mortui sunt ergo etiam legaliter non possident amplius quicquam et etiam quinquaginta anni a morte eorum iam transierunt et sicut dicit SIAE perdiderunt iura super ideas suas et ergo philosophi qui utuntur ideis eorum ad philosophandum et sibi merendum honeste panem instruentes personas ignorantes eis non furantur prorsus quicquam.
Ignoscite sfogum, sed mihi cordi est ut sciatis quod ego me dissocio ab eo quod dico cum mihi accidit illa res illic intelligentiae. Durante intelligentia non sum prorsus ego, est sicut altera persona intra me quae venit foras, sicut parabola dottor jechill et mister haidy, et non possum condemnari pro culpis quae non sunt psychologice meae.
Ego philosophos eos reveror. Sunt semper valde tranquilli, loquuntur voce relassante quae me relassat. Interdum me indormio, sed culpa mea est quod non sum satis intelligens (per fortunam). Philosophi sunt personae tranquillae, quae transegerunt vitam cogitando, et quae iuste intellexerunt omnia, immo, intellexerunt se intellexisse omnia iam milia annorum retro. Post omnia veritas una sola est et simplex, alioquin quomodo fecissent ad id intellegendum iam Graeci, qui transigebant tempora faciendo orgia? Olim deinde non est quod philosophos eos occurrebas in via, vel ita sed eos non agnoscebas. Non erat enim televisio quae tibi eos faciebat videre et tibi dicebat: ecce ille est philosophus. In hoc sensu erant revera svantaggiati, puto ego. Sed erant aeque culti, sufficit cogitare quod sciebant etiam graecum antiquum.
Ego sum convictus quod exempli gratia Graecia est adhuc plena philosophorum. Etiam Italia non iocatur. Dicunt semper in televisione quod Italia est patria cum plurima cultura mundi. Ego id credo, quia post omnia sum Italus.
Maximus philosophus mundi est Christus. Ad id perveni post tot annos quod id cogito cum in cerebro meo non est ille illic quem vobis iam dixi cum omnibus cogitationibus complicatis quae serviunt nihil, et quae praesertim non serviunt ad intellegendum. Christus erat magnus philosophus, et enim eum docent adhuc in schola et bene faciunt. Ipse dicebat enim cumulum rerum sapientium, et etiam philosophicarum. Beati ultimi. Facile est camelo transire per foramen acus. Et deinde cum frangebat panem eum multiplicabat revera, enim eius erat semper pro omnibus, et cum dividebat pisces tollebat etiam spinam. Ob hoc eos dividebat in duo. Ignoscite, hoc non pertinet quicquam, sed mihi placent valde pisces, sed conor non eos comedere nimis multos quia mihi dixerunt eos continere fosforum qui facit fieri intelligentes, et de intelligentonibus in familia sufficit et superest unus, qui deinde esset ille qui est etiam ipse in cerebro meo et qui tibi scribit etiam ipse epistulas quas te precor ei ignoscere. Non id facit de industria. Est quod non valet eo carere.
Naturaliter solite eas non intellego theorias philosophicas. Praeter Christum, qui dicit res quas omnes possunt intellegere, sicut Funari, alii videtur quod id faciunt de industria ad complicandas res. Ob hoc non amplius conatus sum legere libros eorum. Melius est audire in televisione philosophos qui loquuntur de philosophia, est magis relassans. Proh dolor eos faciunt videre parum quia abbassant indices auscultationis. Sed id quod dicunt habet sonum valde placentem, sufficit non stare ad conandum facere intelligentones ad intellegendum prorsus omnia. Sufficit intellegere res principales. Sicut factum quod in vita opus est philosophia, quod oportet se gerere bene, quod oportet habere bonum sensum. Est prorsus id quod semper cogitavi, et contentus sum quod philosophi sunt concordes mecum. Praesertim Christus, omnes eum adorant iuste ob factum religiosum, sed vera natura eius erat facere philosophum, explicare genti quomodo se geritur. Ama proximum tuum. Est phrasis tam simplex, et tamen est inter magis magni momenti mundi. Ego nescio mica si Buddha vel Mahometus dixerunt aliquid tam pulchrum et profundum, et si id dixerunt non id dixerunt in Italico, qui est lingua quae sonat melius in mundo, sicut omnes Itali erunt concordes mecum.
Amicus meus agricola erat magnus philosophus. Cum veniebat vespera, sciebat semper quomodo veniebat tempus die postero. Spectando formicas, intellegebat etiam tempus septimanam antea. Amabatur ab omnibus vaccis, quas reverebatur ut verus christianus. Erat etiam persona instructa, faciebat audire Beethoven vaccis ad eis faciendum facere lac melius, et ita faciendo instruebat etiam vaccas. Si aliquis est bonus philosophus, si vult valet se facere intellegi etiam a vaccis, puto ego. Si non valet se facere intellegi ne a vaccis quidem suis, quale genus philosophi est?
Maximus philosophus Italus est ille illic De Crescenzo. Iuste lucratus est multa miliarda docens philosophiam personis simplicibus sicut me.
Sicut videtis, non est necessarium facere intelligentones ad se ponendum ad loquendum de philosophia. Vicinus meus domus superioris (qui stat in appartamento superiore) detexit uxorem quae erat una cum viro qui non erat ille (vicinus domus), una in sensu etiam sexuali, id est praesertim, et tunc ei dedit cultelladam. Haec est carentia philosophiae, dico ego. Si ille legisset libros De Crescenzo, ego dico quod ei non dabat cultelladam. Praesertim si se ponebat ad eos legendos loco eundi ad spectandum quid faciebat uxor sua. Et etiam si studebat paulum verba Christi, sed non ob religionem quae est illic intra, sed ob philosophiam. Ei dedit cultelladam prorsus ob carentiam suam philosophiae. Et etiam ille illic qui se fecit deprehendere cum illa uxore in lecto, si erat paulum magis philosophus non se prendebat illam cultelladam. Si erat magis philosophus non se sinebat tentari a carne eius, vel saltem stabat paulum magis attentus, in summa.
Ecce, care Maurizio Costanzo Show, id quod tibi volebam dicere de philosophia tibi id dixi.

Roberto Quaglia