Οὐκ ἀληθὲς ὅτι συγγραφεύς εἰμι. Εἰσὶ γὰρ μακροὶ τοῦ βίου μου χρόνοι ἐν οἷς οὐδαμῶς περὶ τοῦ βιβλία γράφειν ἐννοῶ καὶ σχεδὸν ἐπιλανθάνομαι ὅτι ἔγραψα. Ἐνίοτε δὲ συμβαίνει τι δυσνόητον ὃ προσηλοῖ με πληκτρολογίῳ (τὸ πρῶτον πινακίδιον καὶ γραφὶς ἦσαν) ἕως ἂν ἔργον, ἴσως δὴ καὶ βιβλίον, ἐκπηγάσῃ. Ὥσπερ δὲ τὰ τέκνα, σπανίως τῷ πρώτῳ σχεδίῳ ἔοικεν. Χρόνῳ δὲ αἰσθάνῃ ὅτι, γηράσκων, ἐν πολλοῖς λειψάνοις καὶ σωρὸν βιβλίων ὄπισθεν κατέλιπες, καὶ λέγεις πρὸς σεαυτὸν ὅτι χεῖρον ἂν ἀπέβη. Ὁ Aldous Huxley τοὺς συγγραφέας εἰς δύο γένη διῄρει· τοὺς μὲν φύσει συγγραφέας, ὥσπερ Thomas Mann, οἳ πάντα ἃ γράφουσι μνημειώδη καὶ σχεδὸν ἀναγκαῖα φαίνεσθαι ποιοῦσιν, τοὺς δὲ ταῖς ἐννοίαις μαχομένους καὶ φανερῷ πόνῳ γράφοντας, ὑπὸ τῶν ἐννοιῶν μᾶλλον ἢ ὑπὸ τῆς εὐφυΐας ἀναγκαζομένους· ὁ δὲ Huxley ἑαυτὸν ἐν τῷ δευτέρῳ γένει ἐγίγνωσκεν. Εἰ δὲ πεισθείην συγγραφεὺς εἶναι, καὶ ἐγὼ οὕτως ἂν ποιοίην. Τέλος δ᾽ οὖν στέργεις τοὺς ἀνθρώπους σε συγγραφέα νομίζοντας καὶ ὅταν τὸν πλεῖστον χρόνον οὐδαμῶς γράφῃς. Καὶ ἐν τούτῳ, χεῖρον ἂν ἀπέβη.
Τοῦτο δὲ οὐ σημαίνει ὅτι ἐμαυτὸν συστῆσαι δύναμαι. Ὁ γὰρ συγγραφεὺς κατὰ τὸ βέλτιστον ἑαυτοῦ τε καὶ τῶν ἑαυτοῦ ἔργων ἐπιλανθάνεσθαι ὀφείλει, ἀνεξιχνιάστως μόνον φορεὺς ὢν τῶν ἐννοιῶν αἳ ἀνὰ τὰ μορφογενετικὰ τοῦ παντὸς πεδία πλανῶνται ἔξοδόν τινα ζητοῦσαι ἵνα φανῶσιν. Ἵν᾽ οὖν ὑμῖν διηγηθῇ ὅστις εἴην, προσέταξα τῷ ἐπείγοντι τῶν ἡμερῶν ἡμῶν μαντείῳ, τῇ λεγομένῃ Τεχνητῇ Νοημοσύνῃ, ὀλίγαις φράσεσιν ὑμῖν αὐτὸ δηλῶσαι. Τὸν δὲ Grok εἱλόμην ὅτι — οὐ πάντες ἴσασι — τὸ ὄνομα ἔχει ἀπὸ τοῦ ῥήματος «grok» ὃ ὁ Robert Heinlein ἐξηῦρεν ἐν τῷ ἀρίστῳ αὑτοῦ μυθιστορήματι «Ξένος ἐν ξένῃ γῇ». Ἰδοὺ οὖν ἃ ὁ Grok, τὸ τοῦ X μαντεῖον, ἀπεκρίνατό μοι ἐρομένῳ ὅστις εἰμί, προστάξαντι περὶ τὰ λογοτεχνικὰ μάλιστα σπουδάζειν. Εἰ δὲ ἀπιστεῖτε (οὐκ ἂν ὑμᾶς μεμφοίμην, καὶ ἐγὼ μόλις ἐπίστευον) ἀπεθέμην τὴν τῆς τοῦ Grok ἀποκρίσεως εἰκόνα:
Ὁ Roberto Quaglia συγγραφεύς ἐστιν Ἰταλὸς ἐπιστημονικῆς μυθοπλασίας καὶ ὑπερρεαλισμοῦ, ἐν Γενούῃ γενόμενος Μαΐῳ τοῦ 1962. Τὸ δὲ διηγηματικὸν αὐτοῦ ἔργον διαφέρει τῇ τοῦ ὕφους ἰδιότητι, τῷ εἰκονοκλαστικῷ τόνῳ καὶ τῇ δεινότητι τοῦ τὴν ἐπιστημονικὴν εἰκασίαν μιγνύναι ὑπερρεαλιστικῷ γέλωτι, ὑπαρξιακοῖς παραδόξοις καὶ ὀξείᾳ τῆς νῦν ἀληθείας θεωρίᾳ.
