Quid hic facio?

curante Roberto Quaglia

Hoc numero incipit collaborationem suam cum Delos Robertus Quaglia, scilicet fictionis scientificae patriae nostrae repraesentans extra fines notissimus et in Italia ignotissimus. Argumentum? Vos ipsi diiudicate...

 Incipit ab hodie, hoc cum frustulo (sic dicitur), mea collaboratio cum Delos. Libri adhuc per aliquod tempus exsistere pergent, sed periodica chartacea mox admodum ab electronicis supplantabuntur. Hoc sensu, Delos est initium Futuri, aut, si mavultis, initium Novi Praesentis, vel etiam (hoc dico pro complicationum maniacis), initium Praeteriti Futuri (an Futuri Praeteriti?) Haec omnia vos confundunt? Tanto melius! Ita statim perspicuum habebitis quis ventus in cerebro meo flet.
Dicebam igitur libros adhuc per aliquod tempus exstaturos, periodica vero chartacea ab electronicis substituenda. Dum enim liber est obiectum unitarium, quod plerumque in totum legitur, in lectum fortasse secum portatum meliore deficiente, quod libenter in bibliotheca servatur ad futuras relectiones vel ad hospitibus ostendendum se illum legisse etiam si verum non est, periodicum est contra fere semper articulus "usa & iace", saepe de re praesenti, fere semper refertus rebus quae nos non interesse, praeter minimam earum partem. Adeo verum est ut, si quando articulus aliquis nos peculiariter capit, eum excidamus ad servandum priusquam reliqua abiciamus. Periodicum electronicum eam praestat virtutem ut ne provisorie quidem obstruat foramina pluteorum nostrorum maneatque in suo sito telematico inclusum donec nobis placeat illud evolvere vel re-evolvere. Et si articulus nos afficit, nihil vetat quominus illum imprimamus. Si vero nos fallit, nihil impedit quominus comiter dissensum nostrum ipsi auctori communicemus, per inscriptionem cursus electronici plerumque expositam. Supervacuum est dicere periodicum in forma electronica producere oeconomicius et ecologicius esse quam chartaceum, neque exsistere problemata editionis numeri, quia periodicum electronicum inevitabiliter habet successum quem meretur (vel saltem ita ego spero fore).
His de causis significantem existimo exsistentiam Delos, et constitui ei collaborare.

 Animadverto nunc nos iam ad sextum huius articuli paragraphum pervenisse, ni fallor, et nondum de fictione scientifica locutos esse. Id grave apparet, praesertim oculis meis, cum ego hic adsim (hic?), in periodico electronico fictionis scientificae, ut imprimis de fictione scientifica loquar. Si id grave oculis meis non appareret, non sollicitarer. Sed felicitate quadam ego scio id quod apparere videtur, re vera numquam esse quale apparet (scio etiam non multum opus esse ut id sciatur), etiamsi oculis meis id apparet, oculis quibus cerebrum meum solere confidere. Iam nihil amplius intellegitis? Bene, bene. Et de bono in peius addo quod, si ita non esset, non de eo loquerer, neque de eo quod de eo non loquerer loquerer. Perfecte. Nunc ne ego quidem amplius intellego quid intendere voluerim aut invitus intenderim, et tandem conscientia secura redeo.
Eheu, confusio quam creavi mihi conscientiam restituit, et si in mentem mihi venerit cur, mox cur explicabo.
Restituit mihi conscientiam, igitur, fortasse, quia quamquam de fictione scientifica nondum locutus sim ut (an non?) debuissem, tamen egi (scripsi), eodem principio animatus quod animat quemcumque fictionem scientificam cogitet, scribat aut legat. Quod principium? Non facile est id definire. Mihi placet a longinquo incipere, et tunc imprimis dico id esse principium Evolutionis, quod in experientia quam habemus de universo est tendentia cosmica ad superiores complexitatis gradus.
A radiatione fundi initii temporum (dixeram me a longinquo incepturum) Evolutio genuit particulas elementares, ex particulis elementaribus Ea genuit atomos minimos ac deinde maiores, deinde Ea sibi indulsit ad generandas moleculas, primum simplices et deinde paulatim complexiores, deinde, numquam contenta, Evolutio genuit illam curiosam aggregationem molecularum quam nos materiam viventem vocamus, ex qua tandem (tandem?), Evolutio ad nos homines generandos pervenit. Sed Evolutio non substitit illic, ad homines sapientes qui lapides acuebant in speluncis; per millennia in cerebris nostris perrexit, augens complexitatem sub forma illius curiosae "rei" quae est cultura nostra et conscientia nostra. Et in hoc curiosissimo saeculo cuius experientiam facimus, Evolutio (quid aliud?) inter ceteras "res" genuit illud peculiare litterarum genus quod commoditatis causa "fictionem scientificam" vocamus. Vidistisne quo pervenire volebam? Re vera, "fictio scientifica" non est proprie "genus litterarium".
Ea est contra cogitandi habitus, et talis cogitandi habitus inquadrari potest tamquam "photographia" gradus complexitatis ab Evolutione in planeta nostro attingi. Talis cogitandi habitus non solum fictione scientifica repraesentatur. Ea re vera permeat omnem aream investigationis culturalis humanae, sed est in campo "fictionis scientificae" ubi invenimus fascinantissimam synthesim maximae quantitatis talium separatarum areae culturae. In veritate, verbum "Evolutio", quo ego usus sum ad nominandum illud mysteriosum principium quod tantam complexitatem in Universum intulit, significat, in se, perpauca. Certum est quandam principii speciem revera adesse in eo quomodo res hucusque processerunt, et tunc cur non uti titulo "Evolutio"? Quod refert est meminisse agi tantum de titulo.

