Un pô di mi ringraziamént a j infarès ma chi umân d'un valór superiór ch'a scuvrirì, in un disórdin antianalfabètic nö rigorós, d'arènt a i nòm "Gigi Picetti", "Alessandro Testa", "Max Morando", par e' cuntribùt ch'i m'à dê prèma ad tot esistènd, mo quèst u n'è mèrit sô, e pu avènd interagì in manîra apropriêda e sincrònica cun me, ciò me, o sia l'autór ad stu lìbar e ad sti righ, dònca, a j efèt anagràfic, Roberto Quaglia, ch'i s'è mes adiritura a e' mi pöst int e' sudët ròl d'autór in tot cal lètri ch'a m'vânt d'avé scrët, ènca s'a ò, a e' prinzìpi d'ognuna, alùs in manîra scura a un ròl misteriós ch'i sudët parsunàg j avrèb avù int la redaziôn dla medésma, e quèst l'è mèrit sô. A n'avì capì gnint? Mèi acsè! L'impurtânt l'è ch'i l'apa capì lô. L'è ma lô ch'a j mandéva un pô di mi ringraziamént. Nö ma vô. E se ènca lô i n'avèss capì... bé, ch'i m'e' dega e me a j e' spieg a vòs. A ringrazi listès ènca chi du o trì êtar amìg ch'a n'ò numinê aquè par e' cuntribùt ch'i m'à dê ènca lô esistènd, ènca s'quèst e' n'è, s'capès, pröpi mèrit sô. Da cl'êtra pêrt, u n'è gnânca mèrit mi.
|