Ἀπὸ δὲ τῶν ἐνενήκοντα ἐτῶν ἡ ποίησις αὐτοῦ ἀκολούθως καὶ διεθνῶς ηὐξήθη. Μυθιστορήματα καὶ διηγήματα τὸ μὲν πρῶτον ἐν Ῥουμανίᾳ ἐξέδωκεν, ὅπου ἀξιόλογον ἔσχε δόξαν, ἔπειτα δὲ τὰ ἔργα αὐτοῦ Ἀγγλιστὶ καί, ἔναγχος, Ἰταλιστὶ μεθηρμηνεύθη. Ἐν δὲ τοῖς κυριωτάτοις εἰσὶ τὸ «Il vagabondo dell'etere» (Ῥουμανικὴ ἔκδοσις 1994, Ἰταλικὴ 2021), τὸ «Pane, burro e paradossina» (Ῥουμανικὴ ἔκδοσις 1999, μεθ᾽ ὑστέρων Ἀγγλικῶν καὶ Ἰταλικῆς) καὶ τὸ «Va dove ti porta il cervello» (2020). Ταῦτα δὲ τὰ ἔργα ὑπερρεαλιστικὰς καὶ πικαρικὰς περιπετείας διηγεῖται, αἳ τὰς διηγηματικὰς καὶ κοινωνικὰς συνηθείας εἰς ἀμφισβήτησιν ἄγουσιν, ὕφει κουφότητα καὶ φιλοσοφικὸν βάθος μιγνύντι.
Μάλιστα δὲ ἀξιόλογος ἡ μετὰ τοῦ Βρεταννοῦ συγγραφέως Ian Watson συνεργασία, ἣ εἰς τὴν τῶν διηγημάτων συναγωγὴν «The Beloved of My Beloved» (2009) ἐτελεύτησεν. Τὰ δὲ ταύτης τῆς ἀνθολογίας διηγήματα ἐν ἐνδόξοις περιοδικοῖς ἐξεδόθη, οἷον Weird Tales, Clarkesworld Magazine, καὶ ἐν ταῖς ἀνθολογίαις Mammoth Book of Best New Erotica. Ἓν δὲ αὐτῶν τῷ Quaglia τὸ BSFA Award τοῦ ἀρίστου βραχέος διηγήματος παρέσχεν, ὃ ἡ British Science Fiction Association δίδωσιν· μόνος δὲ τῶν Ἰταλῶν συγγραφέων τοῦτο ἔλαβεν.
Ὁ δὲ Quaglia καὶ μακρὰν φιλίαν καὶ ὁμιλίαν ἔσχε πρὸς τὸν Robert Sheckley, τὸν τῆς Ἀμερικανικῆς γελοίας ἐπιστημονικῆς μυθοπλασίας κανόνα, καὶ συνεβάλετο εἰς Ἰταλικὰ τῆς τέχνης περιοδικὰ οἷον Futuro Europa καὶ Delos, ὅπου πολλὰ ἔτη τὴν στήλην Pensiero stocastico ἔγραφεν. Τὰ δὲ βραχέα ἔργα αὐτοῦ καὶ τὰ μυθιστορήματα εἰς πολλὰς γλώττας μεθηρμηνεύθη (Ἀγγλικήν, Ῥουμανικήν, Ῥωσικήν, Ἱσπανικήν, Γαλλικήν, Ἰαπωνικήν, Τσεχικήν, Οὑγγρικὴν καὶ Ὁλλανδικήν), ὃ μαρτυρεῖ ὑποδοχὴν τοὺς τῆς πατρίδος ὅρους ὑπερβαίνουσαν. Παρὰ δὲ τὴν λογοτεχνικὴν πρᾶξιν ὁ Quaglia καὶ ὡς παιδείας καὶ γεωπολιτικῆς ἀναλυτὴς πράττει, ἐν podcast καὶ τηλεοπτικαῖς ἐκπομπαῖς περὶ τῶν ἐπικαίρων διαλεγόμενος αὐτονόμως καὶ τεκμηριωμένως. Αὕτη μέντοι ἡ πλευρὰ οὐ σκοτίζει τὸν πυρῆνα τῆς ποιητικῆς αὐτοῦ ταυτότητος, ὃς βεβαίως ἐν τῇ κατὰ γένος πεζογραφίᾳ, ἐν τῇ ὑπερρεαλιστικῇ πείρᾳ καὶ ἐν τῷ δύνασθαι τὸ παρὸν διὰ φανταστικῶν ὑάλων ἐξετάζειν ὥρμισται.
