
 |
T'AMU, PIU MAURIZIO COSTANZO SHOW
Caru Maurizio Costanzo Show,
sicuru chi "caru Maurizio Costanzo Show" è propriu nu bellu titulu... Nu titulu chi riverbera interesse supra qualunque cosa c'è scritta sutta. Allura vò dicere chi qualunque fissarìa addiventa interessante si è ben intitulata? Oppuru... tuttu è interessante, basta u guardare ccu interesse? (Forse ppe chistu na fimmina 'ncinta è 'n statu interessante? Pecchì tutti a guardanu ccu interesse ppe a panza sua strana?) Qualunque cosa forse merita interesse, basta ciu sapìre dare. Sì, sì. Oltre chi sapìre vidire, s'ha de sapìre pensare. Chine guarda senza pensare, un vida, filma. È na telecamera, nu strumentu de percezione visiva chi un sente. Dice Gigi Picetti, chi guarda u monitor du computer mentre ti scrivu: "...però arretu a telecamera c'è na persuna chi penza e agisce, sceglennu ccu cura i movimenti de machina ppe registrare chiru chi ci pare."
Ma un ni perdimu, caru Maurizio Costanzo Show. Oje bon'atru ti vuogliu dicere. T'aju vistu ajeri sira intra nu bar, e tutti ti guardavanu. Sugnu nu pocu gelusu. Trasìi ogni sira intra a casa mia, alluminannu ccu u cinescopiu a sulitudine mia, e ti cridìa tuttu ppe mia. A ragione mi dicìa chi jìi ccu tutti, a domicilio, ma u core, vecchiu idealista, preferìa si 'lludere. Ma ti vidire llà, intra chiru bar, attornu a briacuni zotici chi ruttavanu e jestimavanu, m'ha fattu propriu male. E intra a menta mia si su' scatenati pinseri persecutoriu-paranoici: t'aju vistu a tu ppe tu ccu figure sordide, ccu maniaci, psicopatici, cocainomani, torturaturi, andreotti, ultras e naziskin. 'Nsomma, eri de tutti. Un sceglìi, ti facìi sceglire. De chiunque ti vulìa. Iu era sulu unu de i tanti. Nu sottomultiplu infinitesimale intra l'ammucchiata nazionale du share. Intra chiru bar mi sugnu 'mbriacatu de frizzantinu e vermouth, sbrodulannumi tuttu. Pue sugnu nisciutu a zig-zag, fumannu e chiangennu. Aju 'nsultatu un sacciu chine, però minava forte. Strazzatu e chinu de sangu, m'ha raccotu supra u marciapiede nu missionariu tossicu, intru u lettu de cui mi sugnu risbigliatu u juornu appressu, ccu na puzza de cipria e vommicu.
A casa un c'era cchiù nuddu, sugnu nisciutu e aju vistu llà vicinu certi giardinetti. Assettatu supra na panchina du parcu guardava l'oleandri e pensava: "Un è tuttu bruttu, c'è de megliu." Stancu de essere incomprensibile puru a mia stessu, circava de capire i ragioni ammucciate du rozzu ottimismu mie, dannu allu stessu tiempu a mangiare a passarieddi ignari ccu i pezzicieddi de i patatine chi m'avìa misu 'n sacchetta intru u bar, tra nu biccheri e n'atru, a sira prima, e frantumate quannu m'hannu minatu.
E eccu chi m'assaltanu immàgini idilliache: tu, Maurizio Costanzo Show, trasìi a tarda sira intra salotti rococò, tra ninnoli, cioccolatini e pendolette, accotu de i figli graziusi de l'altu proletariatu. Sentìa sussurri e gridicieddi de gradimentu, chi passavanu de i giuvani 'n ciuri a i nonne sciurute, e dappertuttu surrisi e uocchi lucidi, tra twinning e chivas e caffarel agliuttuti a vascia vuce.
Passa intru u giardinettu nu barbone chi arrobba i muddiche de patatine a i passarieddi, grufulannu gulusu a quattru peri, e u pinsieru vola a atri posti, trasformati da presenza tua interclassista e trascendente, e ti viju intra a stamberga spoglia de na famiglia bisognosa china de figli. I 'nfissi chi cadianu e i facci sciupate... de chine su' alluminati? De chine, si no de tia, Maurizio Costanzo Show? A chine atru è cuncessu u miraculu? Tu sulu unifichi, tu sulu a tutti ti duni allu stessu modu!
E allura l'angoscia du spiritu mie s'è vutata 'n serenità, a pena de l'animu s'è fatta cunsolazione e a tenaglia da gelusìa ha lassatu u core mie dulente. Aju capitu chi a presenza tua promiscua intra i notti de tutti è messaggiu de sentire comune, de olocaustu generusu, de amure universale.
Mo sto megliu, tantu è veru chi aju appena finitu de m'esprimere accussì. L'effetti de chistu riequilibriu mie cuntinuanu ppe u restu da littera, t'ne stai addunannu, speru. Ti parlava, prima du deliriu mie de gelusìa (carmatu), du valure de ogni cosa, si cunsiderata ccu a giusta dose de attenzione, interesse e cuscienza. Facimu l'esempiu de nu ciuri. Tu passi e un u guardi mancu. Magari u scarpisi pecchì ci nni su' tanti. Oppuru accatti du ciuraru i cadaveri tagliati, ancora gocciulanti de linfa e attaccati a mazzu, ppe ti tenire bona a fimmina.
N'atra vota 'nveci ti trovi a oziare stisu supra nu pratu, e l'uocchiu ti cade supra na margherita. Sta vota a guardi de vicinu e scupri nu microcosmu. Ci su' i stami, i pistilli, i fogliuzze e tutti chiri cristi e madonne chi t'hannu spiegatu a scola chi fannu parte du ciuri e chi un sai cchiù cumu si chiamanu, ma ci su', i vidi e t'interessanu, capisci chi su' l'organi de n'essere vivu e t'emozioni (si un si de tuttu rimbambitu, s'intenne). T'emozioni e pensi chi chira chi tu chiami, senza chi illa u sa, margherita, fa na vita organica complessa e sessualmente stravagante, accoppiannusi ccu i simili sui ppe mezzu de n'animale, scatenannu ogni juornu orge aeree a basa de 'nsetti cunsenzienti, oltre a morale umana e umanu-divina.
E allura ti vene de pensare: pecchì na margherita un pò jire au Maurizio Costanzo Show, e na pornostar sì?
Roberto Quaglia Gigi Picetti
L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tutta o 'n parte, pò essere letta, scaricata supra u computer, stampata e copiata senza limiti, sulu ppe usu personale. Tutti i testi e i illustrazioni su' proprietà de Roberto Quaglia e un pònnu essere usati sani o 'n parte senza permissu. U progettu graficu e i componenti grafiche de chisti pàgine su' proprietà riservata de Roberto Quaglia. L'opera "Caro Maurizio Costanzo Show...", tutta o 'n parte, un pò essere misa 'n vinnita a nullu titulu senza permissu prima.
© 1994-2000 Roberto Quaglia.
|