 De quacumque re agatur, tale principium est anima quae animat (eh! eh!) litteras fictionis scientificae. Et tunc mihi videtur obvium maius studium dirigendum esse ad praedictum Principium, prius quam ad unum ex eius productis. Idcirco, cum cogito, loquor aut scribo de fictione scientifica, non curo num proprie de fictione scientifica cogitem, loquar aut scribam, sed tantum caveo ut cogitem, loquar aut scribam animatus illo principio de quo diximus. Ita faciens, inter cetera, saepe finio cogitando, dicendo et scribendo fictionem scientificam, sed tantum tamquam consequentiam.
Problema fictionis scientificae est quod maxima pars eorum qui ea curant, agunt intra formalismos constitutos ab eo quod in fictione scientifica iam cogitatum, dictum et scriptum est, ita deficientes illi principio ("Evolutioni") quod est id quod in fictione scientifica significantissimum adest, quoniam id et solum id est eius creator. Magna praeclara opera fictionis scientificae annorum quinquagesimorum et sexagesimorum, exempli gratia, talia sunt quia tunc scripta sunt, inspirata tali principio, quoniam reapse ampliabant campum eius quod in fictione scientifica cogitari, dici et scribi poterat. Si talia praeclara opera nunc scriberentur, aeque pulchra essent, sed culturaliter non multum significarent. Multa etiam stulta apparerent. Sed praeclara opera sunt quia tunc scripta sunt. Id documento sit illis qui fictionem scientificam scribere ambiant. Ne quidquam scribatis quod simile sit alicui rei quae iam scripta sit! Aut saltem, omnia agite ad id vitandum...

 Spatium mihi praesto ad finem vergit, et animadverto me nequaquam locutum esse de eo quod credebam meam fuisse intentionem hodie exprimere. Credebam me credere velle duas elementares reflexiones facere de minimis systematibus cum fictione scientifica conexis, et nunc credo me credere voluisse contra in duas elementares reflexiones de maximis systematibus cum fictione scientifica conexis effluere. Verum est me hodie satis confusionis fecisse, et hoc mihi sufficit, et spero ut etiam vobis sufficiat. Si non sufficeret, notum facio documentum meum horrendae linearitatis vos statim in altera Telae pagina exspectare, satis est ut hoc frustulum sententiae caeruleum prematis. Agitur de rogatione quam nuper protuli in Concilio Municipali Genuae (praeter quod insanus, etiam Consiliarius Municipalis sum), ad obligandum Genuae magistratum ut in futuro magnum fictionis scientificae congressum instituat. Si nondum caeruleum quod dixi pressistis, id statim facite, et praeter rogationem (horrendae linearitatis) etiam textum sermonis mei captabitis, illati, priusquam vestris oculis, auribus omnium Consiliariorum et Assessorum Genuae, atque etiam auribus totius Praetoris.