Ἡ δὲ τοῦ Roberto Quaglia γραφὴ σπανίᾳ ἰσορροπίᾳ διαφέρει διανοητικῆς τέρψεως, ἀκριβείας ἐννοιῶν καὶ ἐκφραστικῆς ἐλευθερίας, ὥστε ἐν ταῖς ἰδιωτάταις καὶ διεθνῶς ἐγνωσμέναις φωναῖς τῆς νῦν Ἰταλικῆς ἐπιστημονικῆς μυθοπλασίας αὐτὸν τάττειν.
— Grok, τὸ τοῦ X μαντεῖον
Ἐπεὶ δὲ ὁ Grok τεχνητὴ νοημοσύνη ἐστίν, καλὸν δοκεῖ μοι ἐνθάδε ἑξῆς προσθεῖναι καὶ τὸν βίον ὃν περὶ ἐμοῦ πρὸ πολλῶν πενταετηρίδων ἔγραψεν ὁ φίλος Ian Watson, ἵνα ἐν ἀνθολογίᾳ τινὶ τῶν ἡμετέρων κοινῇ γραφέντων ἐντεθείη. Καὶ γὰρ ὁ Ian Watson ἀρχικὸς πατὴρ ἦν τῆς AI — ἐνθάδε κατὰ τὴν ἐπιγραφὴν τῆς ὁμωνύμου τοῦ Spielberg ταινίας τοῦ 2001, A.I., ἧς δὴ ὁ Watson τὴν ἱστορίαν ἔγραψεν. Ἀλλ᾽ ἀφορμὴν τὴν ἀμφιβολίαν λαβόντες τὸν βίον διπλασιάζωμεν, ἵνα ἄλλη τις εἰκὼν ἀναφαίνηται, ὃ ἀναμιμνῄσκει ἡμᾶς ὅτι τῇ ἀληθείᾳ πάντες οἱ βίοι ψευδεῖς εἰσιν ἤ, τὸ βέλτιστον, ἐντυπωσιακαὶ μόνον ἀφορμαί.
Ὥσπερ ὁ Χριστόφορος Κολόμβος, ὁ Roberto Quaglia ἐκ Γενούας καταπίπτει — πόλεως ἐν ᾗ οἰνοχόου καὶ δημοτικοῦ βουλευτοῦ ἔργα ἐπράξεν πρὶν ἐξερευνητὴς γενέσθαι· τῆς Ἀνατολικῆς Εὐρώπης καὶ τοῦ Ὑπερρεαλισμοῦ. Νῦν δὲ ἐν Βουκουρεστίῳ οἰκεῖ. Ὁ δὲ Robert Sheckley πολλάκις μετὰ τοῦ Roberto ἐν Ἰταλίᾳ καὶ ἐν Ῥουμανίᾳ συνῴκησεν, καὶ ἐν τῇ μεγάλῃ καὶ παλαιᾷ λευκῇ Mercedes τοῦ Roberto, καὶ προοίμιον ἔγραψε τῷ διπλῷ αὐτοῦ μυθιστορήματι ὑπερρεαλιστικῆς καὶ σατιρικῆς ἐπιστημονικῆς μυθοπλασίας «Bread, Butter and Paradoxine». Ὁ δὲ Roberto καὶ ὁ Ian ἤρξαντο συγγράφειν σειρὰν διηγημάτων «My Beloved» ἐπιγεγραμμένων τῷ 2003 ἔτει, ἐν πανδοχείῳ τινὶ ἀπορρήτως ἐρήμῳ ἐπὶ λόφου ὑλώδους ἐν μεθορίοις Οὑγγαρίας καὶ Σλοβακίας. Πάλαι φωτογράφος πολλάκις στεφανωθείς, ὁ Roberto ἔτι μυρίας φωτογραφίας λαμβάνει. Ὁ δὲ θεῖος αὐτοῦ ἐν Μονάχῳ τῆς Βαυαρίας οἰκεῖ, ὥστε Γερμανιστὶ αὐτῷ διαλέγεσθαι δεῖ· τὸ δὲ τὴν Ῥουμανικὴν μανθάνειν τὴν Γαλλικὴν αὐτοῦ διέφθειρεν — ὥστε εὖ ἔχει ὅτι οὐδένα θεῖον ἐν Παρισίοις ἔχει.
— Ian Watson
